บันทึกหน้ามืด

"คุณแน่ใจเหรอสารวัตร... ว่าคนที่คุณกำลังปกป้องอยู่ตอนนี้ คือ 'ตัวจริง' ของผม?" เสียงทุ้มต่ำและรอยยิ้มมุมปากของฆาตกรต่อเนื่องที่ถูกควบคุมตัวอยู่ในห้องสอบสวนยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของสารวัตรกรณ์ เหมือนคลื่นใต้น้ำที่กัดเซาะเสาเข็มแห่งความเชื่อมั่นทีละน้อย ตลอดเวลาที่ผ่านมาในฐานะผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ เขาเชื่อมั่นในหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ รอยนิ้วมือ รอยเลือด และตรรกะอันไร้ช่องโหว่ แต่คดีนี้กลับเต็มไปด้วยเงาซ้อน เงาที่ทำให้เขาต้องหันไปพึ่งพา พญ.ลลิิน จิตแพทย์สาวอัจฉริยะผู้มีดวงตานิ่งสงบราวน้ำลึกและรอยยิ้มที่มักซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้เสมอ ทว่า ในค่ำคืนนี้... เงาลึกลับนั้นไม่ได้มาจากคนร้ายในห้องขัง แต่มันกำลังทอดตัวยาวอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัวของลลิินเอง แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบสันแฟ้มกระดาษสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่า บนปกแฟ้มมีรอยหมึกปากกาเคมีที่จางลงตามกาลเวลาเขียนด้วยลายมือตวัดหวัดๆ ว่า *'โครงการวิจัยเชิงพฤติกรรม: เคสหมายเลข 00 - โรงพยาบาลจิตเวชเซนต์ Jude (ปี ค.ศ. 1999)'* นิ้วเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะเปิดหน้ากระดาษแผ่นแรก กลิ่นอับของกระดาษเก่าและหมึกจางๆ ลอยแตะจมูก ลลิินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับเสียงกลองศึกที่ดังสะท้อนอยู่ในอกซ้าย ทุกครั้งที่เธอพยายามขุดคุ้ยความทรงจำวัยเด็ก ภาพความมืดมิดและเสียงกระซิบอันเลือนรางก็จะย้อนกลับมาทิ่มแทงสติสัมปชัญญะ แต่วันนี้ เธอไม่อาจปล่อยให้ความกลัวครอบงำได้อีกต่อไป เมื่อหลักฐานชิ้นใหม่จากคดีล่าสุดเชื่อมโยงโดยตรงกับประวัติการรักษาในอดีตของเธอเอง—อดีตที่เธอจงใจฝังกลบมันไว้ใต้บุคลิกอันสุขุมและสมบูรณ์แบบ "ทำไม... ทำไมชื่อของฉันถึงอยู่ในบันทึกการทดลองนี้ร่วมกับเขาล่ะ?" เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากที่ซีดเซียวของเธอ ลลิินกวาดสายตาอ่านข้อความทางแพทย์ที่เต็มไปด้วยศัพท์เทคนิคเชิงจิตวิทยา ทั้งทฤษฎีการแยกตัวตน (Dissociation) และการกระตุ้นให้เกิดภาวะจิตสองบุคลิกผ่านการบำบัดทางจิตที่ก้าวร้าว บันทึกหน้าแล้วหน้าเล่าเผยให้เห็นว่า ตัวตนอีกบุคลิกหนึ่งของเธอไม่ได้เกิดขึ้นจากความผิดปกติทางธรรมชาติเพียงอย่างเดียว แต่มันถูก 'สร้าง' ขึ้นมา... ถูกปลูกฝังผ่านกระบวนการทางจิตวิทยาอันมืดมนโดยฝีมือของใครบางคนที่มีอำนาจเหนือกว่าในอดีต ขณะที่เธอกำลังไล่สายตาอ่านบันทึกการแพทย์หน้าสำคัญที่ระบุถึง 'ตัวตนสำรอง' ซึ่งถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้นในยามวิกฤต เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอก *กรับ... กรับ... กรับ...* สัญชาตญาณของจิตแพทย์สาวร้องเตือนภัยทันที ลลิินสะดุ้งสุดตัว มือรีบพลิกแฟ้มเอกสารปิดลงอย่างลิบลับ ความเย็นเฉียบแล่นพล่านไปตามสันหลังเมื่อเธอนึกขึ้นได้ว่า กรณ์กำลังเดินทางกลับมาจากการตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุเพิ่มเติม เขาน่าจะใช้เวลาอีกอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง แต่เสียงฝีเท้านั้นกลับหยุดลงตรงหน้าประตูห้องทำงานของเธอพอดี ก๊อก... ก๊อก... ก๊อกเคาะสามครั้งเบาๆ แต่ทรงพลัง "ลลิิน... คุณยังอยู่ในห้องหรือเปล่าครับ?" เสียงทุ้มของสารวัตรกรณ์ดังทะลุบานประตูไม้ทึบเข้ามา น้ำเสียงของเขามีความกังวลเจืออยู่เล็กน้อย "ผมเองครับ พอดีผมลืมรายงานการวิเคราะห์พฤติกรรมฉบับล่าสุดไว้ที่คุณว่าจะแวะมาหยิบสักหน่อย" ลมหายใจของลลิินติดขัด เธอกวาดตามองแฟ้มลับบนโต๊ะสลับกับลูกบิดประตูที่กำลังจะถูกหมุนเปิดด้วยความตกใจ ข้อมูลในแฟ้มนี้คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่อาจพิสูจน์ได้ว่าเธอมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับฆาตกรต่อเนื่อง และหากกรณ์เห็นมัน ความสัมพันธ์อันเปราะบางระหว่างเขากับเธอในฐานะคู่หูและผู้ช่วยไขคดีอาจพังทลายลงในพริบตาเดียว "คะ... คุณกรณ์เหรอคะ?" ลลิินพยายามบังคับน้ำเสียงของตนเองให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าเสียงหัวใจจะเต้นดังจนกลบเสียงอื่นไปหมดแล้ว "เอ่อ... รอก1สบู่นะคะ พอดีฉันกำลัง... เปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวจะกลับบ้านพอดีค่ะ" ความเงียบปกคลุมอยู่หลังบานประตูชั่วขณะหนึ่ง เป็นความเงียบที่ยาวนานราวนิจนิรันดร์ กรณ์ไม่ได้ผลีผลามเปิดเข้ามาตามอำเภอใจ สมกับเป็นสารวัตรผู้รอบคอบและให้เกียรติความเป็นส่วนตัวของผู้อื่นเสมอ แต่ทว่า... ความเงียบนั้นกลับสร้างความกดดันให้ลลิินแทบคลั่ง ในขณะที่สมองของเธอพยายามประมวลผลทางเลือกทั้งหมดเพื่อเอาตัวรอดจากสถานการณ์เฉพาะหน้านี้ จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความอิเล็กทรอนิกส์จากระบบฐานข้อมูลลับของกรมตำรวจที่เปิดค้างไว้บนหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกเครื่องหนึ่งก็ดังขึ้นเบาๆ... *ติ๊ง!* หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างวาบขึ้นในความมืด เผยให้เห็นข้อความแจ้งเตือนจากระบบวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากรระดับสูงสุด (System Assessment: SSS Protocol) ที่ถูกตั้งค่าอัตโนมัติไว้: *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงแฟ้มคดีลับหมายเลข 00 — ระดับความปลอดภัยสูงสุด ข้อมูลกำลังถูกซิงค์ไปยังเซิร์ฟเวอร์ภายนอก... เปอร์เซ็นต์ความเสี่ยงของตัวตนสำรอง: 89% — คำเตือน: บุคลิกภาพลำดับที่สองกำลังจะตื่น ภายใน 3... 2... 1...]* ดวงตากลมโตของลลิินเบิกกว้างขึ้น ร่างกายของเธอแข็งค้างราวกับถูกตรึงไว้ด้วยเวทมนตร์ รอยยิ้มที่คุ้นเคยค่อยๆ เลือนหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยประกายตาคู่ใหม่ที่คมกริบ เย็นชา และเต็มไปด้วยความลับอันดำมืดที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป ทางด้านนอกประตู สารวัตรกรณ์ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินเสียงระบบคอมพิวเตอร์ดังขึ้นสวนทางกับคำบอกเล่าของเธอ เขาวางมือลงบนลูกบิดประตูโลหะเย็นเฉียบ ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างบอกเขาว่า... สิ่งที่อยู่หลังบานประตูบานนี้ ไม่ใช่ พญ.ลลิิน คนเดิมที่เขารู้จักอีกต่อไปแล้ว ฝ่ามือหนาออกแรงบิดลูกบิดประตูลงช้าๆ พร้อมๆ กับที่กลอนประตูส่งเสียงคลิกเบาๆ ในความมืดมิด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ แฟ้มคดีลับ007