แผนซ้อนแผน

"คุณจะทำแบบนี้จริงๆ หรือครับกรณ์? การเอาตัวไปวางไว้บนเขียงเพื่อให้มันลงมีดเนี่ย... มันไม่ใช่แค่ความกล้า แต่มันคือความบ้าบิ่นที่ผมไม่คิดว่าคุณจะเลือกใช้" เสียงกระซิบแหบพร่าของสารวัตรกรณ์จางหายไปในความมืดทันทีที่บานประตูถูกผลักออก สิ่งที่รอเขาอยู่ไม่ใช่คนร้าย แต่เป็นความว่างเปล่าที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของไม้เก่าและน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ สารวัตรหนุ่มค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปข้างใน แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องกระทบกับเศษกระจกที่แตกกระจายบนพื้นราวกับเศษเสี้ยวของความทรงจำที่พังทลาย "ถ้าไม่เปิดช่องโหว่ให้มันเห็น เหยื่อก็ไม่มีวันโผล่ออกมาจากรูหรอกครับหมอลลิน" กรณ์ตอบกลับผ่านไมโครโฟนขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อ "อีกอย่าง... ผมไม่ได้มาคนเดียวสักหน่อย" ที่อีกฝั่งของสายสัญญาณ พญ.ลลินนั่งอยู่ในรถตู้ที่ดัดแปลงเป็นศูนย์บัญชาการเคลื่อนที่ ดวงตาคู่สวยจ้องมองกราฟการเต้นของหัวใจกรณ์ผ่านหน้าจอแท็บเล็ต มุมปากของเธอขยับยิ้มเล็กน้อย แต่เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แววตาของเธอดูลึกซึ้งและยากจะหยั่งถึง เหมือนเงาที่ซ้อนทับอยู่ในใจของคนไข้ที่เธอเคยรักษา "จำไว้ว่า 'เงา' ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว" ลลินเตือนเสียงเรียบ "คนที่คุณกำลังตามหา... มันไม่ใช่คนโง่ที่จะติดกับดักตื้นๆ ของตำรวจ มันคือสัตว์ป่าที่รู้ว่าเมื่อไหร่ควรตะปบ และเมื่อไหร่ควรหมอบคลาน" กรณ์ไม่ได้ตอบ เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นไม้ด้านบน ย่านการค้ายามวิกาลที่เงียบสงัดราวกับป่าช้าแห่งนี้ คือสมรภูมิที่เขาเลือกเอง เขาเดินไปหยุดที่กลางโถงทางเดิน แสร้งทำเป็นเดินสำรวจด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลายเกินจริง นั่นคือ 'เหยื่อล่อ' ที่ไร้การป้องกัน เพื่อยั่วยวนให้ผู้ต้องสงสัยที่จับจ้องอยู่จากมุมมืดตัดสินใจลงมือ ในขณะที่ก้าวเดินผ่านมุมตึก กรณ์สังเกตเห็นความผิดปกติที่มุมสายตา เงาตะคุ่มที่ทอดยาวออกมาจากซอกตึกไม่สัมพันธ์กับทิศทางแสงไฟริมถนน นี่คือจังหวะที่หัวใจของเขาเต้นรัวขึ้นมาอีกระดับ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้นที่สัญชาตญาณนักล่ากำลังจะทำงาน *คลิก* เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นแผ่วเบาจากเบื้องหลัง กรณ์ไม่หันกลับไป แต่เขาเกร็งกล้ามเนื้อเตรียมพร้อมไว้ทุกส่วน เขาหยุดเดิน แล้วพูดขึ้นลอยๆ ด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท "การลอบทำร้ายจากข้างหลังเป็นวิธีที่ขี้ขลาดเกินไปสำหรับคนที่วางแผนซับซ้อนมาได้ถึงขนาดนี้ จริงไหมครับ?" ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของใครบางคนที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร กรณ์หรี่ตาลง ประเมินสถานการณ์ผ่านเงาสะท้อนจากกระจกหน้าต่างร้านค้าใกล้ๆ เขาเห็นร่างหนึ่งสวมเสื้อโค้ทสีเข้ม ยืนนิ่งอยู่เหมือนรูปปั้น "ผมรู้ว่าคุณต้องการอะไร" กรณ์เริ่มรุกฆาตด้วยคำพูด "คุณต้องการพิสูจน์ว่าหลักการของผมมันล้มเหลว ต้องการลบตัวตนของผมให้หายไปเหมือนกับคู่หูของผมเมื่อสามปีก่อน... ใช่ไหม?" อากาศในบริเวณนั้นดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นทันตา ความเงียบทำหน้าที่เป็นเพชฌฆาตที่บีบคั้นประสาทสัมผัส ก่อนที่บุคคลในเงามืดจะเริ่มขยับตัวช้าๆ ร่างนั้นก้าวออกมาจากความมืดพร้อมกับรอยยิ้มที่มองเห็นได้เพียงเลือนลาง แต่ในวินาทีที่แสงจันทร์สาดส่องลงมาจนเห็นใบหน้าชัดเจน กรณ์กลับต้องชะงัก ไม่ใช่ชายฉกรรจ์ที่เขาคาดคิด แต่เป็นเด็กหนุ่มในชุดพนักงานทำความสะอาดที่ดูไร้พิษสง ในมือของเขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่เป็นเครื่องบันทึกเสียงรุ่นเก่าที่กำลังทำงานอยู่ "สารวัตร... คุณไม่ได้กำลังจับกุมผมหรอกครับ" เสียงของเด็กหนุ่มสั่นเครือ แต่นัยน์ตามีความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัว "คุณกำลังเป็นตัวประกอบในบทละครที่ใครบางคนเขียนขึ้นต่างหาก" ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบสื่อสารในหูของกรณ์ก็ดังขึ้นถี่รัวรุนแรง ผสมปนเปกับเสียงสัญญาณเตือนภัยรอบทิศทางที่ดังขึ้นพร้อมกันราวกับเมืองทั้งเมืองกำลังถูกล็อกดาวน์ [ระบบตรวจพบคลื่นสัญญาณรบกวนภายนอกระดับ SSS: คำสั่ง 'รีเซ็ตข้อมูล' กำลังทำงาน!] [คำเตือน: ความปลอดภัยของข้อมูลในบันทึกคดีถูกแทรกแซง!] [บุคคลเป้าหมายที่แท้จริงกำลังหลบหนีออกจากพื้นที่ผ่านทางลับที่ไม่มีในแผนผังอาคาร!] กรณ์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเด็กหนุ่มกดปุ่มบนเครื่องบันทึกเสียง แล้วเสียงหัวเราะที่คุ้นเคย... เสียงหัวเราะที่เป็นเอกลักษณ์ของใครบางคนที่เขาเคยไว้ใจมากที่สุดในกรมตำรวจ ก็ดังกระหึ่มออกมาจากลำโพงรอบบริเวณนั้น นั่นไม่ใช่เสียงของผู้ต้องสงสัย แต่เป็นเสียงของ 'คนใน' ที่สั่งการให้เขาเข้ามาติดกับดักนี้ตั้งแต่แรก และในขณะที่สติของเขากำลังประมวลผลความจริงอันโหดร้าย เงาของบุคคลที่สามก็ก้าวออกมาจากหลังร้านค้า... ลลินยืนอยู่ตรงนั้น มือของเธอถืออุปกรณ์บางอย่างที่เชื่อมต่อกับสัญญาณรบกวน และสายตาที่เธอมองมาที่เขานั้น ไม่ใช่สายตาของเพื่อนร่วมรบ แต่เป็นสายตาของผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมด! หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงติดตามและร่วมไขคดีนี้ไปกับผมจนจบนะครับ ขอบคุณมากครับ!