การช่วยเหลือที่ฉิวเฉียด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของโกดังร้างย่านชานเมือง คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝนที่กำลังโปรยปรายลงมาด้านนอก สารวัตรกรณ์กัดฟันกรอด ความเจ็บแปลบที่หัวไหล่ขวาจากการเฉียดฉิวของกระสุนปืนนัดก่อนยังคงเตือนสติเขาให้ตระหนักถึงความจริงอันโหดร้าย เงาร่างของ พญ.ลลิิน ที่ทาบทับอยู่ใต้แสงไฟนีออนกะพริบสลัวไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนยามที่เธอนั่งวิเคราะห์แฟ้มคดีในห้องตรวจอีกต่อไป แววตาของจิตแพทย์สาวผู้ปราดเปรื่องคู่นั้นราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ราวกับเธอกำลังมองผลงานการทดลองชิ้นหนึ่งที่เดินทางมาถึงบทสรุป "คุณ... รู้ตัวไหมครับว่ากำลังทำอะไรอยู่" เสียงของกรณ์แหบพร่าแต่หนักแน่น เขาพยายามใช้มือซ้ายกุมบาดแผลเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด ขณะที่สายตายังคงจ้องมองอุปกรณ์เชื่อมโยงสัญญาณรบกวนในมือของเธออย่างไม่วางตา ลลิินไม่ตอบในทันที เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา—รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขาเคยพบในแฟ้มประวัติลับของฆาตกรต่อเนื่องที่พวกเขาตามล่า นิ้วเรียวยาวกดลงบนแผงควบคุมขนาดพกพา เสียงสัญญาณเตือนความถี่ต่ำดัง "ติ๊ด... ติ๊ด..." ถี่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเสียงนับถอยหลังของระเบิดเวลา "ฉันกำลังช่วยคุณให้ตาสว่างต่างหากล่ะ สารวัตร" เสียงของเธอราบเรียบ เย็นเยียบ และสะท้อนก้องไปทั่วโกดังร้าง "โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความยุติธรรมและกฎหมายที่คุณศรัทธาหรอกนะครับ มันขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ และเงาที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังต่างหาก" สิ้นเสียงคำพูดนั้น ประตูเหล็กบานใหญ่ด้านหลังของโกดังก็เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างของชายสวมฮู้ดสีดำสามคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ สถานการณ์บีบคั้นจนแทบไม่มีทางหนีทีไล่ กรณ์ประเมินสถานะของตนเองในใจอย่างรวดเร็ว—กระสุนในแมกกาซีนเหลือเพียงสามนัด บาดแผลที่หัวไหล่ทำให้เสียเลือดมากเกินไป และที่สำคัญที่สุดคือ ความไว้วางใจที่ถูกทำลายลงอย่างยับเยิน นี่คือกับดัก... และคนที่ออกแบบมันอย่างแยบยลที่สุด ก็คือจิตแพทย์สาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาผู้นี้ "จับเขาไว้ อย่าให้ขยับ" หนึ่งในมือปืนเอ่ยขึ้นพร้อมกับเล็งกระบอกปืนตรงมาที่หน้าอกของกรณ์ ในวินาทีที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันแค่เส้นด้าย กรณ์ตัดสินใจใช้ไหวพริบเฮือกสุดท้าย เขาแสร้งทำเป็นทรุดตัวลงพิงกับลังไม้เพื่อดึงดูดความสนใจ ขณะที่มือซ้ายแอบเลื่อนไปหยิบมีดพกสั้นที่ซ่อนไว้ที่ข้อเท้าอย่างเงียบเชียบที่สุด จังหวะนั้นเองที่สมองของเขาวิเคราะห์รูปแบบการเคลื่อนไหวของศัตรูตามหลักนิติวิทยาศาสตร์พฤติกรรม—พวกมันมั่นใจเกินไปว่าเขาไร้พิษสง และนั่นคือจุดอ่อนเดียวที่จะพลิกเกมได้ ทว่า ก่อนที่นิ้วของกรณ์จะแตะถึงด้ามมีด เหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดก็อุบัติขึ้น! *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงปืนสามนัดดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วโกดัง แต่กระสุนเหล่านั้นไม่ได้พุ่งตรงมาที่ร่างของสารวัตรหนุ่ม กลับกัน มันเจาะทะลุกระจกไฟนีออนเบื้องบนจนแตกละเอียด ความมืดเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที ยกเว้นแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านรอยรั่วของหลังคาลงมาสาดกระทบกับร่างของลลิิน กรณ์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นจิตแพทย์สาวผู้บอบบางสะบัดข้อมืออย่างรวดเร็ว มีดสั้นซัด (Throwing Knife) เล่มหนึ่งหลุดออกจากซองลับใต้เสื้อคลุมของเธอ และพุ่งปักเข้าที่ข้อมือของมือปืนคนที่ถืออาวุธอยู่ตรงหน้าอย่างแม่นยำราวนับจับวาง "อาร์크... คุณทำบ้าอะไร!" หนึ่งในสมุนตะโกนด้วยความตกใจ ลลิินไม่ได้ตอบคำถามนั้น เธอกระโดดถีบลังไม้ส่งตัวพุ่งทะยานเข้าประชิดตัวมือปืนคนที่สองอย่างคล่องแคล่ว ทักษะการต่อสู้ระยะประชิด (CQC) ที่เธอแสดงออกมานั้นเฉียบคม ดุดัน และเต็มไปด้วยเทคนิคชั้นสูงที่แม้แต่ตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษยังต้องทึ่ง ข้อศอกของเธอฟาดเข้าที่ปลายคางของคนร้ายอย่างจังจนล้มคว่ำไม่เป็นท่า ก่อนที่เธอจะหมุนตัวเตะตัดขาคนที่สามจนทรุดลงไปกองกับพื้นในเวลาเพียงไม่ถึงสิบวินาที ความเงียบสงบกลับมาเยือนโกดังอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงหอบหายใจของกรณ์ที่มองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกสับสนระคนทึ่ง ลลิินยืนอยู่ท่ามกลางร่างของคนร้ายที่หมดสติ ผมยาวสลวยยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เธอก้มลงเก็บปืนพกจากพื้น ก่อนจะหันกลับมามองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป—แววตาที่คุ้นเคย แววตาของเพื่อนร่วมรบที่พร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลก "ยังนั่งรอให้ผมเลี้ยงข้าวอยู่อีกเหรอครับ สารวัตร" ลลิินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย พร้อมกับยื่นมือเรียวมาตรงหน้าเขา "ลุกขึ้นเถอะครับ เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกยาว... และดูเหมือนว่า 'ตัวจริง' ขององค์กรนั้น จะรู้แล้วว่าเรากำลังเข้าใกล้ความลับเข้าไปทุกที" กรณ์มองมือที่ยื่นมาตรงหน้า สลับกับรอยยิ้มที่มุมปากของเธอ หัวใจของเขากลับมาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและระคนสงสัยอีกครั้ง ความซับซ้อนของคดีนี้ลึกซึ้งเกินกว่าที่เขาสร้างสมมติฐานไว้หลายเท่าตัว และตัวตนที่แท้จริงของลลิินก็ยังคงเป็นปริศนาดำมืดที่ยากจะหยั่งถึง ในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปจับมือเผลอเพื่อลุกขึ้นยืนนั้นเอง หน้าจอสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อของลลิินก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังสนั่นขึ้นท่ามกลางความเงียบ—*[Warning: ระดับภัยคุกคามพุ่งสู่ระดับ SSS เป้าหมายหลัก 'ผู้บงการเงา' ได้เข้าสู่พื้นที่เป้าหมายรัศมี 50 เมตรแล้ว]* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันนะครับ --- *แฟ้มคดีลับ007*