คำปรึกษาจากห้องตรวจ

กลิ่นอายจางๆ ของชาคาโมมายล์อุ่นๆ ผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศในห้องตรวจเบอร์ 402 ทำให้สารวัตรกรณ์ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กลิ่นนี้ไม่ใช่กลิ่นแปลกปลอมอะไร มันคือกลิ่นประจำตัวของ พญ.ลลิิน จิตแพทย์สาวผู้เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรมอาชญากรที่กรมตำรวจมักเรียกตัวมาช่วยเหลือในคดีสำคัญอยู่เสมอ เบื้องโต๊ะทำงานไม้โอ๊กสีเข้ม เอกสารหลักฐานจากที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมต่อเนื่องล่าสุดถูกวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ภาพถ่ายรอยนิ้วมือ รอยเลือดที่กระเด็นเป็นมุมองศาแปลกประหลาด และเส้นด้ายสีแดงที่ถูกถักทอเข้ากับศพเหยื่อราวกับผลงานศิลปะชิ้นเอก ทุกอย่างถูกจัดวางด้วยความพิถีพิถันโดยชายหนุ่มผู้ยึดมั่นในตรรกะอย่างกรณ์เอง "คุณกำลังคิดว่าฆาตกรรายนี้เป็นพวกโรคจิตไร้ระเบียบสินะครับ สารวัตรกรณ์..." เสียงหวานทุ้งแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นเอ่ยขึ้น พญ.ลลิินเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มประวัติคนไข้ แววตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมคมกริบคู่นั้น ราวกับกำลังมองทะลุปรุโปร่งเข้าไปถึงความกังวลที่ซ่อนอยู่เบื้องลึกในใจของสารวัตรหนุ่ม กรณ์ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อปรับท่าทีให้ดูผ่อนคลาย แม้ในใจจะยังคงนึกถึงภาพเงาของอดีตคู่หูที่ต้องสังเวยชีวิตให้กับคดีในอดีต ภาพความล้มเหลวที่ยังคงตามหลอกหลอนเขาทุกครั้งยามหลับตา "ไม่ใช่แค่ไร้ระเบียบหครับ คุณหมอ... แต่ผมมองว่าเขามีระบบ ระบบที่บิดเบี้ยวจนน่ากลัว รอยตัดบนศพทุกรอยมีความลึกเท่ากันเป๊ะ ราวกับใช้มีดผ่าตัด ไม่ใช่มีดทำครัวทั่วไป" ลลิินวางปากกาลงบนโต๊ะ เธอประสานมือเรียวยาวเข้าหากัน ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสนใจ อาการเอียงคอเล็กน้อยขณะใช้ความคิดเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ทำให้เธอดูลึกลับน่าค้นหาเสมอ "น่าสนใจมากครับ... คุณกำลังมองหา 'เหตุผล' ในความไร้เหตุผลของมนุษย์" ลลิินลุกขึ้นจากเก้าอี้หมุน เดินช้าๆ ไปยังกระดานไวท์บอร์ดที่ตอนนี้เต็มไปด้วยแผนผังความคิด (Mind Map) ที่กรณ์เพิ่งร่างขึ้น "แต่ในทางจิตวิทยาอาชญากร ฆาตกรประเภทนี้ไม่ได้ทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ พวกเขาสร้าง 'พิธีกรรม' ขึ้นมาเพื่อเติมเต็มช่องว่างบางอย่างในจิตใจที่แตกสลาย" เธอหยิบปากกาไวท์บอร์ดสีแดงขึ้นมา แล้ววงกลมไปยังจุดที่สามของแผนผัง ซึ่งเป็นตำแหน่งที่พบรอยกรีดรูปสัญลักษณ์ประหลาดบนร่างเหยื่อ "ลองดูมุมองศานี้สิครับ สารวัตร... มันไม่ใช่การฆ่าเพื่อความสะใจ แต่มันคือการ 'สื่อสาร' หรือพูดอีกนัยหนึ่ง มันคือการส่งสารท้าทายมาถึงตัวคุณโดยตรง" คำพูดของจิตแพทย์สาวทำให้บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที กรณ์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกผสม The Profiling หรือการวิเคราะห์โปรไฟล์พฤติกรรมอาชญากรที่ลลิินกำลังอธิบาย เริ่มปะติดปะต่อเข้ากับหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ที่เขามีในมืออย่างน่าตกใจ รอยนิ้วมือแฝงที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย, เส้นทางหลบหนีที่คำนวณไว้ล่วงหน้า, และความคุ้นเคยกับโครงสร้างทางกายวิภาคของมนุษย์... "คุณหมอหมายความว่า..." กรณ์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมกริบมองสบตาอีกฝ่ายตรงๆ "ฆาตกรรายนี้... รู้จักผม?" ลลิินไม่ได้ตอบทันที เธอยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มตัว "ไม่เพียงแต่รู้จักครับ... แຕ່เขารู้จักแม้กระทั่งจุดอ่อนที่สุดในจิตใจของคุณด้วย สารวัตรกรณ์" ในวินาทีนั้นเอง ก่อนที่กรณ์จะได้ซักถามต่อ ประตูห้องตรวจที่ปิดสนิทก็ถูกเคาะเบาๆ สามครั้งตามด้วยเสียงกริ่งสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับเครือข่ายภายในของกรมตำรวจที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน จอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของลลิินกะพริบเป็นสีแดงวาบ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบฐานข้อมูลกลางที่ปรากฏขึ้น [แจ้งเตือนระบบ: พบการเข้าถึงไฟล์ลับคดีเก่าเมื่อห้าปีก่อน - แฟ้มคดีหมายเลข 00-X] [คำเตือน: IP Address ของผู้บุกรุกกำลังใช้งานอยู่ในอาคารนี้... ชั้นที่ 4] ลลิินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาที่เคยสงบนิ่งกลับฉายแววไหววูบชั่วพริบตา ก่อนที่บุคลิกและประกายในแววตาของเธอจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงราวกับเป็นคนละคน รอยยิ้มลึกลับถูกแทนที่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเร็วกว่าที่คิดไว้นะครับ สารวัตร" ลลิินกระซิบเสียงแผ่วเบา พร้อมกับดึงลิ้นชักโต๊ะทำงานออกช้าๆ เผยให้เห็นวัตถุบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใน... สิ่งที่ไม่ควรจะอยู่ในห้องของจิตแพทย์ผู้เรียบร้อยคนนี้เลยแม้แต่น้อย ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ