รอยเท้าในห้องปิดตาย

"รอยเท้าที่หายไปกลางห้องแบบนี้ สารวัตรคิดว่ามันสมเหตุสมผลแล้วจริงๆ เหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดช สารวัตรกรณ์ไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงในทันที เขายังคงคุกเข่าลงกับพื้นไม้ปาร์เกต์ขัดมัน พินิจพิเคราะห์คราบเลือดที่สาดกระเซ็นเป็นรูปพัดบนผนังห้องเหนือโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีช่องระบายอากาศ ประตูบานคู่ถูกล็อคกลอนจากด้านในด้วยระบบดิจิทัลสแกนลายนิ้วมือที่ตรวจสอบแล้วว่ามีเพียงนิ้วมือของผู้ตายเท่านั้นที่เข้าถึงได้ แต่นี่คือห้องปิดตายที่ศพของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลกำลังนั่งฟุบอยู่กับโต๊ะ ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองความว่างเปล่าราวกับเห็นมัจจุราชยืนรอรับวิญญาณ "รอยเท้าที่หายไปน่ะเหรอครับ..." กรณ์พึมพำกับตัวเอง สายตาคมกริบกวาดมองพื้นห้อง เขาสวมถุงมือยางสีขาวสะอาด ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ก่อนจะหยิบอุปกรณ์ตรวจวัดรังสี UV ขนาดพกพาขึ้นมาส่อง "ในทางนิติวิทยาศาสตร์ ไม่มีอะไรหายไปเฉยๆ โดยไม่มีคำอธิบายหรอกครับ สิ่งที่รบกวนใจผมไม่ใช่รอยเท้า แต่เป็น 'ช่องว่าง' ที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้ต่างหาก" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรของเขาทำให้ดูโดดเด่นท่ามกลางเหล่าตำรวจพิสูจน์หลักฐานที่กำลังวุ่นวาย กรณ์หันไปสบตากับหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ เธอคือ พญ.ลลิน จิตแพทย์สาวผู้มีชื่อเสียงระดับแนวหน้าของประเทศ แววตาของเธอสงบนิ่งดุจผิวน้ำที่ไร้กระแสลม แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "ช่องว่าง?" ลลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสงไฟจากโคมระย้ากระทบกับกรอบแว่นสายตาของเธอ "คนเรามักกลัวสิ่งที่มองเห็น แต่สารวัตรกลับกังวลกับสิ่งที่มองไม่เห็น... น่าสนใจดีครับ" "คุณหมอคิดว่าฆาตกรทำอย่างไรครับ? ในเมื่อระบบล็อคอัตโนมัติยืนยันว่าไม่มีใครเข้าหรือออกหลังจากผู้ตายเสียชีวิตตอนสองทุ่ม" กรณ์ถามพลางเดินเข้าใกล้เธอ เขาพยายามรักษาระยะห่างที่เหมาะสม แต่กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นดอกลิลลี่ผสมกลิ่นกระดาษเก่าจากตัวเธอทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าสู่เขาวงกตที่ซับซ้อน ลลินเดินผ่านหน้าเขาไปช้าๆ ก้าวเท้าอย่างมั่นคงราวกับนางพญา เธอหยุดยืนหน้าศพแล้วก้มลงมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวก่อนตาย "คำตอบไม่ได้อยู่ที่ว่าฆาตกรเข้ามาได้อย่างไร แต่คำตอบอยู่ที่ว่า... 'เขายังคงอยู่ในห้องนี้หรือไม่' ต่างหากครับสารวัตร" ประโยคนั้นทำให้กรณ์ชะงัก ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปวูบหนึ่ง เขาหันขวับกลับไปมองที่ห้องว่างเปล่าอีกครั้ง ตรรกะในหัวสมองของเขากำลังประมวลผลอย่างหนักหน่วง เขาเชื่อมั่นในหลักฐานทางกายภาพ แต่สัญชาตญาณที่ผ่านการเคี่ยวกรำจากคดีเก่าที่เขาเคยพลาดจนต้องเสียคู่หูไป กำลังเตือนเขาว่าที่นี่มีบางอย่างที่ผิดธรรมชาติ "คุณหมายความว่า..." "ผมหมายความว่า ความตายบางครั้งก็ไม่ใช่บทสรุปของเกม" ลลินหันกลับมา ยิ้มที่มุมปากเป็นยิ้มที่ทำให้กรณ์รู้สึกเสียวสันหลังวาบ "มันอาจเป็นเพียงการเริ่มต้นของนิทานก่อนนอนบทใหม่... ที่มีคนสองคนกำลังเฝ้ามองเราอยู่จากมุมมืด" ทันใดนั้นเอง จอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าครามก็เด้งขึ้นมาตรงหน้ากรณ์โดยที่ไม่มีใครเห็นนอกจากเขา เสียงแจ้งเตือนที่เย็นเยียบและคมชัดดังก้องอยู่ในมโนภาพ [ระบบวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากรเริ่มต้นทำงาน] [ตรวจพบสัญญาณชีพจรปริศนา: ระดับความอันตราย SSS] [เป้าหมายในระยะ 3 เมตร: พญ.ลลิน - สถานะ: ตรวจพบความผิดปกติของคลื่นสมอง (Double Personality Identified)] [คำเตือน: คุณกำลังก้าวเข้าสู่ 'คดีเงาซ้อน' - กฎเหล็กของเหตุผลจะถูกทำลายในอีก 10 วินาที] กรณ์เบิกตากว้าง เขาพยายามเอื้อมมือไปคว้าด้ามปืนที่เอวโดยอัตโนมัติ แต่ทว่า... มือของเขากลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อลลินเดินเข้ามาใกล้จนชิดและกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง น้ำเสียงที่ฟังดูแหบพร่าและเย็นชาจนน่าขนลุก "ระวังตัวไว้หน่อยนะครับสารวัตร... เพราะรอยเท้าที่คุณกำลังตามหา ไม่ได้มีแค่คู่เดียว แต่มันมีรอยหนึ่งที่เพิ่งจะก้าวเดินทับรอยเท้าของคุณ... ตั้งแต่เมื่อสามนาทีที่แล้ว" ก่อนที่กรณ์จะหันไปโต้ตอบ ไฟในคฤหาสน์ทั้งหลังก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิทที่ปกคลุมไปทั่วห้อง สัมผัสเย็นเยียบที่ต้นคอของเขาเริ่มขยับเคลื่อนที่ และเสียงฝีเท้าเบาหวิวที่ดังขึ้นมาจาก 'ข้างหลัง' ของเขาจริงๆ ก็ทำให้เลือดในกายของสารวัตรหนุ่มเย็นเฉียบ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในแฟ้มคดีลับฉบับนี้ด้วยกันนะครับ