รอยยิ้มที่ซ่อนเร้น

เหล็กกล้าเย็นเฉียบของกระบอกปืนกลหนักที่กระทบเข้ากับราวบันไดเหล็กส่งเสียงก้องกังวานในความมืด เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ชัดเจนว่าพวกเขากำลังจนมุม สารวัตรกรณ์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว สัญชาตญาณของนายตำรวจผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนสั่งการให้เขากระชากแขนเรียวบางของแพทย์หญิงลลิินให้หลบเข้าไปในมุมอับของเสาคอนกรีตเสริมเหล็กทันที เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ที่ก้าวเข้ามาพร้อมเพรียงกันนั้นไม่ใช่เสียงของตำรวจท้องถิ่นทั่วไป มันคือจังหวะการเดินของกองกำลังมืออาชีพที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวด "หมอบลงครับ!" กรณ์กระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ขณะที่มือขวาปลดล็อกซองพกปืนพกประจำกายอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวเพื่อประเมินสถานการณ์ แสงไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบเป็นจังหวะสาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของลลิิน เผยให้เห็นเงาดำทอดatยาวบนผนังปูนเปลือย บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ทว่า ในความตึงเครียดระดับวิกฤตนี้เอง สิ่งที่ทำให้กรณ์ต้องขมวดคิ้วมุ่นกลับไม่ใช่เสียงฝีเท้าที่กำลังใกล้เข้ามา แต่เป็นปฏิกิริยาของหญิงสาวข้างกาย ลลิินไม่ได้ตัวสั่นด้วยความกลัว แม้แต่นโยบายการป้องกันตัวขั้นพื้นฐานเธอก็ไม่ได้แสดงออกมา ในยามที่คนปกติควรจะตื่นตระหนกหรือหาทางหนีทีไล่ แววตาคู่สวยของจิตแพทย์สาวกลับนิ่งสงบจนน่ากลัว ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม... รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดหวั่นเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของผู้ล่าที่กำลังมองดูเหยื่อเดินเข้าสู่กับดัก "สารวัตรครับ..." เสียงของลลิินกระซิบแผ่วเบา เรียบเนียน และเยือกเย็นจนกรณ์รู้สึกสันหลังวาบ "คุณคิดว่าพวกเขามารubตัวเรา หรือมารับคำสั่งกันแน่ครับ?" คำถามนั้นไม่ใช่คำถามของจิตแพทย์ผู้หวาดกลัวต่ออันตราย แต่มันคือการวิเคราะห์สถานการณ์ที่เฉียบคมราวกับเธอกำลังยืนอยู่เหนือกระดานหมากรุก กรณ์หันขวับไปมองเธอทันที แต่ทว่า ชั่วพริบตานั้นเอง ประกายความเย็นชาในแววตาของลลิินก็พลันมลายหายไปราวกับภาพลวงตา ร่างบางกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะแสดงท่าทางตื่นตระหนกออกมาได้อย่างแนบเนียน ใบหน้าหวานฉายแววหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น พร้อมกับเอื้อมมือมาจับชายเสื้อของเขาไว้แน่น "สารวัตร... ฉันกลัวจังค่ะ... เอ๊ย... ฉันกลัวจังค่ะ... แฮ่ม... ฉันกลัวจังเลยค่ะ... อ๊ะ!" ลลิินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอหลุดคำลงท้ายแบบที่เธอไม่เคยใช้ ก่อนจะรีบปรับเสียงให้เป็นปกติ "ฉันกลัวจังเลยค่ะ... เราจะทำยังไงดีคะ?" กรณ์จ้องมองใบหน้านั้นนิ่งงัน หัวใจเต้นระส่ำด้วยความสับสน เขาสังเกตเห็นรอยยิ้มเมื่อครู่ได้อย่างชัดเจน มันไม่ใช่ความผิดพลาดทางสายตา แต่เป็นเสี้ยววินาทีที่บุคลิกอีกด้านหนึ่งของเธอกะeพริบออกมาทักทายโลกภายนอก ทว่า มันถูกกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มที่เป็นมืออาชีพและการแสดงออกอันแนบเนียนได้อย่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ *เธอซ่อนอะไรไว้อีกกันแน่ ลลิิน?* คำถามนี้ดังขึ้นในใจของนายตำรวจหนุ่มอย่างดุเดือด "อยู่ข้างหลังผมครับ" กรณ์เลือกที่จะเก็บความสงสัยไว้ก่อน แล้วใช้สมาธิทั้งหมดจดจ่อกับภัยคุกคามตรงหน้า มือขวาประทับปืนพกมั่นคงพร้อมยิง เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตูทางเข้าโถงบันไดพอดี เงาสูงใหญ่ของชายฉกรรจ์ในชุดดำสนิทและสวมหน้ากากกันแก๊งพิษก้าวเข้ามาทีละคน ปืนกลหนักในมือของพวกมันถูกยกขึ้นเล็งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ "เป้าหมายอยู่ในมุมเสา จัดการซะ อย่าให้เหลือรอด" เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านเครื่องกรองเสียงดังขึ้นจากชายคนหนึ่งที่น่าจะเป็นหัวหน้าชุด ในจังหวะความเป็นความตายที่นิ้วชี้ของมือปืนกำลังจะเหนี่ยวไก กรณ์อาศัยความได้เปรียบเรื่องมุมอับ พุ่งตัวออกไปพร้อมกับยิงสกัดเข้าที่ข้อต่อหัวเข่าของมือปืนคนแรกอย่างแม่นยำ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ทรุดฮวบลงกระแทกพื้น ความโกลาหลระเบิดขึ้นในพริบตา กระสุนปืนนัดแรกเจาะทะลุกำแพงปูนส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เศษปูนและฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ กรณ์ใช้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีในการพลิกสถานการณ์ เขาดึงตัวประกันที่เป็นมือปืนคนหนึ่งมาเป็นโล่กำบัง พร้อมกับยิงตอบโต้ไปยังจุดอับสายตาอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ทว่า ในขณะที่เขากำลังสู้รบปรบมือกับกลุ่มมือสังหารอย่างยากลำบาก สายตาของเขาก็ยังคงเหลือบไปมองด้านหลังเป็นระยะ ลลิินยังคงยืนอยู่ตรงมุมเสา ร่างกายดูบอบบางและสั่นเทา ทว่า หากสังเกตให้ดี ดวงตาคู่สวยคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอกลับกำลังมองการเคลื่อนไหวของกลุ่มมือสังหารด้วยสายตาที่วิเคราะห์ราวกับแพทย์กำลังผ่าตัดศพ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ จังหวะที่มือปืนคนหนึ่งพยายามอ้อมไปด้านหลังเธอเพื่อลอบทำร้าย ลลิินกลับก้าวเท้าหลบได้อย่างแม่นยำราับกับคาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้า ก่อนจะแกล้งสะดุดล้มลงเพื่อให้พ้นวิถีกระสุนได้อย่างแนบเนียน *ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... เธออ่านทางพวกมันออกตั้งแต่แรกแล้ว* กรณ์ขบกรามแน่น ความรู้สึกสับสนระคนทึ่งถาโถมเข้ามาในอก การต่อกินเวลาเพียงไม่กี่นาทีแต่กลับยาวนานราวกับชั่วกัลปสาน เมื่อเสียงปืนนัดสุดท้ายสงบลง มือสังหารกลุ่มนั้นนอนหมดสติและบาดเจ็บเกลื่อนกลาดพื้นโถงทางเดิน กลิ่นดินปืนคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับชื้นของอาคารร้าง กรณ์หอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย เขาลดปืนลงช้าๆ ก่อนจะหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับจิตแพทย์สาวที่ยืนจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม "ปลอดภัยแล้วนะครับ คุณลลิิน" กรณ์เอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกราบจดจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ พยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มอันเป็นมืออาชีพนั้น ลลิินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มอ่อนโยนที่มักจะมอบให้ผู้ป่วยถูกคลี่ออกมาช้าๆ บนใบหน้าสวย "ขอบคุณนะคะสารวัตร... ถ้าไม่ได้คุณ ฉันคงแย่แน่เลยค่ะ" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและราบ2เรียบไร้ที่ติ ราวกับเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่เป็นเพียงแค่ความฝัน กรณ์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอทีละก้าว จนกระทั่งแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับเสาปูน ปิดกั้นทุกเส้นทางถอย สายตาของนายตำรวจหนุ่มจ้องมองลลิินอย่างคาดคั้น "คุณหลบกระสุนเมื่อครู่ได้ยังไงครับ? และที่สำคัญ... รอยยิ้มของคุณเมื่อตอนที่พวกมันก้าวเข้ามา... มันหมายความว่าอะไรกันแน่?" ลลิินนิ่งเงไปชั่วขณะ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอยังคงอยู่ ทว่า แววตาในวินาทีนั้นกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่แววตาของจิตแพทย์สาวผู้แสนอ่อนโยนอีกต่อไป แต่มันคือประกายความเยียบเย็นและลึกล้ำที่สามารถสะกดคนให้จมดิ่งลงสู่ความมืดได้ทันที "บางทีนะคะสารวัตร..." ลลิินกระซิบเบาๆ ริมฝีปากขยับเข้าใกล้ใบหูของเขาจนกรณ์รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ "คุณอาจจะกำลังปกป้องคนที่อันตรายที่สุดในเมืองนี้... โดยที่ไม่รู้ตัวเลยก็ได้นะคะ" สิ้นเสียงกระซิบนั้น หน้าจอสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อของกรณ์ก็สั่นเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบฐานข้อมูลกลางสำนักงานตำรวจแห่งชาติที่ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาก้มลงมองหน้าจอด้วยความระแวง และสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอกลับไม่ใช่รายงานสถานการณ์การจับกุม แต่เป็นไฟล์ประวัติลับสุดยอดที่ถูกส่งตรงมาจากเบื้องบน ระบุชื่อผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมต่อเนื่องรายล่าสุด—ซึ่งมีรูปถ่ายใบหน้าของบุคคลคนหนึ่งปรากฏเด่นชัดอยู่บนนั้น และบุคคลในภาพ... ก็คือแพทย์หญิงลลิินที่กำลังยืนยิ้มให้เขาอยู่ ณ วินาทีนี้เอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปมปริศนากับผมไปทีละก้าวในตอนนี้นะครับ