กับดักในยามวิกาล

กลิ่นอับชื้นของฝุ่นละอองและสนิมเหล็กตีเข้าจมูกทันทีที่ก้าวผ่านประตูเหล็กบานใหญ่เข้ามา แสงไฟฉายกระบอกเดียวในมือของสารวัตรกรณ์สาดส่องตัดความมืดมิดภายในโรงงานร้างแห่งนี้ เผยให้เห็นโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิมและเศษซากเครื่องจักรที่ถูกทิ้งร้างมานานแรมปี “ระวังด้วยนะครับ ลลิิน พื้นตรงนี้น่าจะไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่” กรณ์เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง สายตาคมกริบกวาดสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างละเอียดตามสัญชาตญาณของนายตำรวจผู้ผ่านคดีมาโชกโชน ทุกย่างก้าวถูกคำนวณอย่างรอบคอบเพื่อป้องกันกับดักที่อาจซ่อนเร้นอยู่ในความมืด พญ.ลลิิน หรืออาจารย์ลลิิน จิตแพทย์สาวผู้ปราดเปรื่องก้าวตามมาติดๆ เธอยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งได้อย่างน่าทึ่ง แม้บรรยากาศรอบข้างจะวังเวงและกดดันเพียงใด แววตาภายใต้กรอบแว่นใสไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เธอกลับกำลังวิเคราะห์สภาพจิตวิทยาของฆาตกรที่เลือกสถานที่แห่งนี้ได้อย่างเฉียบคม “ความมืดและความอับชื้นแบบนี้… ไม่ได้ถูกเลือกมาโดยบังเอิญหรอค่ะ… อะแฮ่ม… ไม่ได้ถูกเลือกมาโดยบังเอิญหรอครับ สารวัตร” ลลิินแก้คำพูดของตัวเองทันทีเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงอีกบุคลิกหนึ่งออกไป กรณ์เหลือบมองเธอน้อยๆ ด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุขุม “คุณไหวแน่นะครับ ถ้าไม่ไหว เราถอยกันตอนนี้ยังทันนะ” “ดิฉัน… เอ๊ย ผมหมายถึง ผมยังไหวครับ สารวัตร” ลลิินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ บุคลิกที่สองของเธอกำลังพยายามแย่งชิงการควบคุมจิตใจ แต่ความเชี่ยวชาญด้านพฤติกรรมอาชญากรทำให้เธอต้องดึงสติกลับมาจดจ่อกับเกมตรงหน้า “ฆาตกรต้องการจำลองสถานการณ์ที่พวกเราสูญเสียการควบคุม มันเป็นจิตวิทยาขั้นพื้นฐานของการเล่นเกมจิตวิทยาครับ เขากำลังทดสอบว่า ภายใต้ความกดดันระดับสูงสุด ขีดจำกัดทางตรรกะของสารวัตรจะพังทลายลงเมื่อไหร่” เปรี้ยง! เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นมาจากชั้นสองของตัวอาคาร ตามมาด้วยแสงไฟกระพริบสีแดงส้มที่ถูกเปิดขึ้นทีละดวงอย่างจงใจ ราวกับกำลังต้อนรับแขกผู้มาเยือนเข้าสู่เวทีประลองที่ถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า กรณ์กระชับปืนในมือแน่น ส่งสัญญาณมือให้ลลิินหลบอยู่หลังเสาคอนกรีตหนา ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เคลื่อนตัวไปตามบันไดเหล็กที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่น้ำหนักลงไปสัมผัส ระบบเหตุผลและทักษะนิติวิทยาศาสตร์ในหัวทำงานอย่างรวดเร็ว กลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องและแอมโมเนียผสมอยู่ในอากาศ มันคือเบาะแสสำคัญที่บอกว่าที่นี่เพิ่งมีคนใช้งานเมื่อไม่นานมานี้ เมื่อก้าวขึ้นมาถึงชั้นสอง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือห้องโถงกว้างที่มีจอภาพขนาดใหญ่อย่างน้อยสามจอตั้งอยู่กลางห้อง บนเก้าอี้กลางห้องนั้นมีหุ่นจำลองสวมเสื้อผ้าของมนุษย์ถูกมัดไว้ พร้อมกับนาฬิกาดิจิทัลนับถอยหลังที่กำลังกระพริบตัวเลขสีแดงฉาน—เหลือเวลาอีกเพียงสิบนาทีเท่านั้น *“ยินดีต้อนรับครับ สารวัตรผู้ผดุงความยุติธรรม… และคุณหมอผู้ล่วงรู้จิตใจมนุษย์”* เสียงทุ้มต่ำที่ถูกดัดแปลงผ่านเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถง รอยยิ้มเย็นเยียบแฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้นอย่างชัดเจน “อยากเล่นเกมใช่ไหมครับ ออกมาคุยกันตรงๆ ดีกว่ามั้ง คนขี้ขลาดที่ซ่อนตัวอยู่หลังจอภาพ” กรณ์ตะโกนตอบกลับด้วยน้ำเสียงทรงพลัง ไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย สายตากวาดมองทุกมุมห้องเพื่อหาจุดอับสัญญาณและตำแหน่งของกล้องวงจรปิด *“ฮ่าๆๆ ใจร้อนเสียจริงครับ สารวัตรกรณ์… ความรู้ทางนิติวิทยาศาสตร์ของคุณจะช่วยไขปริศนาตรงหน้าได้หรือไม่ บนโต๊ะข้างๆ หุ่นจำลองนั้น มีชิ้นส่วนหลักฐานอยู่สามชิ้น… จงเลือกให้ถูกชิ้นเดียวเพื่อหยุดการนับถอยหลัง หากเลือกผิด… สารเคมีในหลอดทดลองจะหล่นลงมาละลายร่างของเหยื่อรายต่อไป… และอาจรวมถึงตัวคุณเองด้วย”* หน้าจอเปลี่ยนภาพเป็นโคลสอัปหลอดทดลองสารเคมีที่แขวนอยู่เหนือศีรษะของพวกเขาพอดี หยดน้ำสีเขียวเข้มเริ่มซึมผ่านรอยต่อทีละหยดอย่างน่ากลัว ลลิินก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานเก่าๆ ที่มีหลักฐานวางอยู่สามชิ้น เธอก้มลงพิจารณาอย่างรวดเร็วด้วยสายตาของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ “สารวัตรครับ… หลักฐานสามชิ้นนี้สอดคล้องกับคดีเก่าเมื่อห้าปีก่อน… คดีที่ทำให้คุณสูญเสียคู่หูไป!” หัวใจของกรณ์กระตุกวูบ ภาพในอดีตที่เขาไม่อยากนึกถึงย้อนกลับมาในเสี้ยววินาที ความแค้นและความรู้สึกผิดผสมปนเปกันจนเกือบสูญเสียการควบคุม แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพและสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด เขาบังคับตัวเองให้ดึงสติกลับมาที่ปัจจุบันอย่างรวดเร็ว “อย่าไปหลงกลมันครับ ลลิิน นั่นคือจิตวิทยาเชิงลึกที่มันจงใจขุดปมในอดีตขึ้นมาเพื่อทำลายสมาธิของเรา” กรณ์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างเธอ “มองที่โครงสร้างทางเคมีของหลักฐานชิ้นที่สอง… นั่นคือคำตอบที่แท้จริง” ลลิินหันมามองสารวัตรหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่ง เคมีระหว่างทั้งสองคนในยามนี้อบอุ่นและมั่นคงท่ามกลางบรรยากาศที่หนתบหนาว มือเรียวเอื้อมไปหยิบหลักฐานชิ้นที่สองขึ้นมาทันทีอย่างมั่นใจ “ถ้าอย่างนั้น… เรามาจบเกมงี่เง่านี้กันเถอะครับ” ทันทีที่มือของลลิินสัมผัสกับชิ้นส่วนดังกล่าว หน้าจอนับถอยหลังหยุดชะงักลงที่ตัวเลข 00:03 ทว่า… แทนที่จะเป็นเสียงสัญญาณแห่งชัยชนะ เสียงหัวเราะแหบพร่าของผู้ชายอีกคนหนึ่งกลับดังแทรกเข้ามาจากลำโพงตัวย่อยที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นห้อง *“นั่นเป็นเพียงแค่ด่านแรกเท่านั้นครับ… สารวัตรกรณ์… คุณคิดจริงๆ หรือว่าผมจะมาคนเดียว?”* เสียงฝีเท้าหนักๆ นับสิบคู่เริ่มดังขึ้นจากทิศทางบันไดทางลงทุกด้าน พร้อมกับเสียงปลดสลักปืนกลหนักที่ดังขึ้นอย่างชัดเจนในความมืดมิดรอบตัวพวกเขา ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันตื่นเต้นนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ