แกะรอยเหยื่อรายที่สอง

เสียงกระดาษแฟ้มคดีสะบัดพลิกเบา ๆ ในความเงียบงันของห้องทำงาน แต่กลับดังราวกับเสียงกัมปนาทในโสตประสาทของสารวัตรกรณ์ ดวงตาคมกริบของนายตำรวจหนุ่มจ้องมองภาพถ่ายในมือสลับกับใบหน้าของหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขามีน้อยเสียจนกรณ์ได้กลิ่นจาง ๆ ของดอกมะลิผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของแพทย์หญิงลลิิน ความสัตย์จริงคือ สมองส่วนเหตุผลและตรรกะทางนิติวิทยาศาสตร์กำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ภาพบุคคลในเบาะแสชิ้นใหม่ที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากกองปราบปรามเมื่อห้านาทีก่อน ระบุชัดเจนว่าหญิงสาวผมยาวสลวย สวมเสื้อกาวน์สีขาว และมีรอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์ในกล้องวงจรปิดเมื่อสามปีก่อน... ก็คือบุคคลเดียวกับจิตแพทย์สาวอัจฉริยะที่กำลังยืนยิ้มให้เขาอยู่ ณ วินาทีนี้เอง "คุณอธิบายเรื่องนี้ได้ไหมครับ... คุณลลิิน" กรณ์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนาราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันระดับสูงสุด ดวงตาไม่กะพริบเพื่อจับสังเกตทุกอณูกล้ามเนื้อบนใบหน้าของเธอ มือข้างหนึ่งสอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อกางเกงเพื่อกุมด้ามปืนพกประจำกายไว้อย่างมั่นคง พญ.ลลิินไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย รอยยิ้มบนเรียวปากบางเฉียบค่อย ๆ ขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนแสงไฟนีออนในห้องจนดูวาววับราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังมองเหยื่อติดกับ ทว่าในขณะเดียวกัน มันก็มีความอ่อนโยนและเวทนาเจืออยู่ลึก ๆ ซึ่งเป็นความซับซ้อนที่ทำให้เขายากจะคาดเดา "สารวัตรกรณ์คะ... อ๊ะ, ขออภัยครับ ติดปากไปหน่อย" ลลิินหัวเราะในลำคอเบา ๆ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและเยือกเย็น "คุณกำลังเอาหลักฐานจากอดีตที่ถูกบิดเบือน มาตัดสินปัจจุบันที่ยังไม่สมบูรณ์อยู่นะครับ คุณคิดจริงๆ หรือว่าคนในภาพนั้น... คือฉันในเวอร์ชันเดียวกันกับตอนนี้?" "หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์และโครงสร้างใบหน้าไม่มีวันโกหกครับ" กรณ์ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเธอหนึ่งก้าว สายตากวาดมองสำรวจปฏิกิริยา "โรงพยาบาลจิตเวชร้างเซนต์ Jude เมื่อสามปีก่อน เกิดคดีฆาตกรรมอำพรางที่เชื่อมโยงกับเหยื่อรายแรก และคุณ... เป็นแพทย์ฝึกหัดคนเดียวที่เข้าเวรในคืนนั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกปิดตายโดยคำสั่งเบื้องบน" ลลิินเอียงคอเล็กน้อยท่าทางราวกับแมวขี้สงสัย เธอยกมือขึ้นทัดผมที่ตกลงมาปรกแก้ม ชวนให้ใจหายวาบด้วยความคุ้นเคยและอันตรายในคราเดียวกัน "ฉลาดมากครับสมกับเป็นสารวัตรผู้ยึดมั่นในความยุติธรรม แต่คุณลืมกฎข้อสำคัญที่สุดของจิตวิทยาอาชญากรไปเสียสนิท... มนุษย์เราไม่ได้มีแค่หน้ากากเดียวหรอกนะครับ" เธอขยับตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กรณ์ชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจในความกล้าหาญของเธอ ทว่าก่อนที่เขาจะได้ตั้งคำถาม เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นตัดจังหวะความตึงเครียด *ติ๊ง!* หน้าจอแสดงผลพิกัด GPS แบบเรียลไทม์ พร้อมข้อความสั้น ๆ ที่ทำเอาลมหายใจของสารวัตรหนุ่มสะดุดกึก *[พบสัญญาณชีวภาพของเหยื่อรายที่สอง: โรงพยาบาลจิตเวชเซนต์ Jude ชั้นใต้ดินโซน C]* *[เวลาที่เหลือในการช่วยเหลือ: 45 นาที]* กรณ์เบิกตากว้าง หันขวับกลับไปมองหน้าลลิินทันที ทว่ารอยยิ้มของเธอกลับเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่รอยยิ้มของจิตแพทย์ผู้ใจดีอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นแววตาที่ว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยความลับดำมืดที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น "ดูเหมือนว่า... การแข่งขันกับเวลาของเราเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ แล้วล่ะครับสารวัตร" ลลิินกระซิบเสียงแผ่วข้างใบหูของเขา "และถ้าเราไปช้ากว่านี้... คุณจะได้พบกับ 'อีกตัวตนหนึ่ง' ของฉัน ที่กำลังรอต้อนรับคุณอยู่ ณ ที่แห่งนั้น" สิ้นเสียงกระซิบ ไฟนีออนทั่วทั้งห้องทำงานก็กะพริบและดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด พร้อมกับเสียงฝีเท้าปริศนาที่ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก... ใกล้เข้ามาทุกที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงตอนนี้ แล้วเราไปลุยพร้อมกันในตอนหน้าครับ