เกมกระดานจิตวิทยา

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้องกังวานในความมืด ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ สารวัตรกรณ์ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง มือขวาชักอาวุธประจำกายออกจากซองหนังอย่างเงียบเชียบที่สุด ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านความมืดมิดโดยอาศัยเพียงแสงไฟฉายขนาดเล็กที่ส่องนำทาง ส่วนแพทย์หญิงลลิินก้าวตามมาติดๆ หญิงสาวรักษาลมหายใจให้สม่ำเสมอ แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ สมองอันปราดเปรื่องของเธอก็ยังคงวิเคราะห์ความน่าจะเป็นของสถานการณ์รอบตัวอย่างรวดเร็ว "ระวังตัวด้วยนะครับ คุณลลิิน" กรณ์กระซิบเบาๆ เสียงของเขานุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวในฐานะผู้ปกป้อง "ดูเหมือนว่าพวกมันไม่ได้มาแค่คนเดียว" "ดิฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ—เอ๊ย... ผมหมายถึง ดิฉันไม่เป็นไรค่ะ—ผมหมายถึง..." ลลิินชะงักไปเล็กน้อย เผลอหลุดสำนวนที่คุ้นเคยในยามที่สมาธิหลุดลอย แต่เธอก็รีบปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็วด้วยความสุภาพและความสุขุม "ฉันระวังตัวดีแล้วล่ะครับสารวัตร... อ่า หมายถึง ดิฉันหมายถึงค่ะ... โธ่เว้ย!" รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของสารวัตรหนุ่มท่ามกลางความตึงเครียด แม้ในสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย บุคลิกอันเป็นเอกลักษณ์ของจิตแพทย์สาวผู้ซ่อนอีกตัวตนไว้ก็ยังคงสร้างความแปลกประหลาดใจให้เขาได้เสมอ แต่กระนั้น นี่ไม่ใช่เวลามาหยอกล้อ เมื่อไฟฉายในมือของกรณ์ส่องกระทบเข้ากับวัตถุบางอย่างที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางโถงทางเดิน มันคือโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ บนนั้นวางกระดานหมากรุกโบราณ พร้อมกับหน้าจอแท็บเล็ตที่สว่างวาบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ เผยให้เห็นภาพถ่ายสด (Live Stream) ของเหยื่อสองรายที่ถูกมัดติดไว้กับเก้าอี้และมีระเบิดเวลาตั้งเวลาถอยหลังอยู่เบื้องหน้า คนแรกคือเด็กสาวนักศึกษาแพทย์ผู้มีอนาคตไกล และคนที่สองคือพยานปากสำคัญในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่พวกเขากำลังตามล่า หน้าจอบนแท็บเล็ตปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉาน วิ่งช้าๆ ทีละตัวอักษรอย่างน่าสะพรึงกลัว: *[ ยินดีต้อนรับสู่เกมกระดานจิตวิทยา สารวัตรกรณ์ และคุณหมอลลิิน บนกระดานนี้... ชีวิตมนุษย์เป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่ง คุณมีเวลาสามนาทีในการเลือกว่าจะช่วยชีวิตใครเพียงคนเดียว หากเลือกคนหนึ่ง อีกคนจะมอดไหม้ไปพร้อมกับเปลวเพลิง เริ่มนับถอยหลัง... ณ บัดนี้ ]* เสียงสัญญาณติ๊กต่อกจากหน้าจอดังขึ้นราวกับเสียงเคาะโลงศพ สารวัตรกรณ์ขมวดคิ้วแน่นจนแทบเป็นปม ระบบตรรกะในหัวของนายตำรวจหนุ่มทำงานอย่างเต็มกำลังเพื่อหาช่องโหว่ของกลไกนี้ แต่นี่ไม่ใช่คดีฆาตกรรมทั่วไป มันคือการทดสอบจิตวิทยาที่บิดเบี้ยว ฆาตกรจงใจบีบให้พวกเขาต้องเลือก เพื่อทำลายหลักการและคุณธรรมในจิตใจของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ "มันเป็นจิตวิทยาเชิงบังคับ (Coercive Psychology)" ลลิินก้าวเข้ามาใกล้หน้าจอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงวิเคราะห์อย่างลึกซึ้ง น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทจนน่าตกใจ "ฆาตกรไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตของเหยื่อ แต่มันต้องการทำลายความมั่นคงทางจิตใจของเรา มันต้องการให้เราเกิดความรู้สึกผิดติดตัวไปตลอดชีวิตหากเลือกช่วยใครสักคน" "แล้วเราควรทำอย่างไรดีครับ คุณลลิิน" กรณ์หันมาสบตาเธอด้วยแววตาที่จริงจัง "ในมุมมองทางพฤติกรรมศาสตร์ของท่าน มีช่องทางไหนที่เราจะช่วยทั้งคู่ได้ หรือระบบนี้ถูกล็อกไว้แล้วจริงๆ" ลลิินนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ปลายนิ้วเรียวแตะที่ริมฝีปากอย่างใช้ความคิด สมองส่วนหน้า (Prefrontal Cortex) ของเธอกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลเกี่ยวกับโปรפิลของฆาตกรที่พวกเขาเคยศึกษามาหลายสัปดาห์ "ฆาตกรรายนี้มีความหลงใหลในความสมบูรณ์แบบและการควบคุม" ลลิินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "เขาเกลียดความไม่แน่นอน และมักจะสร้างเงื่อนไขที่ดูเหมือนไม่มีทางออก... แต่คนประเภทนี้มักจะมี 'กฎข้อที่สาม' ซ่อนอยู่เสมอ" "กฎข้อที่สาม?" กรณ์ทวนคำ "ใช่ครับ... อ่า หมายถึง ใช่ค่ะ—เอ๊ย! ใช่ครับสารวัตร!" ลลิินขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยกับความสับสนทางบุคลิกภาพที่มักจะแทรกแซงในยามคับขัน แต่เธอก็รีบดึงสติกลับมาแล้วอธิบายต่อด้วยความรวดเร็ว "หมายความว่า แท็บเล็ตเครื่องนี้ไม่ได้เชื่อมต่อกับระเบิดโดยตรง แต่มันถูกควบคุมผ่านสัญญาณไร้สายจากระยะไกล หากเราถอดรหัสรหัสผ่านสี่หลักจากพฤติกรรมของเหยื่อบนหน้าจอ เราจะสามารถหยุดการทำงานของระบบทั้งหมดได้พร้อมกัน ไม่ต้องเลือกใครทั้งสิ้น!" "ยอดเยี่ยมมากครับ!" กรณ์กล่าวชมด้วยความชื่นชมอย่างจริงใจ "ถ้าเช่นนั้น รหัสผ่านสี่หลักนั้นคืออะไรล่ะครับ? เวลาเหลืออีกไม่ถึงสองนาทีแล้วนะ" ลลิินกวาดสายตามองหน้าจอที่มีภาพเหยื่อทั้งสองสลับกับการเคลื่อนไหวของสภาพแวดล้อมรอบตัวพวกเขา เหยื่อคนแรกสวมนาฬิกาข้อมือที่หยุดเดิน ส่วนเหยื่อคนที่สองมีรอยสักรูปผีเสื้อที่แขนขวา ตัวเลขบนหน้าจอถอยหลังลงเรื่อยๆ อย่างไร้ความปรานี: *01:45... 01:44...* "ดูที่พื้นหลังของวิดีโอเหยื่อคนที่สองสิครับสารวัตร" ลลิินชี้ปลายนิ้วเรียวยาวไปยังมุมขวาของจอภาพ "นั่นคือห้องใต้ดินของโรงพยาบาลร้างเขตสาม ซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุในคดีแรกเมื่อห้าปีก่อน... และตัวเลขบนนาฬิกาของเหยื่อคนแรกตั้งเวลาไว้ที่ 04:12" สารวัตรกรณ์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อจิ๊กซอว์ในสมองเริ่มต่อเข้าหากันอย่างลงตัว "0412... วันที่เกิดเหตุการณ์สูญเสียคู่หูของผมเมื่ออดีต!" มือหนารີบยื่นไปพิมพ์ตัวเลข "0412" ลงบนแป้นพิมพ์จำลองของแท็บเล็ตอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก เสียงสัญญาณเตือนภัยพลันเปลี่ยนเป็นเสียงปี๊บยาวต่อเนื่อง— หน้าจอแสดงผลเปลี่ยนจากสีแดงฉานกลายเป็นสีเขียว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบที่ปรากฏขึ้นกลางจอ: *[ ระบบปลดล็อกสำเร็จ: ตรวจพบเจตนาขัดขืนเงื่อนไข ระดับความยากถูกยกระดับสู่ขั้น SSS - ฆาตกรตัวจริงกำลังรอต้อนรับพวกคุณอยู่ที่ชั้นดาดฟ้า ]* ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากความมืดเบื้องบน พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากเงาสลัว พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับอยู่บนใบหน้าอันคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขคดีไปพร้อมกันนะครับ!