ทหารหลงทางกับกระสุนลงอาคม

“ไอ้กล้า! หยุดเดินเดี๋ยวนี้ ถ้ามึงก้าวต่อไปอีกก้าวเดียว ขาของมึงจะกลายเป็นปุ๋ยชั้นดีให้ต้นตะเคียนพวกนั้นทันที!” เสียงของรำเพยตวาดลั่นป่าทึบเบื้องหลัง เสียงนั้นสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยอำนาจสั่งการ ร้อยเอกกล้าหยุดชะงัก ร่างกำยำในชุดลายพรางชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อไคล ดวงตาของเขาเหม่อลอยเหมือนคนกำลังละเมอ เดินโซซัดโซเซมุ่งหน้าสู่ใจกลางดงไม้อาถรรพ์ที่ลมไม่เคยพัดผ่าน บรรยากาศรอบกายกดทับจนน่าอึดอัด กลิ่นสาบสางของซากศพเน่าเปื่อยลอยมาปะทะจมูกเป็นระยะ แต่รำเพยรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่กลิ่นธรรมดา มันคือสัญญาณเตือนจาก 'ระบบบัญชีวิญญาณ' ที่กระพริบเตือนสีแดงฉานอยู่บนหน้าจอโฮโลแกรมที่เห็นเพียงเธอคนเดียว *“แจ้งเตือน: เป้าหมาย – ร.อ. กล้า กำลังถูกดึงเข้าสู่เขตแดนวิญญาณทวงหนี้ เวลาที่เหลือ: 45 นาที”* “จุก! เอาเครื่องรางล้างอาถรรพ์ที่ซื้อจากร้านค้ามิติมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!” รำเพยสั่งเสียงเฉียบขณะควานมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงคาร์โก้ที่เชื่อมต่อกับมิติลับของเธอ กุมารทองร่างจิ๋วปรากฏกายขึ้นพร้อมกับเครื่องคิดเลขคาสิโอรุ่นเก๋าสีดำในมือ มันดีดลูกคิดพรางทำหน้ายุ่ง “แม่จ๋า... ค่าธรรมเนียมการเบิกของชิ้นนี้ต้องแลกด้วยน้ำมันพรายสองขวดนะจ๊ะ ไม่งั้นระบบล็อกตาย!” เจ้าจุกตอบเสียงใสแต่แววตาดูเอาเรื่อง “เอาไปเลยสี่ขวด! เร็วเข้า!” รำเพยคว้าตลับกระสุนทองแดงที่อาบด้วยอักขระโบราณมาถือไว้ กระสุนชุดนี้เธอเพิ่งนำเข้าจากแหล่งของมือปราบผีระดับตำนาน มันไม่ใช่กระสุนตะกั่วธรรมดา แต่มันคือเหล็กน้ำพี้ที่ผ่านพิธีปลุกเสกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนขึ้นเงา รำเพยบรรจุกระสุนลงในปืนพกคู่ใจ มือสั่นน้อยๆ แต่สายตายังคงแน่วแน่ กล้าหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้แววตาของสามีที่เคยอ่อนโยน “รำเพย... กลับไปเถอะ หนี้ต้องชดใช้ด้วยชีวิต... นายของข้ากำลังรออยู่” “นายมึงเป็นใครกูไม่สน แต่ผัวกูคือคนของกู!” เปรี้ยง! รำเพยลั่นไกไปที่ต้นไม้ใหญ่เบื้องหลังกล้า กระสุนลงอาคมแตกกระจายกลายเป็นตาข่ายแสงสีทอง ตรึงร่างของเงาดำที่พยายามจะยืดหนวดออกมาจากเงามืดของต้นไม้ไว้ได้ทันท่วงที กลิ่นไหม้ของวิญญาณโชยเข้าจมูกจนรำเพยต้องเบือนหน้าหนี “ตั้งสติหน่อยกล้า! นึกถึงข้าวผัดกะเพราไข่ดาวที่ฉันทำให้กินสิ นึกถึงยอดเงินในบัญชีที่เราต้องเก็บออมเพื่อสร้างบ้านหลังใหม่!” รำเพยตะโกนสุดเสียง พุ่งตัวเข้าไปกอดรัดร่างของชายหนุ่มไว้แน่น กล้าสะดุ้งสุดตัว ร่างของเขาโอนเอนก่อนจะล้มลงในอ้อมแขนของเธอ แรงปะทะทำเอารำเพยแทบทรุดลงไปกองกับพื้นดินที่เต็มไปด้วยรากไม้ ความหนาวเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวของกล้าทำเอาเธอกัดฟันแน่น “ไอ้กล้า... ถ้ามึงเป็นอะไรไปนะ เงินเก็บทั้งหมดที่กูทำมา กูจะเอาไปทำบุญให้หมดจนมึงไม่มีทางได้เห็นแม้แต่เหรียญเดียวในปรโลก!” คำขู่กึ่งตลกกึ่งจริงจังทำเอาทหารหนุ่มที่เพิ่งได้สติหลุดขำออกมาเบาๆ แม้จะยังมึนงง “เมียจ๋า... พูดอะไรแบบนั้นล่ะพี่เจ็บนะ” “เจ็บน่ะดีแล้ว จะได้รู้ว่ายังไม่ตาย!” รำเพยตบไหล่เขาสามทีจนฝุ่นดินฟุ้ง “มีคนจ้องจะเอาชีวิตมึงอยู่ มันคงเห็นว่ามึงมีดวงแข็ง เลยอยากจะเอาไปเป็นข้ารับใช้ในมิติมืด” กล้ามองซ้ายมองขวา เห็นบรรยากาศรอบกายที่เริ่มบิดเบี้ยว รอยแยกมิติจางๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหมือนกระจกที่ร้าวราน สิ่งที่อยู่หลังรอยแยกนั้นไม่ใช่ป่าไม้ธรรมดา แต่เป็นทุ่งกว้างที่เต็มไปด้วยดวงวิญญาณที่สวมชุดทหารเก่าแก่กำลังยืนเรียงแถวรอคอยบางอย่าง “รำเพย... ดูนั่น” กล้าชี้ไปที่เบื้องหน้า กลุ่มทหารวิญญาณเหล่านั้นหันมามองพวกเขาพร้อมกัน ทั้งหมดไม่มีใบหน้า มีเพียงปากที่ฉีกกว้างจนถึงใบหู และที่ข้อมือของทุกคนมีโซ่ตรวนที่เชื่อมต่อมายังชายชราคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ กลางป่า เขาคือ 'นายกิ่ง' ญาติห่างๆ ของแม่ผัวที่เคยหายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน นายกิ่งแสยะยิ้ม “รำเพย... หลานสะใภ้ตัวแสบ ไม่เจอกันนานนะ เงินที่มึงหาได้จากการค้าของมึงน่ะ เอามาแบ่งให้พวกข้าบ้างสิ... สักครึ่งหนึ่งของมิติลับนั่น เป็นไง?” รำเพยแค่นยิ้ม หยิบเครื่องคิดเลขออกมาจากกระเป๋าแล้วกดตัวเลขดิกๆ อย่างใจเย็น “ครึ่งหนึ่ง? ลุงคิดว่าชีวิตของผัวฉันมีค่าแค่ครึ่งหนึ่งของกำไรขายผักในมิติฉันเหรอ? ดูถูกกันเกินไปหน่อยมั้งลุงกิ่ง” “งั้นจะเอาเท่าไหร่?” รำเพยกระตุกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวชี้ไปที่กองวิญญาณทหารเหล่านั้น “ฉันไม่ให้สักบาท แต่ฉันจะ 'ขาย' พวกมันให้ไปอยู่กับยมทูตในระบบแทน ค่าธรรมเนียมส่งกลับนรกน่ะ... ลุงเตรียมจ่ายด้วย 'วิญญาณญาติผู้ใหญ่' ของลุงเองก็แล้วกันนะ” เธอกดปุ่ม 'ยืนยัน' บนหน้าจอโฮโลแกรมทันที ทันใดนั้นท้องฟ้าเหนือป่าทึบก็เปลี่ยนเป็นสีเลือด สัญญาณไซเรนดังลั่นป่า ราวกับมีโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่มาตั้งอยู่ใจกลางแดนอาถรรพ์ โซ่ตรวนที่ผูกมัดนายกิ่งถูกดึงกระชากด้วยแรงมหาศาลจากมิติลับ กล้าลุกขึ้นยืน กระชับปืนในมือแน่น เขาเดินไปเคียงข้างภรรยา สายตาจ้องเขม็งไปที่นายกิ่ง “ถอยไปรำเพย เดี๋ยวผมจัดการเอง กระสุนอาคมนัดสุดท้ายของผม... ผมอยากจะลองดูว่ามันจะทะลุหัวใจที่ไร้หัวใจของคนอย่างลุงได้ไหม” แต่ก่อนที่กล้าจะเหนี่ยวไก เสียงเรียกเข้าจากวิทยุสื่อสารที่รำเพยพกติดตัวก็ดังแทรกขึ้นมาด้วยสัญญาณที่ติดๆ ขัดๆ *“ตรวจพบการโอนเงินจำนวนมหาศาลจากบัญชีปริศนา... ผู้โอน: ร.อ. กล้า... ยอดเงิน: ชีวิตต่อชีวิต... เงื่อนไขการชำระเสร็จสิ้น... ยินดีด้วยครับ คุณได้เป็นหนี้ชีวิตระบบอีกหนึ่งตำแหน่ง...”* รำเพยชะงัก ตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นยอดเงินบนจอโฮโลแกรมกระโดดจากเลขศูนย์ไปสู่เลขที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... ร่างของกล้าที่เริ่มจางลงทีละน้อย พร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูของเขาที่เปลี่ยนไป “ขอบคุณนะรำเพย... สำหรับการไถ่ชีวิตในครั้งนี้ แต่ในเมื่อผมจ่ายไปแล้ว... ผมก็ต้องไปเป็นของคนอื่น...” ร่างของสามีที่เธอเพิ่งช่วยไว้ ค่อยๆ สลายกลายเป็นผงทรายสีดำต่อหน้าต่อตา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงบรรทัดนี้นะครับ หมอผีวัยรุ่นจะกลับมาไขปริศนานี้ในตอนหน้าครับ!