ญาติสายสูบกับมิติลับในกระเป๋าถือ

"ถ้าแกยังกล้าก้าวเท้าเข้ามาเหยียบเรือนแปลงนี้อีกก้าวเดียว ข้าจะเอาเกลือตัวผู้ผสมพริกไทยดำสาดเข้าเบ้าตาให้บอดสนิททั้งโคตร!" เสียงตวาดกร้าวของรำเพยดังสะท้อนก้องเรือนไม้สักเก่าครึ้ม กลิ่นอายความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านปะปนกับกลิ่นไอดินหลังฝนตก ทว่าสิ่งที่ทำให้บรรยากาศในห้องโถงเย็นเฉียบลงจนขนลุกซู่ ไม่ใช่คำขู่คุกคามนั้น หากแต่เป็นภาพเบื้องหน้า... ร่างของร้อยเอกกล้า สามีหนุ่มผู้เป็นดั่งเกราะคุ้ม ภัยของเธอ ที่เพิ่งสลายกลายเป็นผงทรายสีดำร่วงกราวลงสู่พื้นไม้เมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ แต่นี่ไม่ใช่เวลามานั่งโศกเศร้าฟูมฟายครับ เพราะในขณะที่ผงทรายสีดำยังไม่ทันจางหาย เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ 'ป้าชื่น' แม่ผัวจอมสูบผู้ไม่เคยสร้างคุณงามความดีให้วงศ์สกุล ก็ดังแหลมขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "อุ๊ยตาย วายร้ายตายหงส์ตายโหงไปแล้วหรือยายรำเพย! สมน้ำหน้า! ผัวแกมันก็แค่ไอ้ทหารกระจอกที่วันๆ เอาแต่ขวางทางรวยของฉัน วันนี้แหละสมบัติทุกชิ้นในเรือนนี้ เครื่องมือไอที เครื่องรางของขลัง และโดยเฉพาะ 'กระเป๋าถือ' ใบเก่งของแก มันจะต้องตกเป็นของฉันคนนี้!" ป้าชื่นไม่ได้มาคนเดียวครับ หล่อนพ่วงเอา 'สมชาย' ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ติดการพนันงอมแงมและมีกลิ่นอายวิญญาณเร่ร่อนเกาะติดแผ่นหลังมาด้วย สองแม่ลูกเดินยุ่มย่ามเข้ามาในเขตหวงห้าม มือไม้ปัดป่ายรื้อค้นข้าวของตามชั้นวางอย่างตะกละตะกราม ทรัพย์สินเงินทองที่รำเพยหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงจากการทำเกษตรผสมผสานและการปราบผี ถูกกวาดลงย่ามผ้าเก่าๆ อย่างไม่เกรงกลัวบาปกรรม รำเพยยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานไม้ประดู่ แววตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือประกายไฟแห่งความเยือกเย็นที่พร้อมจะแผดเผาคนโลภให้เป็นจุล "อยากได้นักใช่ไหมครับสมบัติของฉัน..." รำเพยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างน่ากลัว "เชิญรื้อค้นตามสบายเลยครับป้าชื่น แต่ระวังหน่อยนะ... ของบางอย่างในบ้านนี้ มันรักเจ้าของยิ่งกว่าชีวิต และมันไม่ชอบให้ใครมา 'มือยาว' ใส่" "อวดดี! แกคิดว่าเด็กกะโหลกะกลาอย่างแกจะทำอะไรฉันได้ สภาพแกตอนนี้ไม่มีไอ้ทหารหน้าโง่นั่นคอยคุ้มกะลาหัวแล้ว ยายตัวแสบ!" ป้าชื่นแสยะยิ้มจนเห็นฟันเหลืองอ๋อย หล่อนพุ่งตรงไปยังกระเป๋าถือหนังแท้ใบโปรดของรำเพยที่วางอยู่บนเก้าอี้โยก กระเป๋าใบนี้ไม่ใช่กระเป๋าธรรมดาครับ แต่มันคือ 'มิติลับ' ที่รำเพยใช้เก็บคลังแสงไอเทมเวทมนตร์และผลผลิตทางการเกษตรเกรดพรีเมียม "แม่! ระวัง ระวังกระเป๋าใรนั้น มันมีเสียงแปลกๆ เหมือนเสียงฟันเฟืองหมุนวะ!" สมชายส่งเสียงทักด้วยความสังหรณ์ใจบางอย่าง เมื่อมือเหี่ยวย่นของป้าชื่นเอื้อมไปสัมผัสกับซิปกระเป๋า *กริ๊ก... ครืดดด!* ทันทีที่ปลายนิ้วของป้าชื่นแตะโดนหัวซิป อากาศรอบตัวก็บิดเบี้ยววูบไหว เสียงคล้ายกระแสไฟฟ้าช็อตดังเปรี๊ยะปร๊ะ มิติลับในกระเป๋าถือถูกกระตุ้นกลไกป้องกันตัวอัตโนมัติ! แรงดูดมหาศาลดึงดูดวิญญาณสัมภเวสีที่เกาะหลังสมชายให้หลุดลอยเข้าไปในปากกระเป๋าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างของป้าชื่นที่ถูกดึงเข้าไปติดตรึงอยู่กับปากมิติราวกับถูกแม่เหล็กขนาดยักษ์ดูดไว้ "อ๊ายยย! ช่วยด้วย! สมชาย ช่วยแม่ด้วย! มันดึงฉันเข้าไป! ไอ้ลูกเวร ยืนบื้ออยู่ทำไม เล็งอะไรอยู่ คว้าตัวฉันไว้สิ!" ป้าชื่นกรีดร้องโหยหวน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อเห็นแขนข้างหนึ่งของตัวเองจมหายเข้าไปในความมืดมิดไร้ก้นบึ้งภายในกระเป๋า สมชายหน้าถอดสี ถอยกรูดไปจนติดฝาผนังบ้าน ขาสั่นพับๆ ด้วยความกลัวจนฉี่แทบราด เขาไม่กล้าแม้แต่จะยื่นมือเข้าไปช่วยแม่บังเกิดเกล้า เพราะสิ่งที่โผล่อออกมาจากกระเป๋าใบนั้นไม่ใช่แค่แรงดูดครับ... แต่มันคือ 'เจ้าจุก' กุมารทองยุคใหม่ที่สวมแว่นตาดิจิทัล ในมือถือเครื่องคิดเลขและวิทยุสื่อสาร "ตรวจพบผู้บุกรุกระดับความอันตรายต่ำ แต่ความโลภระดับอนันต์ครับนายท่าน!" เจ้าจุกส่งเสียงแจ้งเตือนด้วยสำเนียงกวนประสาท ก่อนจะรัวนิ้วกดเครื่องคิดเลขคำนวณมูลค่าความเสียหายที่สองแม่ลูกทำไว้ "ประเมินค่าปรับรวมค่าเสียเวลา ค่าขวัญกำลังใจ และค่าทำความสะอาดพื้นเรือน เป็นเงินสดจำนวนห้าแสนบาทถ้วน หรือไม่ก็... ส่งวิญญาณไปขัดดอกในมิติลับสิบปีครับ!" รำเพยเดินเข้าไปใกล้ป้าชื่นที่กำลังดิ้นรนสุดชีวิต เธอโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของหญิงแก่ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต้มด้วยพิษสง "จำไว้นะครับป้าชื่น ของบางอย่าง... ต่อให้เจ้าของจะไม่อยู่ตรงนี้แล้ว แต่มันก็ยังเป็นของผม วันนี้ผมยังใจดี แค่ส่งญาติสายสูบเข้าไปปรับทัศนคติในมิติลับสักสามวันสามคืน หวังว่าออกมาแล้ว นิสัยอยากได้ของชาวบ้านคงจะลดลงบ้างนะ" สิ้นเสียงของรำเพย รูดซิปกระเป๋าถือก็ปิดฉ๊อบลงสนิทอย่างรวดเร็ว! ร่างของป้าชื่นหายวับเข้าไปอยู่ในมิติลับอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้สมชายยืนอ้าปากค้าง ตัวสั่นเทาอยู่คนเดียวกลางห้องโถง สมชายคุกเข่าลงโขกหัวกับพื้นไม้เสียงดัง *ตุ้บๆ* น้ำตาน้ำมูกไหลพรากด้วยความกลัวจับใจ "ย...ยายรำเพย ไว้ชีวิตผมเถอะครับ ปล่อยแม่ผมออกมาเถอะ ผมสำนึกผิดแล้ว ผมจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก!" รำเพยปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทางสบายๆ เธอมองหน้าสมชายด้วยหางตาก่อนจะเอ่ยคำขาด "ไสหัวไปซะ! แล้วบอกคนในตระกูลของแกด้วยว่า ถ้าใครกล้าส่งใครมาวุ่นวายที่เรือนนี้อีก คนต่อไปที่จะได้เข้าไปอยู่ในกระเป๋าถือของฉัน จะไม่ใช่แค่เข้าไปปรับทัศนคติธรรมดา... แต่อาจไม่ได้กลับออกมาอีกเลย!" สมชายไม่รอให้พูดซ้ำสอง เขาลุกขึ้นวิ่งสี่คูณร้อยเตลิดเปิดเปิงหายลับไปจากรั้วบ้านอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่กลับคืนสู่เรือนไม้สักอีกครั้ง รำเพยถอนหายใจยาวเหยียด เธอวางกระเป๋าถือกลลับไปที่เดิม ก่อนจะหันมามองพื้นไม้จุดที่ร่างของร้อยเอกกล้าสลายกลายเป็นผงทรายสีดำเมื่อครู่ ดวงตาคู่สวยฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง "เล่นละครตบตาพวกคนโลภนี่มันเหนื่อยเหมือนกันนะ..." รำเพยพึมพำกับตัวเองเบาๆ ทันใดนั้นเอง ผงทรายสีดำบนพื้นไม้ก็เริ่มขยับตัวและรวมกลุ่มกันใหม่อย่างช้าๆ ท่ามกลางละอองแสงสีทองเรืองรองที่ลอยละล่องขึ้นสู่อากาศ เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยและเต็มไปด้วยความอบอุ่นดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกับอ้อมกอดแกร่งที่สวมกอดเอวบางไว้แน่นจากด้านหลัง "เมียจ๋า... แสดงละครเก่งแบบนี้ ต้องมีรางวัลพิเศษให้สามีหน่อยแล้วกระมังครับ" รำเพยชะงักค้าง หัวใจกระตุกวูบ เธอหันขวับกลับไปมองเจ้าของอ้อมกอดทันทีด้วยความตกใจระคนโล่งอก แต่ทว่า... ใบหน้าของร้อยเอกกล้าที่ยิ้มให้อยู่ในตอนนี้ กลับไม่ใช่ใบเดิมที่เธอคุ้นเคย ดวงตาคมคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีทองประกายลึกล้ำ และที่แผ่นหลังกว้างของเขามีรอยสักเรืองแสงรูป 'ยันต์เกราะเพชรดิจิทัล' ปรากฏชัดเจนขึ้น พร้อมกับเสียงวิทยุสื่อสารในมือของเจ้าจุกที่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ: "เตือนภัยด่วน! เป้าหมายที่แท้จริงไม่ได้มาจากตระกูลฝั่งสามี... แต่กำลังก้าวเท้าเข้ามาทางประตูด้านหน้าแล้วครับนายท่าน และมันไม่ใช่ 'คน'!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมผจญภัยไปกับความแสบสันต์และมนמהต์คาถาไอทีในตอนนี้ด้วยนะครับ!