วิทยุสื่อสารส่งเสียงจากนรก

เสียง "ซ่า... แกรก..." ของคลื่นวิทยุสื่อสารรุ่นทหารใช้งาน ที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังแทรกความเงียบยามวิกาลขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เจ้าจุก กุมารทองยุคใหม่ที่กำลังนั่งเคี้ยวลูกอมสตรอว์เบอร์รี่พร้อมกับกดเครื่องคิดเลขคำนวณกำไรจากการขายปุ๋ยอินทรีย์ในมิติลับ ชะงักมือทันที ดวงตาใสแป๋วหันขวับไปมองเครื่องมือสื่อสารสีเขียวขี้ม้าเครื่องนั้นด้วยความฉงน รำเพยไม่รอช้า เธอวางตะหลิวที่ใช้ผัดกะเพราหมูสับใส่ใบยี่หร่ากลิ่นหอมฟุ้งลงบนเคาน์เตอร์ครัวทันที กลิ่นพริกแห้งและใบยี่หร่าคั่วเตะจมูกจนร้อยเอกกล้า สามีหนุ่มร่างใหญ่ที่เพิ่งเดินกลับจากการตรวจเวรในเขตทหารต้องสูดหายใจเข้าลึก "กลิ่นหอมทะลุไปถึงหน้าบ้านเลยครับคุณภรรยา... เดี๋ยวนะครับ นั่นเสียงอะไร" กล้าขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินเสียงคลื่นวิทยุแทรกเสียงกระซิบแหบพร่าฟังไม่ได้ศัพท์ลอดออกมา จากคำเตือนของบทก่อนหน้าที่ว่า "ไม่ใช่คน" กำลังก้าวเท้าเข้ามาทางประตู รำเพยไม่ปล่อยให้ความกลัวมาครอบงำ เธอสะบัดมือเรียกมีดอาคมสั้นจากมิติลับมาซ่อนไว้ใต้ร่มผ้าอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาคู่สวยหรี่ลงด้วยความระแวดระวัง เธอก้าวเท้าฉับๆ ไปที่วิทยุสื่อสารเครื่องนั้น ก่อนจะกดปุ่มรับสัญญาณด้วยความนิ่งสงบ "ศูนย์ควบคุมเขตปฏิบัติการพิเศษ... ว่ามาครับ" รำเพยกรอกเสียงเข้มลงไป ไม่มีเสียงตอบรับจากมนุษย์ มีเพียงเสียงลมหายใจเฮือกใหญ่ที่เต็มไปด้วยความหนقเหน็บและกลิ่นอับชื้นของดินชื้นแฉะราวกับศพเพิ่งถูกขุดขึ้นมา ลอดผ่านลำโพงแตกๆ *(ซ่า...) "ช่วย... ช่วยพวกเราด้วย... กองร้อยที่สาม... ถูกฝังไว้ใต้ฐาน... พวกมันไม่ได้ให้เราตายอย่างสมเกียรติ..."* เสียงนั้นแหบแห้งและสั่นเครือจนร้อยเอกกล้าต้องก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยา มือหนาแตะลงบนไหล่บางเพื่อถ่าย ทอดความอบอุ่นและพลังจิตที่แข็งแกร่งของชายชาติทหาร ในฐานะนายทหารผู้ซื่อตรง กล้าจำเสียงนี้ได้ทันที มันคือรหัสเรียกขานของชุดปฏิบัติการลาดตระเวนที่สูญหายไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสิบปีก่อน "คุณครับ... นั่นเสียงของจ่าสิบเอกวิชาญ เพื่อนร่วมรุ่นของผมเอง เขานำกำลังออกไปลาดตระเวนแนวชายแดนแล้วหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยในคืนเดือนมืด" กล้าพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดและสงสัยระคนกัน "ไม่ใช่แค่เสียงครับผู้กอง... ดูที่หน้าต่างนั่นสิครับ" เจ้าจุกชี้มือป้อมๆ ไปยังกระจกใสบานใหญ่หน้าห้องรับแขก ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารย้อนยุคเปื้อนคราบโคลนและรอยกระสุนนับไม่ถ้วนกำลังยืนเรียงแถวกันอยู่นอกกระจก ใบหน้าของพวกเขามืดมน ดวงตากลวงโบ๋แต่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและคำขอร้องที่ยังค้างคาใจ พวกเขาไม่ได้มาร้าย แต่มาร้องขอความยุติธรรมจากผู้มีญาณทิพย์และนายทหารผู้มีจิตใจบริสุทธิ์ รำเพยสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กลิ่นหอมของผัดกะเพราหมูสับใบยี่หร่ายังคงลอยวนอยู่ในอากาศตัดกับบรรยากาศวังเวงภายนอกอย่างสิ้นเชิง เธอยกมือห้ามสามีที่กำลังจะชักปืนพกออกมาป้องกันตัว "เดี๋ยวก่อนค่ะคุณกล้า... พวกเขาไม่ได้มาทำร้ายเรา พวกเขากำลังรอให้ใครสักคนช่วยปลดปล่อยความทุกข์ทรมานที่ถูกซ่อนไว้ใต้ฐานทหารเก่า" รำเพยกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว เธอก้าวเดินเข้าไปใกล้กระจกบานนั้นทีละก้าว ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งซ้อน... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ไม่ใช่เสียงจากวิทยุ และไม่ใช่เงาที่หน้าต่าง แต่เป็นเสียงเคาะจากประตูหน้าบ้านที่ถูกล็อกกลอนไว้อย่างแน่นหนา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นอย่างรุนแรง ทั้งที่แม่ผัวจอมสูบและญาติหิวเงินถูกเธอไล่ตะเพิดกลับไปตั้งแต่เย็นย่ำแล้ว และไม่มีทางที่มนุษย์หน้าไหนจะกล้ากลับมาเหยียบที่นี่ในยามวิกาลเช่นนี้! รำเพยหันไปสบตากับกล้า ทั้งคู่พยักหน้าให้กันทันที กล้ากระชับขวานสนามในมือมั่น ขณะที่รำเพยแอบหยิบยันต์สายฟ้าสีทองออกจากมิติลับซ่อนไว้ในอุ้งมือ ประค่อยๆ แง้มเปิดออกเองอย่างช้าๆ โดยไม่มีใครหมุนลูกบิด... ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมระเบียงทางเดิน ปรากฏร่างของทหารนายหนึ่งในชุดเครื่องแบบเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้างและกลิ่นดินปืน เดินก้าวเข้ามาเหยียบธรณีประตู พร้อมกับรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่เอ่ยประโยคชวนขนหัวลุกออกมาว่า... "ผู้กองครับ... ผมกลับมารายงานตัวตามคำสั่ง... แต่ข้างนอกนั้น... มีบางอย่างกำลังตามหลังผมมา มันไม่ใช่ผีทหาร... แต่มันคือนายร้อยคนที่สั่งฝังพวกผมทั้งเป็น!" ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของหมอผีวัยรุ่นเสมอนะครับ