สวนเกษตรผีสิง

“ถ้ามึงจะพ่นกลิ่นเหม็นเน่าออกมาจากปากให้มากกว่านี้ กูแนะนำว่าไปอมน้ำยาล้างจานซะ จะได้ช่วยลดภาระจมูกของคนอื่นเขาบ้าง!” รำเพยตวาดลั่นพลางใช้มีดพร้าถางหญ้าคาที่ขึ้นรกชัฏในสวนหลังบ้าน กลิ่นสาบสางที่โชยมาจากชายในชุดเครื่องแบบขาดวิ่นตรงหน้ามันรุนแรงจนน่าคลื่นไส้ มันไม่ใช่กลิ่นดินโคลนหรือกลิ่นสาบป่า แต่มันคือกลิ่นของ ‘ความแค้น’ ที่หมักหมมมานานหลายทศวรรษ ร้อยเอกกล้ากระชับปืนลูกซองสั้นในมือแน่น ดวงตาคมกริบของเขาสแกนวิญญาณนายร้อยเบื้องหน้าด้วยความระมัดระวัง เขาไม่ได้กลัว แต่มันคือความผิดปกติที่สัญชาตญาณทหารเตือนว่า ‘นี่ไม่ใช่ผีทั่วไป’ “ผู้กอง... ช่วยผมด้วย... พวกมัน... พวกมันฝังผมไว้ในโคลน... จนกว่าจะสิ้นลม...” ผีร่างนั้นเดินโซซัดโซเซ ปากที่อ้ากว้างพ่นไอสีดำออกมาเป็นระยะ สองมือที่เน่าเปื่อยพยายามตะเกียกตะกายเข้ามาหา “คุณกล้า ถอยออกมา!” รำเพยตะโกนสั่ง เธอดีดนิ้วหนึ่งครั้ง มิติลับถูกเปิดออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อหยิบเอา ‘ยันต์สายฟ้าไอที’ ที่เธอออกแบบด้วยการเขียนวงจรแม่เหล็กไฟฟ้าลงบนกระดาษสาเคลือบพลาสติกกันน้ำออกมา “อย่าไปเชื่อมัน! วิญญาณที่มาในคราบเหยื่อมักจะหิวโซพอๆ กับแม่ผัวผมตอนเห็นเงินในกระเป๋านั่นแหละ!” “เมียจ๋า ระวังตัวด้วย!” กล้าไม่ได้ถอย แต่เขาขยับไปยืนบังข้างหน้าอย่างสง่างาม กระแสจิตที่บริสุทธิ์ของเขาสั่นไหวจนอากาศรอบตัวเริ่มร้อนผ่าว วิญญาณนายร้อยชะงัก รอยยิ้มแสยะที่ดูน่าสยดสยองปรากฏบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนอนไช “รำเพย... นายร้อยคนนี้ไม่ได้มาคนเดียว” กล้าพูดเสียงต่ำพลางเหลือบมองไปที่โคนต้นมะม่วงเก่าแก่ “มันเป็นแค่ ‘ตัวล่อ’ ไอ้สิ่งที่อยู่ใต้ดินต่างหากที่เป็นของจริง” ทันใดนั้น ผืนดินในสวนก็สั่นสะเทือน เสียงฝีเท้าเดินย่ำของคนจำนวนมากดังขึ้นจากใต้พื้นดิน รำเพยกัดฟันกรอด เธอไม่ได้ขวัญเสีย แต่เธอกำลังคำนวณกำไรขาดทุนจากการลงแรงครั้งนี้ “เจ้าจุก! เอาเครื่องคิดเลขมาคำนวณค่าแรงปราบผีวันนี้เพิ่มเลยนะ! งานหินแบบนี้ต้องชาร์จเพิ่ม!” รำเพยสั่งกุมารทองที่ยืนเกาะขาอยู่ เจ้าจุกส่งเสียงหัวเราะคิกคัก ก่อนจะพิมพ์รัวใส่เครื่องคิดเลขจนไฟปุ่มกดวับแวมเป็นรหัสมอส วิญญาณทหารนับสิบโผล่ขึ้นมาจากผืนดิน พวกมันไม่ได้มีอาวุธ แต่มีโซ่ตรวนที่ล่ามขาทุกคนไว้ด้วยกัน ราวกับกำลังลากจูงกันลงสู่ขุมนรก รำเพยกระโดดเข้าไปกลางวง เธอเหวี่ยงมีดพร้าที่อาบน้ำมนต์สูตรเข้มข้นจนเกิดประกายไฟสว่างวาบราวกับสายฟ้าผ่าในสวน “ใครที่สั่งพวกแกตาย มันต้องรับกรรม! ไม่ใช่มาขู่คนทำมาหากินแถวนี้!” รำเพยตะโกนก้อง เธอใช้ยันต์ไอทีแปะลงบนโซ่ตรวนที่ล่ามวิญญาณเหล่านั้น เสียง ‘ติ๊ด’ ดังขึ้นเหมือนระบบถูกแฮ็ก พลังงานลบที่เคยยึดเหนี่ยวพวกมันไว้ขาดสะบั้นลง ทว่า ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะคลี่คลาย แรงกดดันมหาศาลก็กดทับลงมาจนพื้นดินรอบสวนยุบตัวลง เสียงหัวเราะแหลมสูงของใครบางคนดังมาจากยอดมะม่วง “นังสะใภ้ตัวแสบ... แกคิดว่าปราบผีแค่นี้แล้วเรื่องจะจบเหรอ?” รำเพยเงยหน้ามองขึ้นไป เห็นแม่ผัวจอมสูบยืนอยู่บนยอดไม้ด้วยท่าทางผิดมนุษย์ ดวงตาของนางกลายเป็นสีดำสนิท ไร้แววตาของผู้คน ในมือถือ ‘ตุ๊กตาเสียกบาล’ ที่ปั้นด้วยดินเหนียวและเส้นผมของรำเพยที่แอบขโมยไปตอนหลับ “แม่ผัว... ยัยแก่ตัวร้าย! แกไปเอาวิชาคุณไสยบ้านี่มาจากไหน!” รำเพยคำราม “ได้มาจากการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่ากว่าชีวิตแกไงล่ะ” แม่ผัวตอบเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะโปรยผงอาถรรพ์ลงมาบนหัวรำเพยและกล้า “วันนี้ พวกแกสองคนต้องอยู่เฝ้าสวน... ในฐานะ ‘ผีเฝ้าทรัพย์’ ของฉันตลอดกาล!” ทันใดนั้น เงาดำขนาดใหญ่ก็พุ่งออกจากร่างของแม่ผัว มันไม่ใช่แค่ผี แต่มันคือ ‘เจ้าที่เก่า’ ที่แม่ผัวไปทำพันธสัญญาไว้เพื่อให้ได้มาซึ่งที่ดินผืนนี้ และมันกำลังอ้าปากกว้างเตรียมกลืนกินวิญญาณของรำเพยและกล้าเข้าไปในมิติมืด รำเพยตัดสินใจเด็ดขาด เธอคว้ามือกล้าไว้แน่นแล้วกระซิบ “ผู้กอง... กอดผมไว้แน่นๆ เราจะย้อนเวลาระบบคืนค่าโรงงาน!” ก่อนที่เงาดำจะถึงตัว แสงไฟสีฟ้าสว่างวาบจากมิติลับก็ระเบิดออก กลบเสียงกรีดร้องของวิญญาณทั้งสวนจนเงียบกริบ แต่ในความเงียบนั้นเอง เสียงเคาะประตูรั้วบ้านก็ดังขึ้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “ใครมาในเวลานี้...” กล้าขมวดคิ้ว มือยังคงกุมปืนแน่น รำเพยหันไปมองที่ประตู ร่างของผู้ชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตากำลังยืนรออยู่ เขายิ้มให้ทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายรำเพยเย็นเฉียบ “สวัสดีครับคุณรำเพย... ผมมาทวงสัญญา... ที่ปู่ของคุณเคยทำไว้กับผมเมื่อห้าสิบปีก่อน... ถึงเวลาชำระหนี้แล้วครับ” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความวุ่นวายในสวนเกษตรผีสิงของผมนะครับ ผมหวังว่าตอนหน้าจะทำให้คุณตื่นเต้นจนวางไม่ลงครับ!