รหัสลับในโฉนดที่ดิน

กลิ่นอับของกระดาษโบราณผสมกับกลิ่นธูปสาบสางที่ลอยอวนออกมาจากกระเป๋าเอกสารหนังสีดำใบนั้น ทำให้บรรยากาศในห้องรับแขกของเรือนไม้สักทองดูแคบลงไปถนัดตา รำเพยหรี่ตามองชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่ยืนส่งยิ้มพิมพ์ใจอยู่หน้าประตู รอยยิ้มนั้นกว้างจนเกินพอดีและดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความรู้สึกใดๆ นอกจากความว่างเปล่าที่ชวนให้ขนลุกซู่ "คุณเป็นใคร และเข้ามาในเขตบ้านผมได้อย่างไร" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของร้อยเอกกล้าดังขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาบังร่างภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง สัญชาตญาณความเป็นทหารผ่านศึกและออร่าความบริสุทธิ์ของชายหนุ่มแผ่พุ่งจนทำให้ชายชุดสูทชะงักไปเล็กน้อย แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญก็ยังคงไม่จางหาย "ผมก็เป็นแค่ผู้ส่งสาร... และผู้ทวงบัญชีเก่าครับหมวดกล้า" ชายคนนั้นเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปทั่วเรือนก่อนจะหยุดอยู่ที่กรอบรูปบรรพบุรุษบนผนัง "ปู่ของคุณรำเพย... นายถนัด เคยทำสัญญากู้ยืม 'ดวงจิต' ไว้เมื่อห้าสิบปีก่อน เพื่อแลกกับความรุ่งเรืองชั่วข้ามคืนของตระกูล ตอนนี้ครบกำหนดเวลาชำระคืนแล้วครับ" รำเพยแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เธอไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่น้อย มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบถ้วยชาอุ่นๆ ขึ้นจิบเพื่อกดความเย็นเยียบในอกลงไป ก่อนจะวางกระแทกกับโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดังสนั่น "สัญญาบ้าบออะไร ฉันไม่เคยรู้เรื่อง และต่อให้ปู่ฉันเคยทำจริง ของแบบนี้มันหมดอายุความทางกฎหมายและทางไสยศาสตร์ไปตั้งแต่ปู่ตายแล้วค่ะ... อ้อ ขอโทษทีติดปาก ฉันหมายถึง *ไปตั้งแต่ปู่ตายแล้วครับ*" เธอรีบแก้คำพูดในใจพลางนึกถึงกฎเหล็กของตัวเอง แต่สีหน้ายังคงความเย่อหยิ่งและดุดันตามแบบฉบับสะใภ้ตัวแม่ ชายชุดสูทหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ของบางอย่าง... ยิ่งเก็บไว้นาน ดอกเบี้ยยิ่งทบต้นทบดอกนะ3ครับคุณรำเพย โดยเฉพาะถ้าดอกเบี้ยนั้นจ่ายด้วย 'ชีวิต' ของคนในตระกูล" เพล้ง! เสียงวิทยุสื่อสารบนโต๊ะทำงานดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับเสียงสะดุ้งของเจ้าจุก กุมารทองยุคใหม่ที่ถือเครื่องคิดเลขวิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากห้องครัว "แม่ครับ! ระบบสแกนพลังงานในมิติลับของผมเตือนภัยระดับสีแดง! มีกระแสวิญญาณอาฆาตพุ่งทะลักเข้ามาทางใต้ถุนบ้านเรา กำลังกัดกินรากฐานของโฉนดที่ดินที่เราเพิ่งไปคัดลอกจากสำนักงานที่ดินมาเมื่อวานนี้ครับ!" รำเพยขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกริบเปล่งประกายความฉลาดแกมโกงออกมาทันที โฉนดที่ดินแปลงงามที่เธอกับสามีเพิ่งทุ่มเงินเก็บก้อนสุดท้ายกว้านซื้อเพื่อทำโครงการเกษตรผสมผสานและฟาร์มสมุนไพรปราบผี กำลังถูกเล่นงานโดยเงื่อนงำบางอย่างในอดีตที่พวกเธอไม่เคยล่วงรู้มาก่อน "กล้า... ล็อคประตูหน้าต่างทุกบาน เอาผ้ายันต์กันผีเกรดพรีเมี่ยมที่ฉันเพิ่งอัปเกรดด้วยระบบไอทีแปะไว้ที่มุมเสาหลักบ้าน" รำเพยสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในมิติลับเพื่อหยิบ 'แท็บเล็ตอาคม' รุ่นล่าสุดที่เชื่อมต่อกับระบบตรวจจับไสยศาสตร์ออกมา หน้าจอสีฟ้าเรืองแสงสะท้อนใบหน้าอันเคร่งเครียดของเธอ ร้อยเอกกล้าพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ ร่างสูงใหญ่เคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับเสือดาว เขาคว้ากระบองเหล็กอาคมที่วางอยู่ข้างฝา มากวัดแกว่งสร้างสนามพลังงานรอบตัวเพื่อคุ้มกันภรรยาและกุมารทอง พลังจิตที่กล้าแข็งของนายทหารหนุ่มทำให้เงาดำที่กำลังเลื้อยขึ้นมาจากพื้นเรือนต้องถอยร่นด้วยความหวาดกลัว "คุณคิดเหรอว่าจะหนีพ้น?" ชายชุดสูทยิ้มเยาะ ร่างกายของเขเริ่มโปร่งแสงและมีควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากรอยแยกของสูท "ในโฉนดที่ดินแปลงนั้นไม่ได้มีแค่ชื่อของปู่คุณรำเพย แต่มันมี 'ลายเซ็นเลือด' ที่ผูกพันธะวิญญาณของคนสามรุ่นเอาไว้ ถ้าวันนี้คุณไม่ยอมเซ็นสัญญาโอนกรรมสิทธิ์วิญญาณ... บ้านหลังนี้และผลผลิตทั้งหมดในฟาร์มของคุณจะกลายเป็นสุสานร้างภายในคืนนี้" รำเพยไม่ตอบคำถาม เธอปัดนิ้วบนหน้าจอแท็บเล็ตอย่างรวดเร็ว โปรแกรมพิเศษที่เธอเขียนขึ้นเองเพื่อแกะรอยคลื่นความถี่ของไสยศาสตร์กำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลจากกรมที่ดินย้อนหลังไปห้าสิบปี หน้าจอแสดงภาพแผนผังบ้านและที่ดิน พร้อมกับจุดสีแดงกระพริบระบุตำแหน่งของ 'สิ่งแปลกปลอม' ที่ฝังอยู่ใต้ดินลึกสามเมตรบริเวณต้นมะม่วงยักษ์หลังบ้าน "เจ้าจุก! เอาเครื่องขุดเจาะพลังงานโซลาร์เซลล์ในมิติลับออกมา!" รำเพยสั่งเสียงกร้าว "ส่วนพี่กล้า... เตรียมกระสุนอาคมเกลือเสกให้พร้อม เราจะไปขุดรากถอนโคนไอ้พินัยกรรมผีสิงนี่ให้มันจบๆ กันไปวันนี้แหละ!" ชายชุดสูทหุบยิ้มทันทีเมื่อเห็นท่าทีที่ไม่เกรงกลัวของสองสามีภรรยา ร่างของเขาเริ่มสลายกลายเป็นกลุ่มควันสีเทาที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากศพ ลอยวนเวียนอยู่เหนือเพดานบ้านพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่บาดแก้วหู รำเพยแค่นยิ้มที่มุมปาก เธอหยิบขวดน้ำมนต์ไอทีสูตรพิเศษที่ผ่านการปลุกเสกด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูงขึ้นมาถือไว้ในมือ ดวงตาเป็นประกายด้วยความท้าทาย เธอไม่เคยกลัวผี และยิ่งเกลียดพวกที่ชอบมาเอาเปรียบรีดไถทรัพย์สินของเธอในยามที่กำลังทำมาหากินรุ่งเรือง ทว่า... ในจังหวะที่รำเพยกำลังจะก้าวเท้าเดินนำสามีไปที่หลังบ้านเพื่อขุดหาความลับนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็สดุดดังขึ้นสามครั้งจากทางด้านนอก หน้าจอแท็บเล็ตในมือของเธอก็เกิดรอยร้าวลึกยาวลงมาครึ่งจอ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นมาโดยที่เธอไม่ได้กดคำสั่งใดๆ *“คำเตือน: เจ้าของกรรมสิทธิ์ที่แท้จริงตามโฉนดฉบับนี้ ได้เดินทางมาถึงหน้าบ้านท่านแล้ว”* รำเพยชะงักฝีเท้า หันขวับไปมองที่บานประตูหน้าบ้านซึ่งตอนนี้ถูกเคาะซ้ำเป็นครั้งที่สี่อย่างหนักหน่วง ร้อยเอกกล้ายกปืนขึ้นเล็งไปที่ประตูทันทีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาสองคู่จ้องมองบานประตูที่ค่อยๆ แง้มเปิดออกด้วยแรงลมประหลาด เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาในแสงไฟสลัว พร้อมกับกลิ่นหอมหวานของอาหารไทยโบราณที่ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ