ออกเดทท่ามกลางดงวิญญาณ

"ถอยไปครับคุณรำเพย ข้างหลังผมปลอดภัยกว่า" เสียงทุ้มต่ำของร้อยเอกกล้าดังขึ้นพร้อมกับแรงฉุดกระชากเบาๆ ที่ดึงเอวบางของรำเพยให้หลบมาอยู่ด้านหลังแผ่นอกกว้าง ทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ยืนหยัดมั่นคงราวกับเสาเข็มตอกปักตรึงพื้นบ้าน กลิ่นกายผสมผสานระหว่างเหงื่อจางๆ และกลิ่นอายดินปืนจากสนามฝึกซ้อมลอยปะปนกับกลิ่นหอมหวานเย้ายวนของแกงเขียวหวานโบราณที่โชยมาจากร่างในเงาสลัวตรงหน้า รำเพยไม่ได้เอ่ยคำปฏิเสธ เธอกะพริบตาปริบๆ มือเรียวแอบล้วงเข้าไปในมิติลับเพื่อเตรียมหยิบ "มีดหมออาคมลงอักขระไอที" ออกมาสำแดงเดช แต่ในเมื่อมีโล่มนุษย์กล้ามแน่นเกรดพรีเมียมมายืนบังให้ฟรีๆ มีหรือที่แม่ค้าออนไลน์สายสตรองอย่างเธอจะรีบออกหน้าให้เปลืองแรง ร่างที่ก้าวล่วงเข้ามาในบ้านไม่ใช่ผีเปรตหน้าตาน่ากลัวอย่างที่คาดคิด แต่เป็นหญิงชราแต่งกายด้วยชุดลูกไม้สีขาวหม่น ทว่าใบหน้าของหลานสาวเจ้าของบ้านอย่าง "ยายเพ็ญ" ที่เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อสามวันก่อนกลับบิดเบี้ยว ดวงตาเบิกโพรงจนแทบถลนออกมานอกเบ้า ปากอ้ากว้างส่งเสียงหัวเราะคิกคักชวนขนหัวลุก "นังเพย... แกเอาสมบัติของฉันไปไว้ไหน... คืนมานะ!" เสียงแหบแห้งราดด้วยกรดกัดกร่อนดังลอดไรฟันของวิญญาณเร่ร่อน ร้อยเอกกล้าแค่นเสียงในลำคออย่างไม่เกรงกลัว ชายหนุ่มเป็นคนดวงแข็งประเภททหารรบพิเศษที่ผ่านสมรภูมิรบและรอดตายมาได้เพราะพระคุ้มครองและจิตใจที่ซื่อตรง พลังงานหยางในตัวของเขาแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวร้อนผ่าว วิญญาณยายเพ็ญที่พุ่งเข้ามาหมายจะตะปบหน้าจึงต้องชะงักกึก ควันสีดำรอบตัวส่งเสียงฟู่ราดถูกน้ำร้อน "คุณยายครับ ดึกดื่นป่านนี้แล้วไม่ยอมหลับยอมนอน มาเดินเคาะประตูบ้านชาวบ้านเขาแบบนี้เสียมารยาทนะครับ" ร้อยเอกกล้าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด มือขวาจับด้ามปืนพกประจำกายที่บรรจุนกระสุนอาคม ปากกระบอกปืนหันเข้าหาเงาดำนั้นอย่างแม่นยำ "ไอ้ทหารหน้าโง่! แกมารักษาอีเด็กนี่เรอะ มันรังแกฉัน! มันเอาที่ดินฉันไปขายแลกกับเงินสด!" วิญญาณยายเพ็ญกรีดร้องโหยหวน ลมพายุหมุนขนาดย่อมพัดข้าวของในห้องโถงกระจัดกระจาย กรอบรูปบนผนังเอียงกระفง รำเพยถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอก้าวออกมาจากด้านหลังร้อยเอกกล้า ใบหน้าหวานฉายแววระอาใจอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวหยิบกล่องขนมเปี๊ยะโบราณที่เพิ่งทำเสร็จออกจากมิติลับ เปิดฝากล่องออกจนกลิ่นหอมของไข่เค็มและถั่วกวนฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง "เลิกโวยวายได้แล้วยายเพ็ญ ที่ดินแปลงนั้นน่ะ ฉันไม่ได้โกง ฉันซื้อมาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และจ่ายเงินสดให้ลูกหลานตัวดีของคุณครบทุกบาททุกสตางค์ แต่พวกมันต่างหากล่ะที่เอาเงินไปผ่อนรถกระบะแต่งซิ่งกับเที่ยวบาร์โฮสต์จนหมดตัว แล้วมาปล่อยให้วิญญาณคุณเร่ร่อนอดอยากอยู่แบบนี้ ไม่ละอายใจบ้างหรือไงที่เป็นผีแต่ยังโลภไม่เลิก" คำพูดแทงใจดำทำให้วิญญาณยายเพ็ญชะงักงัน เสียงกรีดร้องเงียบลงชั่วขณะ ดวงตาที่ขุ่นมัวกวาดมองหน้าสาวน้อยเจ้าของแผนธุรกิจเกษตรและปราบผีสลับกับนายทหารหนุ่มกล้ามโตที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ ร้อยเอกกล้าเหลือบมองรำเพยด้วยหางตา แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความชื่นชมและประกายความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ชายหนุ่มกระซิบเบาๆ ข้างหูของเธอ "คุณรำเพยพูดจาได้ใจผมจริงๆ ครับ เก่งแบบนี้... ผมชักจะเริ่มหวงขึ้นมาจริงๆ แล้วสิ" รำเพยหันขวับไปมองค้อนวงน้อย แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัวท่ามกลางบรรยากาศวังเวง "พูดบ้าอะไรตอนนี้เล่าคุณกล้า จัดการผีตัวนี้ให้เรียบร้อยก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าวเหนียวมะม่วงที่ฉันทำไว้จะเซ็งซะหมด" วิญญาณยายเพ็ญที่เห็นคนทั้งสองสวีทกันต่อหน้าต่อตาถึงกับสติแตก ปรี่เข้าใส่ด้วยความโกรธเกรี้ยวหมายจะสั่งสอนเด็กอวดดี แต่ร้อยเอกกล้าไวเท่าความคิด ชายหนุ่มก้าวเท้าขวาขึ้นหน้าหนึ่งก้าว รวบรวมลมปราณและจิตใจที่กล้าแกร่งตะโกนก้องด้วยเสียงอันทรงพลัง "ถอยไป!" พลังจิตสายเลือดทหารหาญพุ่งชนร่างวิญญาณจนกระเด็นทะลุออกไปนอกประตูกระจก เสียงกระจกแตกกระจายดังเพล้ง ร่างโปร่งแสงของยายเพ็ญลอยละลิ่วไปตกอยู่กลางสนามหญ้าหน้าบ้าน ส่งเสียงโหยหวนด้วยความเจ็บปวดก่อนจะสลายกลายเป็นควันจางหายไปในความมืด รำเพยปรบมือแปะๆ เบาๆ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มพึงพอใจ "ฝีมือใช้ได้นี่ครับผู้กอง แบบนี้ต้องตบรางวัลด้วยเมนูพิเศษสักหน่อยแล้ว" ร้อยเอกกล้าหันกลับมามองรำเพย รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้าคมคายที่มีรอยแผลเป็นจางๆ จากสนามรบ เขาก้าวเข้าไปใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตาสองคู่ประสานกันในแสงไฟสลัวของห้องรับแขกที่ตอนนี้เศษกระจกเกลื่อนกลาด "รางวัลอะไรเหรอครับ... ถ้าไม่ใช่กอดอุ่นๆ จากคุณ ผมไม่รับนะครับ" ทหารหนุ่มกระซิบเสียงพร่า แววตาคลั่งรักพุ่งทะยานจนคนฟังใจสั่นระรัว รำเพยแกล้งทำเป็นเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่มุมปาก แต่ก่อนที่เธอจะได้ตอบโต้อะไร เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่เสียงเคาะแบบผีหลอกวิญญาณหลอน แต่เป็นเสียงเคาะรัวๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายด้วยสำเนียงคุ้นหูของ "แม่สามีจอมสูบ" ที่บุกมากลางดึกพร้อมกับถุงกระสอบใส่ของพะรุงพะรัง "รำเพย! ลูกสะใภ้ตัวแสบ แกเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันรู้ว่าแกซ่อนเงินไว้อย่างน้อยก็สามแสนบาท รีบเอาออกมาไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจจับแกฐานลักทรัพย์วิญญาณบรรพบุรุษ!" ร้อยเอกกล้าขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงมารดาบังเกิดเกล้าที่ชอบสร้างความเดือดร้อนไม่เว้นแต่ละวัน รำเพยถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะหันมาสบตากับสามีหนุ่มแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "ดูท่าทางค่ำคืนนี้... เราคงไม่ได้พักผ่อนกันง่ายๆ แล้วล่ะครับผู้กอง" รำเพยเอ่ยด้วยน้ำเสียงท้าทาย "ไม่เป็นไรครับคุณรำเพย..." ร้อยเอกกล้าดึงแขนเรียวให้เข้ามาหลบหลังตัวเขาอีกครั้ง พร้อมกับเอื้อมมือไปปลดกลอนประตูด้านในออกอย่างใจเย็น "ไม่ว่าจะเป็นผีเร่ร่อนหรือแม่ยายจอมสูบ... ผมจัดการเคลียร์ให้เรียบ ภายในสามนาทีแน่นอนครับ" ประตูหน้าบ้านถูกกระชากเปิดออกอีกครั้ง เผยให้เห็นร่างอวบอ้วนของแม่ผัวจอมสูบที่ยืนเท้าสะเอวหน้าบูดบึ้ง พร้อมกับเงาดำประหลาดขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมไหล่ของแก ซึ่งกำลังส่งเสียงคำรามต่ำๆ คล้ายกับเสียงของสัตว์ร้ายหิวกระหาย... -------------------------------------------------- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" มาโดยตลอดนะครับ!