กุมารทองชอบคำนวณ

“ถ้าคิดจะพาสิ่งปฏิกูลเข้ามาในบ้านฉัน เพื่อหวังจะสูบเลือดสูบเนื้อกันอีกล่ะก็ บอกไว้ก่อนนะว่าคราวนี้ฉันไม่ใช้แค่ไม้กวาด!” รำเพยกระแทกเสียงพลางตวัดสายตามองร่างอวบอ้วนของแม่ผัวที่ยืนสั่นเทาอยู่หน้าประตู เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับเงาดำที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าคลุมไหล่ผืนนั้นเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เธอกลับยกยิ้มมุมปาก มือข้างหนึ่งแอบกุมยันต์สายฟ้าที่ซ่อนไว้ในมิติลับเตรียมพร้อม หากมันขยับเขยื้อนเกินขอบเขต เธอก็พร้อมจะส่งมันไปทัวร์นรกก่อนกำหนด “นี่นังสะใภ้ตัวดี! ฉันอุตส่าห์เอา ‘ของดี’ มาฝาก นี่คือโชคลาภที่แกต้องกราบกราน!” แม่ผัวจอมสูบแผดเสียงแหลม ทั้งที่นัยน์ตาเริ่มเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวรำเพย กล้าก้าวออกมาจากด้านหลังภรรยา ร่างกายกำยำของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาล เขาไม่ได้ตะคอก แต่ดวงตาที่คมกริบราวกับพยัคฆ์นั้นจ้องมองเงาดำใต้ผ้าคลุมจนมันเริ่มสั่นพับๆ “แม่ครับ... ถ้าแม่ยังไม่หยุดเล่นของต่ำแบบนี้ ต่อให้เป็นแม่ ผมก็ไม่ปล่อยให้ทำร้ายคนในบ้านผมนะครับ” ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดผึง “เจ้าจุก” กุมารทองร่างเล็กในชุดเอี๊ยมยีนส์ขาสั้นที่รำเพยเพิ่งถอยมาให้ใหม่ก็โผล่หัวออกมาจากกระเป๋ากางเกง มือเล็กๆ ถือเครื่องคิดเลข CASIO รุ่นคลาสสิกไว้แน่น นิ้วป้อมๆ กดตัวเลขรัวๆ จนเกิดเสียงดัง *แก๊กๆๆ* เป็นจังหวะที่ฟังดูผิดที่ผิดทางแต่กลับชวนขนลุก “นายแม่ครับ... ค่าความเสียหายที่จะเกิดขึ้นในอีกสามนาทีข้างหน้า หากปะทะกับไอ้ตัวที่เกาะหลังยายแก่คนนี้ คาดการณ์ว่าประตูไม้สักทองจะพังยับเยิน รวมถึงค่าซ่อมแซมและค่าซื้อของขวัญปลอบใจนายหญิงคนสวย... ผมแนะนำให้ใช้วิธี ‘เชือดนิ่มๆ’ จะคุ้มกว่าครับ” เจ้าจุกกระซิบเสียงใส แต่คำพูดนั้นกลับเหี้ยมเกรียมจนน่าประหลาด รำเพยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอรู้ดีว่าเจ้าจุกคือสมองกลชั้นยอดที่เธอตั้งโปรแกรมจิตวิญญาณไว้ “ดีมากเจ้าจุก จัดการให้มันรู้ว่าอย่ามาเล่นกับคนคำนวณกำไรขาดทุนเป็น” รำเพยไม่ได้รอให้แม่ผัวร่ายมนต์ต่อ เธอสะบัดข้อมือเบาๆ สายลมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปและไอระเหยของสมุนไพรก็พุ่งเข้าใส่เงาดำนั้นทันที เธอไม่ได้เน้นการทำลายล้าง แต่เป็นการ ‘ขัง’ ด้วยมิติลับที่เธอจำลองโครงสร้างมาจากตาราง Excel ที่ซับซ้อนที่สุดเท่าที่เธอเคยสร้างมา *ฉับ!* เงาดำนั้นถูกกระชากออกจากไหล่แม่ผัวอย่างรุนแรงจนเจ้าหล่อนล้มคะมำไปกองกับพื้น มันกรีดร้องโหยหวนคล้ายเสียงเหล็กขูดกับกระจก รำเพยไม่ปล่อยโอกาสทอง เธอคว้าอุปกรณ์ ‘ปราบผีขนาดจิ๋ว’ ที่เธอออกแบบเองขึ้นมา มันคือตาข่ายถักด้วยเส้นใยทองแดงผสมอาคมที่เชื่อมต่อกับแผงวงจรควบคุมพลังงาน ซึ่งเจ้าจุกเป็นคนตรวจเช็คค่ากระแสไฟฟ้าให้ทุกจุด “เอาล่ะ ทุกคนประจำจุด!” รำเพยสั่งการเสียงเฉียบ กล้าพุ่งตัวเข้าไปล็อกตัวแม่ผัวไว้ไม่ให้ขยับ ในขณะที่รำเพยโยนตาข่ายออกไป ตาข่ายนั้นขยายตัวครอบร่างเงาดำไว้ได้อย่างแม่นยำ เจ้าจุกบินว่อนอยู่กลางอากาศ มือเล็กๆ กดเครื่องคิดเลขคำนวณทิศทางการไหลของพลังงานผีร้าย “องศาที่ 45! พลังงานลดฮวบครับนายแม่ ปล่อยกระแสยันต์ไฟฟ้าเข้าไปเลย!” รำเพยดีดนิ้ว เกิดประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบ เสียงผีร้ายกรีดร้องแหลมสูงก่อนจะค่อยๆ หดตัวลงจนกลายเป็นเพียงก้อนพลังงานสีเทาจิ๋วๆ ที่ตกลงไปอยู่ในตลับไม้แกะสลักที่รำเพยเตรียมไว้ แม่ผัวจอมสูบนอนนิ่งสนิทไปแล้วด้วยความตกใจกลัวจนสลบเหมือด รำเพยถอนหายใจยาวพลางเช็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผม “จบงานสักที... กล้า พามันไปพักในห้องเก็บของก่อน เดี๋ยวฉันจะทำมื้อดึกให้แม่หน่อย เผื่อตื่นมาแล้วจะสมองใสขึ้นบ้าง” “คุณเก่งที่สุดเลยครับรำเพย” กล้าเดินมาสวมกอดจากด้านหลัง กลิ่นกายสะอาดสะอ้านของทหารหนุ่มช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดได้ดีเสมอ “แต่นี่แค่เริ่ม... สัมผัสผมบอกว่า ‘สิ่งที่เหลือ’ ในตัวแม่มันไม่ได้มีแค่ผีตัวนี้ตัวเดียว” รำเพยชะงัก เธอหยิบตลับไม้ที่บรรจุเงาดำนั้นขึ้นมาดู มันไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับสั่นสะเทือนเป็นจังหวะ ราวกับเป็นสัญญาณชีพที่กำลังสื่อสารกับบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ ‘ข้างนอก’ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูรั้วก็ดังขึ้น... ไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา แต่มันคือเสียงเคาะตามจังหวะรหัสมอร์สที่รำเพยใช้กับหน่วยเฉพาะกิจที่เธอเคยร่วมงานด้วย “นายแม่ครับ... สัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงแจ้งเตือนจากระบบตรวจจับของผมที่หน้าหมู่บ้าน” เจ้าจุกทิ้งเครื่องคิดเลขในมือแล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึม “คนกลุ่มนั้น... พวกที่เคยตามหาเครื่องถอดรหัสเวทมนตร์ที่คุณเก็บไว้ในมิติ... พวกมันมาถึงหน้าบ้านแล้วครับ” ประตูไม้ที่เพิ่งปิดลงไปเมื่อครู่ถูกกระแทกจนสลักประตูหักกระเด็น ร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสีเทาหม่นก้าวเข้ามา พร้อมกับแววตาที่จ้องมองมายัง ‘ตลับไม้’ ในมือรำเพยด้วยความหิวกระหาย “ส่งของคืนมา... แล้วชีวิตครอบครัวของคุณจะยังคงอยู่ดี” รำเพยกำตลับไม้ในมือแน่น เธอสบตากล้าที่ค่อยๆ ปลดล็อกอาวุธข้างกายออกมาอย่างเงียบเชียบ นี่ไม่ใช่แค่การปราบผีตามบ้านเรือนธรรมดาเสียแล้ว ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับผมนะครับ ขอให้สนุกกับตอนถัดไปครับ!