ผีพนันในโรงงานเก่า

"กลิ่นสาบสางแบบนี้ คล้ายกลิ่นธูปเน่าในกองกะละมังล้างจานวัดร้างไม่มีผิดเพี้ยน..." รำเพยพึมพำลอดไรฟัน ขณะกระชับตลับไม้ลงยาสีหม่นในมือขวาแน่น แรงกดจากนิ้วเรียวยาวทำให้ผิวไม้เนื้อแข็งเสียดสีกับฝ่ามือจนขึ้นรอยแดง ความเย็นเยียบจากอาคมโบราณซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่ผิวหนังราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เบื้องหน้าของพวกเขาคือซากโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิมของโรงงานทอผ้าเก่าแก่ริมชานเมือง ลมราตรีพัดกรรโชกแรงจนสังกะสีผุพังส่งเสียงกรีดร้องเสียดสีกันน่าขนลุกเศษฝุ่นละอองและใยแมงมุมปลิวว่อนเข้าตา แต่นั่นยังไม่น่ารำคาญเท่าเสียงหัวเราะคิกคักแหลมสูงที่ดังแว่วมาจากมุมมืดของกองเครื่องจักรเก่า นี่ไม่ใช่แค่การมาเดินตรวจงานหรือปราบผีตามบ้านเรือนชาวบ้านที่มักจะจบลงด้วยการเทศนาสั่งสอนและรับสินน้ำใจเป็นผักสวนครัวหรือหมูสามชั้นเหมือนทุกที วิญญาณในโรงงานแห่งนี้มีกลิ่นอายของความโลภ ความแค้น และการพนันขันต่อที่ถูกกัก The Dead Hand ไว้ด้วยอาคมดำมืดบางอย่าง ซึ่งถ้าปล่อยไว้ช้ากว่านี้ เกรงว่าผลกระทบอาจลามไปถึงแปลงเกษตรอินทรีย์ที่เธอกำลังลงแรงปลูกข้าวไร่และพืชสมุนไพรในมิติลับจนงามสะพรั่งเป็นแน่ "คุณรำเพยถอยไปอยู่ด้านหลังผมสักครึ่งก้าวครับ" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของร้อยเอกกล้าดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาไม่ได้หันมามองหน้าเธอด้วยซ้ำ สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่ากำลังกวาดมองไปทั่วความมืดมิดเบื้องหน้า ร่างกายสูงใหญ่ในชุดสนามทหารพรานทะมัดทะแมงยืนหยัดมั่นคงราวกับเสาเขื่อนคอนกรีตเสริมเหล็ก กล้ามเนื้อใต้ร่มผ้าไหวระริกตามจังหวะการหายใจเข้าออกลึกและสม่ำเสมอ กล้าค่อยๆ ปลดล็อกซองพกข้างเอวอย่างเงียบเชียบ เสียงเหล็กกระทบกันเบาๆ ไร้ซึ่งความลังเล จิตใจที่เด็ดเดี่ยวและซื่อตรงจนไร้ช่องว่างให้อำนาจมืดแทรก The Pure Soul ของชายหนุ่มแผ่ไออุ่นจางๆ ออกมารอบตัว จนเงามืดที่พยายามคืบคลานเข้ามาใกล้ต้องถอยร่นไปหลายวา "ระวังตัวด้วยนะครับพี่กล้า พวกมันไม่ใช่แค่วิญญาณเร่ร่อนธรรมดา ดูจากลานกว้างตรงกลางนั่นสิครับ มีการตั้งแท่นพิธีเล่นการพนันด้วยกระดูกมนุษย์อยู่ด้วย" รำเพยเอ่ยเตือนเสียงเรียบ แม้ในใจจะประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว พร้อมที่จะดึงยันต์กระดาษสาและสมุนไพรขับไล่ภูตผีออกจากมิติลับมาใช้งานได้ทุกเมื่อ แต่เธอก็รู้ดีว่าสามีหนุ่มของเธอคนนี้เกลียดที่สุดคือการเห็นเธอต้องลงมือเสี่ยงอันตรายด้วยตัวเอง *พรึบ!* ทันใดนั้น แสงไฟนีออนเก่าคร่ำครึที่ห้อยโตงเตงอยู่กลางเพดานโรงงานก็กระพริบติดๆ ดับๆ เผยให้เห็นเงาดำนับสิบร่างกำลังยืนล้อมวงกันอยู่บนพื้นคอนกรีตที่แตกเป็นรอยร้าว เสียงลูกเต๋าเขย่ากระทบกับถ้วยกระดูกดัง *ก๊อกแก๊ก... ก๊อกแก๊ก...* ประสานกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่ชวนให้คลื่นไส้ "ฮì... ตาฉันแทงหมดหน้าตัก เอาวิญญาณของอีนางนั่นมาวางเดิมพัน!" เสียงแหบแห้งราดด้วยกรดกัดกร่อนดังขึ้นจากร่างไร้หัวที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ มันกวักมือเรียกด้วยความกระหาย กล้าแค่นเสียงในลำคอเบาๆ "หึ... กล้าดึงเมียกูมาเป็นเดิมพัน พวกมึงคงไม่เคยรู้จักคำว่า 'ตายซ้ำสอง' สินะครับ" สิ้นคำพูด ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ที่หลุดจากรังเพลิง ความเร็วและพละกำลังดิบเถื่อนที่ฝึกฝนมาอย่างโชกโชนถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้ความปรานี เมื่อผีพนันตนหนึ่งพุ่งเข้ามาหมายจะตะปบด้วยกรงเล็บยาวเฟื้อย กล้าไม่ได้หลบหลีก หมัดหนาที่ห่อหุ้มด้วยจิตวิญญาณอันกล้าแกร่งและเหงื่อไคลจากการทำงานหนักชกสวนเข้ากลางอกของวิญญาณร้ายเต็มแรง! *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดทางพลังงานดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะทำให้วิญญาณร้ายตนนั้นกระเด็นทะลุกำแพงอิฐบล็อกจนแตกละเอียดเป็นผุยผง กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นธูปไหม้คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ รำเพยที่ยืนมองอยู่ด้านหลังถึงกับต้องเลิกคิ้วด้วยความทึ่ง สามีของเธอนอกจากจะคลั่งรักแล้ว เวลาออกศึกยังพึ่งพาได้จนน่าใจหายจริงๆ แต่ทว่า... ความวุ่นวายยังไม่จบแค่นั้น เมื่อซากเครื่องจักรด้านหลังเริ่มสั่นสะเทือน และเสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าจุก กุมารทองยุคใหม่ที่วิ่งหน้าตาตื่นถือวิทยุสื่อสารวิ่งเข้ามาหาเธอ "คุณแม่ครับ! แย่แล้วครับ! ที่บ้านเราตอนนี้มีแขกไม่ได้รับเชิญบุกเข้ามาที่ห้องเก็บสินค้าในมิติลับแล้วครับ! แถม..." เจ้าจุกละล่ำละลักพูดพลางชี้หน้าจอเครื่องคิดเลขที่ตัวเลขกำลังรันขึ้นรัวๆ ด้วยความตกใจ รำเพยหน้าถอดสีทันที ตลับไม้ในมือสั่นสะท้อนอย่างรุนแรง ขณะที่กล้าหันขวับมามองเธอด้วยแววตาเป็นห่วงสุดขีด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "หมอผีวัยรุ่น" เสมอนะครับ