ของขวัญชิ้นแรกที่เต็มไปด้วยอาคม

“อย่าเปิดมัน... รำเพย วางตลับนั่นลง เดี๋ยวนี้!” เสียงของร้อยเอกกล้าไม่ได้ดัง แต่ทว่ามันหนักแน่นดุจประกาศิตจากหุบเขาที่ตัดผ่านความเงียบงันจนสั่นประสาท รำเพยชะงักมือที่กำลังจะแง้มฝาตลับไม้แกะสลักรูปยันต์นกคุ้ม นิ้วเรียวของเธอสั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือปฏิกิริยาตอบโต้จาก ‘มิติลับ’ ที่อยู่ในห้วงจิตของเธอ มันกำลังร้อนผ่าวราวกับมีถ่านแดงฉานมาจี้ใส่ ผมมองเห็นสีหน้าของเธอที่ซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามไรผม กลิ่นสาบสางที่ควรจะจางหายไปจากห้องโถงบ้านกลับอบอวลขึ้นมาอีกครั้ง กลิ่นมันเหมือนซากสัตว์เน่าเสียผสมกับกำยานราคาถูกที่พวกหมอผีเถื่อนชอบใช้ “มันมีไอเย็น... เย็นจนกระดูกฉันจะร้าวแล้วนะกล้า” รำเพยแค่นเสียงออกมา แววตาของเธอวูบไหวแต่ยังแฝงไว้ด้วยความดุดันตามสไตล์แม่ค้าสายสตรอง “ตลับนี่... ใครส่งมาให้แม่ผัวฉัน” กล้าไม่ตอบคำถามนั้นทันที เขารีบก้าวเข้ามาประชิดตัวรำเพย กลิ่นกายสะอาดสะอ้านของชายชาติทหารที่อบอวลด้วยกลิ่นสบู่สมุนไพรและกลิ่นแดดจางๆ ช่วยบรรเทาความอึดอัดในห้องลงได้บ้าง เขาคว้าตลับไม้จากมือภรรยาอย่างเบามือแต่เด็ดขาด ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนหนาห่อมันไว้อีกชั้น “สายสืบผมรายงานว่ามาจาก ‘ไอ้ทอง’ ร่างทรงในตลาดมืด” กล้ากดเสียงต่ำ แววตาสีเข้มของเขาฉายแววอาฆาต “แม่คุณกำลังเล่นกับของที่ใหญ่เกินตัวอีกแล้ว รำเพย... คุณถอยออกไปก่อน ผมต้องจัดการ ‘ของ’ ชิ้นนี้” ในจังหวะนั้นเอง เจ้าจุก กุมารทองยุคใหม่ของผมก็กระโดดลงมาจากหลังตู้เย็น หน้าจอเครื่องคิดเลขในมือมันรัวตัวเลขพรึ่บพรั่บจนหน้าจอขึ้นรหัส Error สีแดงฉ่ำ มันชี้หน้าไปยังตลับไม้ในมือกล้า แล้วทำท่าปาดคอตัวเองอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะสไลด์ตัวหายวับเข้าไปในมิติลับของรำเพยโดยไม่ต้องขออนุญาต “ไอ้เด็กนี่... มันเห็นอะไรที่พวกเรายังมองไม่เห็นงั้นรึ” ผมรำพึงกับตัวเองพลางขยับแว่นสายตา รำเพยสูดหายใจลึก พยายามตั้งสติ “ถ้าแม่ผัวฉันได้รับของชิ้นนี้ไป ชีวิตเขาคงจบสิ้นตั้งแต่คืนนี้ แต่กล้า... คุณแน่ใจนะว่าวิธีที่คุณจะทำมันจะไม่ย้อนกลับมาหาตัวคุณ” กล้าหันมายิ้มให้ภรรยา เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจที่สุดในโลกที่คนอย่างเขาจะมอบให้ใครได้ “ผมเป็นทหารนะรำเพย อะไรที่ปกป้องครอบครัวผมได้ ผมทำได้หมด แม้ต้องแลกด้วยการไปดวลกับสัมภเวสีหน้าไหนก็ตาม” เขาจูงมือรำเพยเดินออกไปยังชานบ้าน ท้องฟ้ายามวิกาลมืดสนิทราวกับถูกน้ำหมึกสาดใส่ มีเพียงแสงดาวริบหรี่ที่พอจะมองเห็นเงาร่างของต้นไม้น้อยใหญ่ที่รำเพยปลูกไว้เพื่อค้าขาย กล้าหยิบพระเครื่ององค์หนึ่งออกมาจากคอเสื้อ มันเป็นพระพิมพ์สมเด็จเก่าแก่ที่มีคราบกรุจับแน่นจนมองไม่เห็นรายละเอียดองค์พระ แต่ทว่า... พลังงานที่แผ่ออกมานั้นร้อนแรงและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าแสงอาทิตย์เที่ยงวัน “รับนี่ไป” กล้าส่งพระองค์นั้นให้รำเพย “นี่มัน ‘พระสมเด็จเนื้อผงใบลาน’ ของหลวงปู่ที่คุณหวงนักหวงหนานี่ ทำไมถึงเอามาให้ฉัน” รำเพยถามเสียงสั่น “เพราะชีวิตคุณสำคัญกว่าของมงคลชิ้นไหนในโลก” กล้าตอบพลางบรรจงคล้องสร้อยพระเข้าที่คอของรำเพยอย่างช้าๆ จังหวะที่นิ้วของเขาแตะสัมผัสผิวเนียนที่ลำคอ รำเพยรู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดผ่านร่าง ความร้อนจากพระองค์นั้นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เหมือนเกราะคุ้มกันที่มองไม่เห็นแต่มั่นคงดุจกำแพงเมือง ทว่า ในขณะที่รำเพยกำลังจะเอ่ยปากขอบคุณ แรงปะทะบางอย่างก็พุ่งเข้าใส่ตัวบ้านอย่างรุนแรงจนฝาบ้านไม้สั่นสะเทือน เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะดังไปทั่วบริเวณ พร้อมกับกลิ่นหอมของ ‘แกงคั่วหอยขมใบชะพลู’ ที่รำเพยเพิ่งปรุงเสร็จเมื่อเย็นชืดสนิทลงฉับพลัน กลิ่นหอมยวนใจถูกแทนที่ด้วยกลิ่นเน่าเหม็นของซากศพที่โชยมาตามลม เสียงเคาะประตูหน้าบ้านดังขึ้น... ไม่ใช่เสียงคนเคาะ แต่มันเหมือนเสียงของแข็งบางอย่างกระแทกเข้ากับประตูซ้ำๆ จังหวะมันเชื่องช้า เย็นเยียบ และสม่ำเสมอ กล้าชักปืนพกคู่กายออกมาสไลด์ลำกล้องเตรียมพร้อม แต่รำเพยกลับหยุดเขาไว้ด้วยการคว้าแขนแน่น เธอมองผ่านช่องว่างของหน้าต่างออกไปสู่ความมืดมิดเบื้องหน้า “อย่าเปิดประตูนะกล้า...” รำเพยกระซิบ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาสีดำทมิฬหลายสายกำลังคืบคลานเข้ามาจากใต้ถุนบ้าน “นั่นไม่ใช่คน... และมันไม่ได้มาเพื่อขอส่วนบุญ” ในเงามืดนั่นเอง เสียงแหบพร่าของ ‘แม่ผัว’ ดังแทรกขึ้นมา ทั้งที่เขาน่าจะอยู่ในห้องนอนปิดตายไปแล้ว “รำเพย... ลูกสะใภ้รัก... เปิดประตูให้แม่หน่อยสิ แม่มีของขวัญ... ของขวัญที่แกจะต้องชอบไปตลอดชีวิต...” มือสีซีดเผือดที่มีเล็บยาวดำเปรอะเปื้อนโคลนค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาวางทาบบนกระจกหน้าต่าง รอยนิ้วมือนั้นค่อยๆ กัดกร่อนกระจกจนกลายเป็นรอยไหม้สีดำ รำเพยกระชับพระเครื่องในมือแน่น นี่ไม่ใช่คืนที่เธอจะยอมเสียบ้านให้พวกผีห่าซาตานอีกต่อไป ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านเรื่องราวความรักและความมันส์ของหมอผีวัยรุ่นและภรรยาสายสตรองนะครับ/ครับ