ทวงคืนความยุติธรรม

"ฉันบอกแล้วไงว่าโฉนดแปลงนี้ สมควรเป็นของตระกูลเราโดยชอบธรรม!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่ผัวจอมสูบกระแทกกระทั้นผ่านบานประตูไม้สักเข้ามา ราวกับพยายามจะกรีดผนังบ้านให้ทะลุ รำเพยไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานที่รอยนิ้วมือสีซีดเผือดกำลังแผ่ไอเย็นเยียบออกมา รอยไหม้สีดำบนกระจกส่งกลิ่นเหม็นไหม้ของเส้นผมมนุษย์และดินป่าช้าคละคลุ้งไปทั่วห้องนอน แต่สติของเธอกลับนิ่งสงบยิ่งกว่าผิวน้ำในโอ่งมังกร ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน หลังจากที่รำเพยดึงสติกลับมาจากรอยนิ้วมือปริศนา เธอก็หยิบเอา 'เครื่องสแกนคลื่นแม่เหล็กไสยศาสตร์' (ที่ดัดแปลงมาจากเครื่องวิทยุสื่อสารยุค 90 ต่อเข้ากับเสาอากาศทองแดงอาคม) ขึ้นมาเปิดใช้งาน เสียงซ่าของคลื่นแทรกดัง *ซ่า... ครอด...* ตามด้วยเสียงกระซิบแหบพร่าของผู้ไม่ได้รับเชิญที่ลอยมาตามสายลมยามวิกาล "พวกมันขนวิญญาณสัมภเวสีมาจากป่าช้าท้ายหมู่บ้าน เพื่อมาใช้เป็นพยานปลอมในการฮุบที่ดินเกษตรกรรมของเราสินะครับ" ร้อยเอกกล้า สามีหนุ่มร่างกำยำก้าวเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง ไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มผู้มีพลังจิตบริสุทธิ์แผ่ซ่านจนรอยไหม้สีดำบนกระจกหดตัวลงทันทีเหมือนโดนน้ำกรด ร่างสูงใหญ่ของสามีไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันแบบชายชาติทหาร "จะให้พี่ออกไปจัดการเตะก้านคอพวกมันทีเดียว หรือจะใช้แผนที่น้องเตรียมไว้แต่แรกครับ" รำเพยแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากของเธอดูสวยเฉี่ยวแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "เตะก้านคอผีมันเจ็บเท้าเปล่าๆ พี่กล้าครับ คนพวกนั้นอยากได้มรดกนักใช่ไหม อยากได้จนตัวสั่นทอนศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์... งั้นคืนนี้เรามาจัดมหกรรม 'ตลบหลังผี' ให้พวกเขากินอิ่มนอนหลับฝันดีจนถึงเช้ากันดีกว่า" ว่าแล้ว รำเพยก็สะบัดมือเบาๆ มิติลับรูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดเท่าฝ่ามือก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แสงสีฟ้าอ่อนวับแนมเรืองรองส่องกระทบใบหน้าคมคาย เธอหยิบเอา 'ตลับแป้งอาคมสะท้อนกรรม' และ 'ผงถ่านอาถรรพ์จากเตาเผาผี' ออกมาจากมิติลับ ส่งต่อให้เจ้าจุก กุมารทองยุคใหม่ที่กำลังนั่งเคาะเครื่องคิดเลขคำนวณต้นทุนการปราบผีอย่างขะมักเขม้น "เจ้าจุก จัดการตามที่ตกลงกันไว้ อย่าให้เสียชื่อกุมารทองเกรดเอสายไอทีเชียวนะลูก" รำเพยสั่งเสียงเฉียบ "รับทราบครับแม่! ผมแฮกสัญญาณความโลภของยายแก่ข้างนอกเรียบร้อยแล้ว รับรองว่าคืนนี้มีรายการ 'ทวงคืนความยุติธรรม' แบบเรียลไทม์ผ่านความฝันแน่นอนครับ!" เจ้าจุกยิ้มแผล่จนเห็นเขี้ยวทองคำที่รำเพยเพิ่งเลี่ยมให้เมื่อสัปดาห์ก่อน ตัดภาพมาที่ห้องโถงชั้นล่าง แม่ผัวจอมสูบกำลังนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าอยู่บนโซฟาตัวโปรดของรำเพย ข้างกายมีบรรดาญาติห่างๆ อีกสามคนที่ถูกจ้างมาเป็นพยานปลอมในการเซ็นยกมรดก ทุกคนต่างถือเอกสารสิทธิ์ในมือด้วยสายตาโลภโมละโทสะ โดยมีร่างโปร่งแสงสีเขียวคล้ำของผีตายซากตนหนึ่งยืนซ้อนอยู่ข้างหลัง คอยเป่าปากส่งกลิ่นเน่าเฟะให้บรรยากาศอึมครึม "นังรำเพย! อย่าคิดว่ามุดหัวอยู่ข้างบนแล้วจะรอดนะ แกมันก็แค่สะใภ้หัวหมอ ที่ดินตรงนี้ปู่ย่าเขาทำมาหากินร่วมกันมา แกไม่มีสิทธิ์เอาไปทำฟาร์มเกษตรออร์แกนิกอะไรนั่นหรอก เซ็นซะ! ไม่งั้นฉันจะให้ผีป่าช้าแถวนี้มาอาละวาดกินตับไตไส้พุงแกกับไอ้ผัวทหารกระจอกนั่น!" แม่ผัวแผדเสียงลั่นบ้านด้วยความฮึกเหิม เมื่อเห็นว่าไม่มีเสียงตอบรับจึงยิ่งได้ใจ ทันใดนั้นเอง ไฟฟ้าภายในบ้านทั้งหมดก็ดับลงพรึบ! ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่หลอดไฟนีออนทุกดวงจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และส่งเสียงหวีดหหลิวราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับร้อย แม่ผัวสะดุ้งโหยงจนเอกสารในมือหล่นกระจายเกลื่อนพื้น ผีตายซากที่ยืนอยู่ข้างหลังอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เพราะจู่ๆ ก็มีโซ่ตรวนเหล็กกล้าเรืองแสงลึกลับพุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นบ้าน ล็อกข้อเท้าของมันไว้แน่นหน and drag it down into the floorboards! "เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย เสียงบ้าอะไรเนี่ย!" ญาติคนหนึ่งร้องลั่นบ้านด้วยความตื่นตระหนก หน้าซีดเผือกยิ่งกว่ากระดาษ รำเพยค่อยๆ เดินน่องลงมาจากบันไดทีละขั้นอย่างสง่างาม ในมือถือตะเกียงโบราณที่จุดด้วยน้ำมันจันทน์ผสมผงถ่านอาถรรพ์ที่เธอเพิ่งหยิบมาจากมิติลับ แสงสีส้มอบอุ่นสาดส่องให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยแต่ทรงพลังของเธอ ด้านหลังคือร้อยเอกกล้าที่เดินตามมาติดๆ มือแกร่งกุมด้ามดาบปลายปืนที่ลงคาถาอาคมไว้จนเกิดประกายไฟแปล๊บปลาบ "คุณแม่ครับ... มายามวิกาลแถมยังพาแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเป็นโขยงแบบนี้ มารยาทงามจริงๆ นะครับ" ร้อยเอกกล้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่นัยน์ตากลับดุดันจนผีร้ายตนอื่นๆ ที่แอบอยู่ตามมุมห้องถึงกับสั่นสะท้านถอยร่น "แก... แกทำอะไรกับผีที่ฉันพามา!" แม่ผัวหน้าถอดสี ลุกขึ้นยืนถอยกรูดจนไปชนผนังบ้าน "นังรำเพย แกเล่นคุณไสยใส่ฉันเหรอ!" รำเพยยิ้มหวาน หยิบตลับแป้งอาคมขึ้นมาเปิดออก แล้วสะัดผงแป้งเบาๆ ไปทางแม่ผัวและบรรดาญาติจอมโลภ ทันทีที่ผงแป้งสัมผัสโดนผิวหนัง ภาพหลอนในอดีตที่พวกเขาเคยไปโกงที่ดินคนอื่นมาก็ผุดขึ้นมาฉายชัดในอากาศราวกับโรงภาพยนตร์กลางแจ้ง เสียงโหยหวนของการถูกเอาเปรียบ เสียงร้องไห้ของชาวบ้านตาดำๆ ที่เคยโดนตระกูลนี้หลอกเซ็นสัญญาถูกขับออกมาผ่านลำโพงวิทยุสื่อสารที่เจ้าจุกแฮกสัญญาณไว้ทั้งหมด "ของของใคร ใครก็รักครับคุณแม่..." รำเพยเดินเข้าไปใกล้ สบตาแม่ผัวตรงๆ ด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว "ที่ดินแปลงนี้ ฉันกับพี่กล้าหยาดเหงื่อแรงงานไถพรวน ปลูกพืชผักส่งขายจนลืมตาอ้าปากได้โดยไม่ต้องไปเบียดเบียนใคร แต่พวกคุณกลับจะมาฮุบเอาไปเฉยๆ แบบนี้ มันน่าเกลียดไปหน่อยไหมครับ?" "แก... แกมันนังปีศาจ!" แม่ผัวกรีดร้องด้วยความกลัว ผสมผสานกับความละอายใจที่ภาพความชั่วช้าของตัวเองกำลังฉายโชว์หราต่อหน้าวิญญาณบรรพบุรุษที่ถูกดึงมารวมตัวกัน ณ ที่นี้ "ผมไม่ใช่ปีศาจหรอกครับ..." เสียงทุ้มต่ำของร้อยเอกกล้าแทรกขึ้น พร้อมกับก้าวเข้ามาบังรำเพยไว้ราวกับกำแพงเหล็ก "แต่ถ้าใครยังกล้าคิดจะมาทำร้ายภรรยาของผม หรือคิดจะมาแย่งชิ้นปลามันจากน้ำพักน้ำแรงของพวกเราอีก... ผมนี่แหละครับที่จะพาผีทั้งป่าช้าไปเยี่ยมบ้านของพวกท่านทุกคืนจนกว่าจะสำนึกได้!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของบรรดาญาติจอมโลภที่ตอนนี้เข่าทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว เอกสารสิทธิ์ปลอมในมือถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยปลิวว่อนไปตามแรงลมอาคม ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลายและชัยชนะตกเป็นของสองสามีภรรยา... เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* พร้อมกับเงาสูงใหญ่ของใครบางคนทาบทับลงบนบานกระจกหน้าต่าง เงาร่างนั้นไม่ได้มีเล็บยาวดำหรือกลิ่นเหม็นเน่าเหมือนผีทั่วไป แต่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของ 'แกงเขียวหวานไก่ย่างโบราณ' ที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จใหม่ๆ ลอยทะลุเข้ามาในบ้าน... และที่น่าตกใจที่สุดคือ เสียงทักทายจากหน้าประตูบ้านเอ่ยเรียกชื่อรำเพยด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างประหลาด "คุณรำเพยครับ... เปิดประตูรับ 'ลูกค้าคนพิเศษ' หน่อยครับ พอดีผมพกโฉนดที่ดินอีกแปลงมาให้เซ็นรับมอบ... จากผู้ตายที่เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อสามชั่วโมงก่อนครับ!" (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" มาโดยตลอดนะครับ!