เครื่องคิดเลขผีบอก

กลิ่นอายควันธูปผสมผสานกับกลิ่นกาวร้อนจากแผงวงจรไมโครคอนโทรลเลอร์คละคลุ้งไปทั่วห้องทำงานใต้ถุนบ้าน ท่ามกลางเสียงกดปุ่มเครื่องคิดเลขคาสิโอรุ่นโบราณรัวเป็นจังหวะกระสุนปืนกล "ปิ๊บๆๆๆ เปรี๊ยะ! โอย... นายแม่ครับ ตัวเลขรอบนี้มันกระโดดเกินค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐานสามจุดสองแปดเปอร์เซ็นต์นะsetครับ!" เจ้าจุก กุมารทองยุคดิจิทัลที่สวมเสื้อกล้ามสกรีนลายวงร็อกแปดสิบ โผล่ศีรษะเรืองแสงอ่อนๆ ออกมาจากจอคอมพิวเตอร์เก่าๆ หน้าจอของมันกำลังรันโค้ดภาษาซีบวกบวกที่ซ้อนทับด้วยอักขระขอมโบราณสีแดงฉาน รำเพยตวัดปลายปากกาหมึกซึมลงบนสมุดบัญชีหนังไก่ด้วยความเร็วสูง ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวเลขกำไรจากการส่งออกพืชผลเกษตรมิติลับควบคู่กับยอดสะสมจากการปราบวิญญาณเร่ร่อนในตลาดสด "เกินก็ดีกว่าขาด เจ้าจุก แกนี่มันบ่นเก่งกว่าไอ้กล้าตอนโดนผู้กองทำโทษเสียอีก" รำเพยเอ่ยพลางเอื้อมมือไปหยิบลูกอมรสมะนาวขึ้นมาเคี้ยวกร้วม เสียงกรามกระทบกันดังกรอบแกรบสะท้อนถึงความหงุดหงิดที่ซ่อนอยู่ภายใน "ว่าแต่ระบบถอดรหัสคลื่นวิทยุผีสิงที่ฉันให้แกโมดิฟายใหม่ มันดักจับพิกัดของแม่สามีฉันเจอหรือยัง วันนี้แกแก่ควรจะมาทวงเงินค่าแชร์รอบวงที่สามแล้วกระมัง" ร้อยเอกกล้า สามีหนุ่มร่างกำยำก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดไม้ที่มีแกงส้มชะอมทอดร้อนๆ ควันฉุย ส่งกลิ่นหอมหวลชวนน้ำลายสอ เขาถอดหมวกทหารออก เผยให้เห็นเม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผมจากากรฝึกภาคสนาม แต่วี่แววความเหนื่อยล้ากลับจางหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นภรรยานั่งหน้าเคร่งเครียดอยู่หน้าจอ "พักก่อนเถอะครับแม่รำเพย แกงส้มฝีมือผมวันนี้ใส่กุ้งตัวโตๆ จากคลองหลังบ้าน รสชาติจัดจ้านรับรองว่าซดแล้วตาสว่างยิ่งกว่าโดนผีอำเสียอีก" ร้อยเอกกล้าพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ดวงตาเป็นประกายความคลั่งรักชัดเจน เขาวางถาดลงบนโต๊ะทำงานอย่างระมัดระวัง ไม่ให้กระทบกระเทือนกับสายไฟระโยงระยางที่เชื่อมต่อระหว่างศาลพระภูมิกับเราเตอร์อินเทอร์เน็ต "ยังกินไม่ได้หรอกพี่กล้า ดูกราฟพยากรณ์นี่สิ..." รำเพยชี้ไปที่หน้าจอเครื่องคิดเลขผีบอก ซึ่งตอนนี้หน้าจอ LCD กลับกลายเป็นกระจกเงาสะท้อนภาพเงาดำทะมึนกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้รั้วบ้าน พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ดังลอดออกมาจากลำโพงคอมพิวเตอร์ "แม่ผัวตัวแสบของฉันไม่ได้มาแค่ตัวเปล่าๆ นางพก 'ของต่ำ' ที่ซัดทอดมาจากสำนักไสยศาสตร์แถบชายแดนมาด้วย งานนี้ถ้าไม่ใช้เทคโนโลยีผสานเวทย์พยากรณ์ดักทางไว้ มีหวังแปลงผักออร์แกนิกในมิติลับของฉันได้กลายเป็นสุสานร้างแน่ๆ" ร้อยเอกกล้ามองหน้าภรรยา รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าคมเข้มเปลี่ยนเป็นความจริงจังในทันที ในฐานะนายทหารผู้มีจิตใจบริสุทธิ์จนผีสางเกรงกลัว เขารู้ดีว่าภรรยาของเขาไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาที่จะยอมให้ใครมาเอาเปรียบง่ายๆ "ถ้าอย่างนั้น ให้ผมเป็นแนวหน้าให้เองครับ" ร้อยเอกกล้าพูดเสียงทุ้มต่ำ มือหนาวางทับลงบนมือเรียวบางของรำเพย "ไม่ว่าภูตผีหรือญาติจอมสูบหน้าไหน ถ้ามันกล้าเข้ามาเหยียบอาณาเขตที่เราสร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและความรัก ผมจะเอาดาบปลายปืนอาคมนี่แหละ สั่งสอนให้พวกมันจำไม่ไปจนวันตาย" เจ้าจุกที่นั่งอยู่บนแป้นพิมพ์รีบกระโดดโลดเต้นชูนิ้วโป้งให้ "เยี่ยมยอดครับท่านผู้กอง! แบบนี้ต้องเบิ้ลโบนัสกุมารทองด้วยน้ำแดงสองขวด!" รำเพยแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสวยเฉี่ยวฉายแววเจ้าเล่ห์ "ดี... ในเมื่อพวกมันอยากลองของนัก เราก็มาเปิดโหมด 'อัปเกรดเครื่องคิดเลขผีบอก' ให้กลายเป็นสนามแม่เหล็กดูดวิญญาณกันไปเลย เจ้าจุก เตรียมรันสคริปต์ขับไล่ผีเวอร์ชัน 4.0 ส่วนพี่กล้า... ไปหยิบเกลือเสกกับสายสิญจน์ไอทีหลังตู้เย็นมาให้ฉัน" บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นในพริบตา เสียงลมพัดกรรโชกแรงจนหน้าต่างไม้สักสั่นสะเทือน กลิ่นสาบสางเริ่มโชยปะปนเข้ามากับกลิ่นหอมของแกงส้มชะอมทอดบนโต๊ะ ทว่าในวินาทีที่รำเพยกำลังจะกดปุ่ม Enter เพื่อเริ่มกระบวนการทางไสยศาสตร์ผสานเทคโนโลยี หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน! ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่หน้าจอจะสว่างวาบขึ้นอีกครั้งด้วยตัวเลขสีแดงฉานที่วิ่งพล่านด้วยความเร็วสูง และสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั้น... ไม่ใช่พิกัดของแม่สามีอีกต่อไป แต่เป็นภาพถ่ายใบหน้าของรำเพยเองในวัยเด็ก ที่มีรอยกรีดกากบาทสีดำทับดวงตาทั้งสองข้าง พร้อมกับข้อความตัววิ่งภาษาคอมพิวเตอร์ที่ถูกแปลความหมายออกมาเป็นเสียงแหบพร่าจากลำโพงว่า... *"กูรอเวลานี้มานานแล้ว... หลานสาวตัวดี"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" มาโดยตลอดนะครับ!