เมื่อทหารหนุ่มต้องถือขันน้ำมนต์

"ถ้าคุณกล้าทำน้ำมนต์หกแม้แต่หยดเดียว ผมจะยึดโควตาหมูกระทะสุดสัปดาห์นี้ยาวไปสามเดือนนะครับผู้กอง!" เสียงกระซิบคาดโทษดังลอดไรฟันของรำเพย แทบจะกลบเสียงสวดคาถากำราบภูตผีที่กำลังดังระงมอยู่ในห้องโถงคับแคบของบ้านไม้เก่าคร่ำคร่า สองมือเรียวของเธอกำลังตระเตรียมยันต์อาคมและผงปูนเสกจากมิติลับอย่างคล่องแคล่วว่องไว ทว่าสายตาคมกริบกลับคอยเหลือบมองชายฉกรรจ์ในชุดลายพรางทหาร ที่บัดนี้กำลังยืนตัวเกร็งสวมบทบาทผู้ช่วยแม่มดจำเป็นอย่างน่าขัน ร้อยเอกกล้า สามีหนุ่มผู้เกรียงไกรในสมรภูมิรบและขึ้นชื่อเรื่องความคลั่งรักภรรยา กำลังยืนหน้าเคร่งเครียดเหงื่อตกซก สองมือประคองขันบรอนซ์โบราณบรรจุน้ำมนต์ธรณีสารด้วยความระมัดระวังยิ่งกว่าจับไข่ในหิน กล้ามเนื้อเป็นมัดใต้ร่มผ้าไหวระริกด้วยความเกร็ง ไม่ใช่เพราะเขากลัววิญญาณร้ายที่กำลังอาละวาดอยู่ตรงหน้า แต่เขากลัวสายตาพิฆาตของภรรยาที่ส่งมาเตือนเป็นระยะมากกว่า "โธ่... เมียจ๋า พี่เอาชีวิตรอดจากกระสุนปืนกลมาได้สบายๆ แต่ให้มาถือขันน้ำมนต์ไล่ผีเนี่ย หัวใจพี่มันทำงานหนักกว่าวิ่งชนแนวหน้าอีกนะครับเนี่ย" กล้ากระซิบตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววออดอ้อนระคนขัน ทว่าดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องไปที่เงาดำทะมึนซึ่งกำลังสั่นเทิ้มอยู่มุมห้อง วิญญาณดวงนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหนึ่งในบริวารของแม่ผัวจอมสูบผู้ล่วงลับที่มักจะส่งมาป่วนเปี้ยนเพื่อหวังฮุบสมบัติและที่ดินทำกินของสองสามีภรรยา แต่มีหรือที่รำเพย แม่ค้าสาวสายสตรองผู้ครองมิติลับสารพัดประโยชน์จะยอมให้ผีเร่ร่อนพวกนี้มาลูบคม วันนี้เธอกะจะจัดการให้สิ้นซาก พร้อมกับถือโอกาสอบรมมารยาททางวิญญาณเสียให้เข็ด "เงียบปากแล้วเดินตามผมมาครับผู้กอง! ถึงเวลาโชว์ความบริสุทธิ์ผุดผ่องของจิตใจทหารกล้าให้ผีมันดูเสียหน่อย ว่าพลังจิตของคนที่รักเมียสุดใจน่ะ มันร้อนแรงยิ่งกว่าไฟนรกเสียอีก" รำเพยสะบัดพัดใบตาลโบกสะบัดควันธูปสมุนไพรสูตรพิเศษ กลิ่นหอมฉุนของกานพลูและไพลสดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ กลบกลิ่นอับชื้นของวิญญาณร้ายจนมันเริ่มส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความทรมาน เจ้าจุก กุมารทองยุคใหม่ที่ยืนกอดอกพิงชั้นวางของอยู่ข้าง ๆ ถึงกับเป่าปากหวูด ๆ พร้อมกับกดเครื่องคิดเลขคำนวณมูลค่าความเสียหายที่วิญญาณตนนี้จะต้องชดใช้ให้กับกิจการร้านค้าของพวกเขา "คุณแม่ครับ ค่าเสียหายรอบนี้ ผมประเมินจากค่าเสียเวลา ค่าธูป และค่าสึกหรอของขันน้ำมนต์ผู้กองแล้ว ต้องเรียกเก็บเป็นวัตถุดิบทำเกษตรอินทรีย์ส่งออกตลาดมืดเพิ่มอีกสามสัปดาห์นะครับ" เจ้าจุกส่งเสียงเจื้อยแจ้วผ่านวิทยุสื่อสารขนาดจิ๋วในมือ "จัดไปลูกรัก เดี๋ยวแม่ทบต้นทบดอกให้สาสมกับที่มันกล้ามาขัดขวางการเก็บเกี่ยวผลผลิตแปลงใหญ่ของเรา" รำเพยยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ในขณะเดียวกัน ร้อยเอกกล้าที่รับหน้าที่เป็นโล่มนุษย์และผู้ช่วยจำเป็น ก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตามคำสอนของภรรยา เขาตั้งจิตให้มั่น นึกถึงความรัก ความซื่อสัตย์ และความทุ่มเทที่มีต่อรำเพยจนเกิดออร่าสีทองจาง ๆ แผ่ออกมาจากร่างกายโดยไม่รู้ตัว รังสีความอบอุ่นและจิตใจที่บริสุทธิ์ผุดผ่องนี้เอง ที่ทำหน้าที่เสมือนกำแพงแก้วคุ้ม ทันทีที่วิญญาณร้ายพุ่งเข้ามาหมายจะจู่โจมจากด้านหลัง ร้อยเอกกล้าเพียงแค่หันขวับไปมองด้วยสายตาเอาจริงเอาจัง พร้อมกับยกขันน้ำมนต์ขึ้นระดับอก น้ำมนต์ในขันกระฉอกออกเล็กน้อยกระทบถูกผิวหนังของวิญญาณร้ายจนเกิดเสียงดังซี๊ดราวกับถูกกรดเข้มข้น ร่างโปร่งแสงกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดก่อนจะกระเด็นถอยหลังไปชนฝาผนังบ้านอย่างแรง "เฮ้ย! นายทหารคนนี้จิตแข็งชะมัด!" วิญญาณตนนั้นแผדเสียงคำรามด้วยความเคียดแค้น "แข็งไม่แข็งไม่รู้ครับ แต่ถ้ามึงยังไม่ไสหัวไป เมียผมบอกว่าจะใช้ตู้คอนเทนเนอร์จากมิติลับมาทับร่างมึงให้แบนติดพื้นดินไปเลยนะเว้ย!" กล้าเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงห้าวหาญผสมอารมณ์ขันตามประสาชายหนุ่มผู้ผ่านศึกมาโชกโชน เรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ จากรำเพยที่กำลังร่ายคาถาบทสุดท้ายปิดท้ายพิธี บรรยากาศในห้องโถงที่เคยอึมครึมและน่ากลัว กลับถูกแทนที่ด้วยความอลวนชวนขันของสามีภรรยาคู่นี้ การปราบผีไม่ใช่เรื่องน่าสยดสยองอีกต่อไป แต่มันคือปฏิบัติการกวาดล้างอุปสรรคธุรกิจในครอบครัวที่ทั้งแสบสันและอบอุ่นหัวใจในเวลาเดียวกัน เมื่อควันธูปจางหายไป วิญญาณร้ายตนนั้นก็สลายกลายเป็นเพียงกลุ่มควันสีเทาจาง ๆ และถูกดูดกลืนเข้าไปเก็บไว้ในขวดแก้วอาคมของรำเพยอย่างไร้ทางสู้ ทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบเรียบร้อย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารพื้นบ้านที่ลอยมาจากห้องครัว เป็นสัญญาณว่าภารกิจอันยาวนานได้สิ้นสุดลงแล้ว และถึงเวลาพักผ่อนเติมพลัง รำเพยถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันไปมองสามีหนุ่มที่ยืนปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยความเหนื่อยอ่อน เธอเดินเข้าไปใกล้ ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้เขาอย่างอ่อนโยน แม้ปากจะชอบบ่นและคาดโทษ แต่แววตาที่มองคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความรักและความซาบซึ้งใจ "ทำได้ดีมากครับผู้กอง สมกับที่เป็นสามีมือหนึ่งของหมอผีวัยรุ่น" รำเพยเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มละมุน "งั้นโควตาหมูกระทะสุดสัปดาห์นี้... ยังอยู่ใช่ไหมครับเมียจ๋า?" กล้ารีบฉวยโอกาสต่อรองทันที พร้อมกับส่งสายตาออดอ้อนชนิดที่ใครเห็นก็ต้องใจอ่อน "แน่นอนครับ... แถมผมจะสั่งพิเศษให้คุณกินจนพุงกางเลย" รำเพยหัวسเราะเบา ๆ พลางควงแขนสามีเดินออกจากห้องเพื่อไปจัดการมื้อค่ำ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความหวานชื่นนั้นเอง เสียงเคาะประตูบ้านยามวิกาลก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง ราวกับมีใครบางคนกำลังรีบเร่งหนีตายมาขอความช่วยเหลือ รำเพยและกล้าสบตากันทันทีโดยไม่ต้องเอื้อ่นเอ่ยคำใด รอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตัวอย่างระแวดระวัง กล้าขยับตัวเข้ามายืนบังภรรยาไว้ด้านหลังตามสัญชาตญาณทหาร มือหนากระชับปืนพกข้างกาย ขณะที่รำเพยแอบดึงยันต์สายฟ้าสีทองออกจากมิติลับมาถือไว้มั่นในมือเรียว เมื่อประตูไม้หน้าบ้านค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงลมพายุยามดึก บุคคลที่ก้าวเข้ามาไม่ได้เป็นเพียงชาวบ้านผู้เดือดร้อนทั่วไป แต่กลับเป็นร่างสะโอดสะองของหญิงสาวลึกลับในชุดโบราณชุ่มโชกไปด้วยเลือด ที่เอ่ยประโยคชวนขนหัวลุกออกมาว่า... "ช่วยด้วยค่ะ... แม่ของคุณกำลังจะถูกลากลงไปในปรโลก... ถ้าพวกคุณยังไม่ยอมคืนสมบัติชิ้นนั้นกลับคืนมา!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความสนุกของ "หมอผีวัยรุ่น" มา ณ ที่นี้นะครับ!