ญาติขี้โกงกับเวรกรรมออนไลน์

“ป้าครับ ถ้าอยากได้เงินคืนจากการขายที่ดินผืนนั้น ผมแนะนำว่าให้ไปทวงกับตำรวจ ไม่ใช่มานั่งแหกปากโวยวายหน้าบ้านผมแบบนี้ เพราะนอกจากจะได้เงินไม่ครบแล้ว ป้าอาจจะได้ 'ของแถม' ติดตัวกลับไปจนขนหัวลุกด้วยนะครับ” ผม—รำเพย—เอ่ยขึ้นพลางจิบชาเย็นๆ ในมือ สายตาจดจ้องไปยังร่างอ้วนท้วนของ ‘ป้าอิ่ม’ ญาติฝั่งแม่สามีที่กำลังยืนเท้าสะเอวแผดเสียงด่าทออยู่หน้าประตูรั้วเหล็กดัด ร้อยเอกกล้า สามีสุดที่รักของผม ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ข้างหลัง ใบหน้าคมเข้มของเขานิ่งสนิท แต่แววตานั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ใครจะคิดว่าทหารที่ภายนอกดูแข็งแกร่งจะยอมใจอ่อนให้ผมได้ทุกอย่าง โดยเฉพาะเรื่องการจัดการ ‘ตัวเหลือบ’ ในครอบครัว “อีรำเพย! อย่ามาทำปากเก่ง! มึงมันก็แค่สะใภ้หน้าเงิน ที่ดินผืนนั้นมันต้องเป็นของตระกูล! มึงยักยอกไปไว้ที่ไหน! คายออกมาเดี๋ยวนี้!” ป้าอิ่มแผดเสียงลั่นจนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาเริ่มชะลอรถจักรยานยนต์เพื่อมุงดู ผมวางแก้วชาลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่า เสียงกระทบกันของแก้วดัง ‘กริ๊ก’ เบาๆ แต่มันกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นถนัดตา “เจ้าจุก… จัดการหน่อยสิ ลูก” เจ้าจุก กุมารทองร่างจิ๋วในชุดเอี๊ยมยีนส์เท่ๆ ขยับแว่นสายตาที่เพิ่งไปคว้ามาจากโต๊ะทำงานของผม มันดีดนิ้วหนึ่งครั้ง วิทยุสื่อสารรุ่นคลาสสิกที่วางอยู่ข้างๆ เริ่มส่งเสียงซ่า สัญญาณรบกวนดังแทรกขึ้นมาเหมือนเสียงวิญญาณโหยหวน ก่อนที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เครื่องโตที่ผมเพิ่งถอยมาใหม่—ซึ่งเชื่อมต่อกับระบบเครือข่ายยุคบุกเบิก—จะแสดงผลหน้ากระดานสนทนาออนไลน์ชื่อดัง “เรียบร้อยครับแม่! ข้อมูลโฉนดปลอมที่ป้าอิ่มใช้ยื่นกู้ธนาคารเมื่อสามปีก่อน ตอนนี้ถูกโพสต์ประจานลงบอร์ดสาธารณะแล้วครับ แถมยอดหนี้พนันที่ป้าติดค้างเสี่ยเล้ง... รูปหลักฐานตอนป้าไปกราบเท้าเขาก็ถูกอัปโหลดขึ้นเซิร์ฟเวอร์เรียบร้อย!” เจ้าจุกหัวเราะคิกคักพลางพิมพ์รัวๆ บนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ป้าอิ่มที่กำลังจะด่าต่อพลันชะงัก สายตาหล่อนเหลือบไปเห็นเงาตัวเองในหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ผมหันออกไปทางประตู ร่างของหล่อนที่กำลังทำท่าทางน่าเกลียดถูกถ่ายทอดสดผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ตที่กำลังเริ่มเป็นที่นิยมในหมู่คนเมือง แม้จะเป็นยุคที่อินเทอร์เน็ตยังช้า แต่การ ‘แฉ’ ในเว็บบอร์ดชื่อดังนั้นทรงพลังยิ่งกว่าการติดป้ายประกาศทั่วอำเภอ “แก... แกทำอะไรลงไป!” ป้าอิ่มหน้าถอดสี มือไม้สั่นเทา “ผมแค่ใช้เทคโนโลยีให้เป็นประโยชน์น่ะครับป้า ในยุคที่ใครๆ ก็เชื่อมต่อกันได้ ความลับน่ะไม่มีในโลกหรอก ยิ่งความชั่วที่ทำไว้ ถ้าป้าไม่อยากให้คนทั้งอำเภอเห็นตอนป้าไปนอนค้างคืนในคุก ก็เชิญกลับไปก่อนที่ผมจะกด ‘ส่ง’ ข้อมูลที่เหลือไปให้สำนักงานสรรพากรนะครับ” ผมยิ้มเย็น ร้อยเอกกล้าก้าวออกมาข้างหน้าเพียงหนึ่งก้าว กลิ่นอายความเข้มขลังของทหารปราบผีแผ่ซ่านจนป้าอิ่มที่ว่าแน่ๆ ยังต้องถอยกรูด “ภรรยาผมเตือนด้วยความหวังดีแล้วนะครับป้า ถ้าไม่อยากให้ผีที่ตามป้ามาตอนนี้… มันเริ่มหิวข้าวขึ้นมาจริงๆ ก็รีบไปเสียเถอะ” ผมเหลือบมองไปที่ไหล่ซ้ายของป้าอิ่ม เห็นเงาสีดำทะมึนของสัมภเวสีที่เกาะติดมาด้วยตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มันกำลังอ้าปากกว้างหวังจะกัดกินพลังชีวิตของคนขี้โกงอย่างป้าอิ่ม ผมไม่ได้ห้าม แต่นั่นคือ ‘เวรกรรม’ ที่หล่อนเลือกเอง ป้าอิ่มรีบหันหลังวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงเสียงร้องโวยวายที่ค่อยๆ จางหายไปในความมืดของเย็นวันนั้น ผมถอนหายใจยาวก่อนจะหันไปหาคุณสามี “เหนื่อยหน่อยนะครับวันนี้” กล้าเดินเข้ามาสวมกอดผมจากด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขาทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยเสมอ “ไม่เหนื่อยเลยครับ ถ้าได้กินอะไรอร่อยๆ ฝีมือคุณเมียคืนนี้ ผมก็หายเป็นปลิดทิ้งแล้ว” ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าครัว มิติลับของผมเปิดออกเผยให้เห็นวัตถุดิบชั้นเลิศที่เพาะปลูกด้วยเวทมนตร์และไอทีผสมผสานกัน ผมหยิบ 'หมูป่าผัดเผ็ดใบยี่หร่า' ออกมา กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องแกงโขลกสดๆ ตลบอบอวลไปทั่วทั้งบ้านจนคนในหมู่บ้านที่เดินผ่านต่างต้องหยุดยืนดมด้วยความหิวโหย ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่จาน เสียงโทรศัพท์ในบ้านก็ดังขึ้นอย่างไม่คาดคิด มันเป็นโทรศัพท์สายตรงจาก ‘สายลับ’ ที่ผมเคยฝากให้เฝ้าดูที่ดินผืนนั้นที่ป้าอิ่มเพิ่งอ้างสิทธิ์ “คุณรำเพยครับ... ที่ดินที่คุณให้ผมไปเฝ้า ตอนนี้คนงานเจออะไรบางอย่างฝังอยู่ใต้ดินครับ มันไม่ใช่แค่โฉนด แต่มันคือ... 'โลงศพที่ปิดผนึกด้วยโซ่ตรวนอักขระโบราณ' ที่เพิ่งถูกเปิดออกเมื่อครู่นี้เองครับ!” กล้าชะงักมือที่กำลังจะหยิบช้อน สายตาของเราประสานกันด้วยความตระหนก นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่นี่คือกับดักที่ใหญ่กว่าที่ผมเคยคาดคิดไว้หลายเท่าตัว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของ "หมอผีวัยรุ่น" มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!