รถกระบะสายตรวจวิญญาณ

กล้าชะงักมือที่กำลังจะหยิบช้อน สายตาของเราประสานกันด้วยความตระหนก นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่นี่คือกับดักที่ใหญ่กว่าที่ผมเคยคาดคิดไว้หลายเท่าตัว กลิ่นอับชื้นของโคลนตมและซากศพที่ลอยมาแตะจมูกไม่ได้มาจากภายนอกบ้าน หากแต่มันระเหยออกมาจากรอยต่อของพื้นไม้กระดานใต้โต๊ะอาหาร ท่ามกลางบรรยากาศการกินมื้อเที่ยงที่ควรจะครึกครื้นด้วยฝีมือการทำอาหารระดับเชฟมิชลินบ้านนาของรำเพย แกงป่าไก่บ้านใส่ใบยี่ห้อเผ็ดร้อนจนเหงื่อซึม และปลาช่อนนาเผาเกลือตัวโตเนื้อขาวฟูจิ้มน้ำพริกมะขามเปรี้ยวปาก กลับถูกคั่นจังหวะด้วย "อาคันตุกะ" ที่ไม่ได้รับเชิญ ซึ่งพวกมันไม่ได้เดินมาทางประตูหน้า แต่แทรกตัวขึ้นมาจากรอยแยกระหว่างมิติที่ซ้อนทับกันอยู่ "ไอ้กล้า ระวังข้างหลัง!" เสียงรำเพยตวาดลั่น พร้อมกับมือเรียวที่ซัดตะหลิวเหล็กอาคมพุ่งผ่านหูผมไปปักเข้ากับเงาดำที่กำลังโผล่พัวพันอยู่แถวข้อเท้าของแม่ผัวจอมสูบ ซึ่งกำลังนั่งเคี้ยวข้าวหม่อมๆ ทำเป็นไม่รู้ไม่ช้าหวังมาเกาะกินฟรีตามเคย เสียงกรีีดร้องโหยหวนดังสะท้อนก้องในหัว เงาดำนั้นบิดเบี้ยวกลายเป็นร่างของสัมภเวสีหน้าตาเหี่ยวย่น ผิวหนังเขียวคล้ำเหมือนคนจมน้ำตายมาสามวัน มันพยายามจะคว้าข้อเท้าของแม่สามีตัวแสบที่สะดุ้งโหยงทำข้าวหล่นใส่ซิ่นไหมแพงระยับ รำเพยไม่รอช้า เธอดีดตัวลุกขึ้นยืน กางมือออกเรียก "มิติลับ" ให้เปิดอ้ากว้างขึ้นเล็กน้อยเพื่อดูดกลืนไออาฆาตพวกนี้ลงไปขังไว้ก่อนที่จะเสียเสียการใหญ่ "อีรำเพย! ลูกสะใภ้เนรคุณ แกจะฆ่าฉันเรอะ ถึงได้ปาอีอีอี... อะไรวะนั่น หน้าตาน่ากลัวฉิบหาย!" แม่ผัวอ้าปากค้าง ผวาโผเข้ากอดขาผมแน่นจนตัวสั่นเทา เลิกฟอร์มแม่สามีผู้ทรงอิทธิพลในหมู่บ้านไปชั่วขณะ "ถ้าไม่อยากให้ผีมันลากลงไปกินใต้ถุนบ้าน ก็หุบปากแล้วนั่งเงียบๆ ครับแม่" ผมเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยพลังจิตกดดันที่ทำให้แกถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ผมหันไปสบตากับรำเพยที่ตอนนี้เหงื่อกาฬไหลซกแต่แววตาคมกริบไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย "มันไม่ใช่ผีเร่ร่อนธรรมดาแล้วล่ะพี่กล้า..." รำเพยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กวาดสายตามองไปรอบห้องที่เริ่มมีคราบน้ำเมือกสีดำไหลซึมตามผนังปูน "นี่คือ 'รถกระบะสายตรวจวิญญาณ' เคลื่อนที่... พวกมันใช้พลังงานความโลภของคนแถวนี้เป็นน้ำมันขับเคลื่อน แล้วเป้าหมายของมันไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นพวกเราที่กำลังขวางทางทำมาหากินของขบวนการใต้ดิน" เจ้าจุก กุมารทองยุค 80 ของเราวิ่งหน้าตื่นถือวิทยุสื่อสารรุ่นกระดูกหมาเข้ามาในห้องครัว หน้าตาตื่นตระหนกจนแก้มป่อง "พ่อจ๋า แม่จ๋า แย่แล้วจ้า! เครื่องคิดเลขของผมรวนหมดแล้ว มีสัญญาณคลื่นแทรกจากป่าช้าเก่าหลังหมู่บ้าน วิ่งตรงมาที่บ้านเราเป็นขบวนเลย รถกระบะอีซูซุมือสองติดฟิล์มดำสนิท ขนวิญญาณมาเต็มคันรถ ไม่มีป้ายทะเบียนด้วยจ้า!" ผมแค่น้ำลายเหนียวๆ ลงคอ มือแกร่งเอื้อมไปจับด้ามปืนพกคู่กายที่ลงคาถาอาคมไว้ทุกอณูเหล็ก การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การปราบผีบ้านผีเรือนกระจอกๆ แต่มันคือการปะทะระหว่าง "เทคโนโลยีปราบผีสุดล้ำ" กับ "ขบวนการขนส่งวิญญาณเถื่อน" ที่แปลงร่างมาในคราบรถกระบะสายตรวจ "ถ้ามันกล้ามาเหยียบสนามหลังบ้านเรา..." ผมปลดเซฟปืน ชำเลืองมองภรรยาคู่ชีวิตที่กำลังหยิบขวดโหลยาสสมุนไพรผสมน้ำมนต์เก้าวัดขึ้นมาถือไว้เตรียมพร้อม รำเพยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ผมหลงใหลมาตลอด ไม่ว่าสถานการณ์จะวิกฤตแค่ไหน ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยทำให้ผมรู้สึกว่าต้องพ่ายแพ้เลยสักครั้ง "ก็เตรียมตัวรับซื้อปุ๋ยอินทรีย์ชั้นดีจากซากพวกมันได้เลยครับพี่กล้า!" เสียงเครื่องยนต์ดีเซลคำรามกึกก้องดังทะลุกำแพงมิติเข้ามา พร้อมกับแสงไฟหน้ารถสีเหลืองนวลที่สาดส่องทะลุกระจกหน้าบ้านเข้ามาอย่างจัง กลิ่นควันไอเสียผสมกับกลิ่นศพเน่าฟุ้งกระจายจนแสบจมูก และก่อนที่ผมจะทันได้เหนี่ยวไกยิงเปิดทาง ประตูรั้วหน้าบ้านก็ถูกชนพังโครมลงมา พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาปริศนาในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐที่ก้าวลงมาจากกระบะหลังด้วยรอยยิ้มสยดสยอง... รอยยิ้มของคนที่ผมคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสี่ปีก่อน! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ปราบผี ซดแกงป่า และสร้างเนื้อสร้างตัวไปด้วยกันนะครับ)