เศษเสี้ยวของเวทมนตร์ต้องห้าม

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นฉุนของผงมานาบริสุทธิ์คละคลุ้งจนแสบจมูก ทัศนียภาพภายในห้องแล็บวิจัยใต้ดินอาคารสามเวลานี้แทบไม่ต่างอะไรกับสนามรบขนาดย่อม แสงสีครามจากผลึกเวทมนตร์เสถียรภาพต่ำกำลังกะพริบถี่รัว ความถี่ที่เพิ่มขึ้นเป็นสัญญาณเตือนภัยขั้นวิกฤตว่า อณูเวทด้านในกำลังจะเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ที่อาจทำให้ห้องแล็บทั้งห้องระเบลายกลายเป็นจุลภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที "ริน! ถอยออกมาเดี๋ยวนี้! วงเวทมันหลุดจากการควบคุมแล้ว!" เสียงตะโกนของอาจารย์เซเรน่าดังแทรกเสียงหวีดหวิวของกระแสมานาที่ปั่นป่วน เธอพยายามรวบรวมมานาสีเงินยวงเพื่อสร้างบาตรป้องกัน แต่ทว่า แรงดันอากาศในห้องกลับสูงเสียดจนโครงสร้างเวทของเธอบิดเบี้ยว ใบหน้าสวยคมของอาจารย์สาวจอมเข้มงวดปรากฏหยาดเหงื่อกาฬผุดซึมตามขมับ แววตาที่ปกติเคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในThe Silent Lake บัดนี้กลับฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด แต่ตัวต้นเหตุอย่างรินกลับยืนนิ่งสนิท ดวงตาสสีนิลภายใต้กรอบแว่นใสไม่ได้กะพริบแม้แต่น้อย สมองของเด็กหนุ่มปีหนึ่งกำลังประมวลผลตัวเลขมหาศาลที่สะท้อนผ่านหน้าต่างระบบโปร่งแสง [คำเตือน: ตรวจพบภาวะวิกฤต - มานาความหนาแน่นสูงเกินพิกัด (Class-A)] [ความเสถียรของวงเวท: 4.2% และกำลังดิ่งลงอย่างต่อเนื่อง] [คำนวณเวลาสู่การระเบิด: 0 นาที 07 วินาที] "อาจารย์ครับ... ขยับไปทางซ้ายสามก้าวแล้วกางบาตรมุมองศาที่สิบห้าครับ" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ราวกับเขากำลังคุยเรื่องสูตรอาหารเช้ามากกว่าความเป็นความตาย "เธอเสียสติไปแล้วหรือไง! นั่นมันจุดอับพลังงาน แรงดันตรงนั้นจะบดขยี้เธอเป็นผุยผงนะ!" เซเรน่าแย้งเสียงแข็ง แม้ร่างกายจะลังเล แต่ด้วยสัญชาตญาณความเป็นครู เธอกลับขยับเท้าไปตามคำสั่งของลูกศิษย์อย่างไม่รู้ตัว แปดวินาทีที่เหลืออยู่ รินไม่รอให้อาจารย์ซักถามต่อ เขาสลัดเสื้อคลุมนักเรียนออก เผยให้เห็นแขนเสื้อที่พับขึ้นและปลายนิ้วที่เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนจางๆ เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์โจมตีรุนแรงเพื่อต้านทานแรงระเบิดแบบที่คนทั่วไปทำ เพราะเขารู้ดีว่าพลังงานมหาศาลขนาดนั้น ยิ่งต้านทาน มันก็จะยิ่งสะสมและระเบิดรุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ ตรรกะของรินเรียบง่ายและโหดเหี้ยมในคราวเดียวกัน นั่นคือการ "ถ่ายเท" และ "หักล้าง" ปลายนิ้วของเด็กหนุ่มแตะลงที่พื้นศิลาอาคม ร่างกายของเขาทำหน้าที่เป็นสื่อกลางในการดูดซับกระแสมานาที่ปั่นป่วนเข้ามาในเส้นชีพจรเวทของตนเอง ความเจ็บปวดราวกับถูกไฟแกลลอนแผดเผาแล่นริ้วไปทั่วร่างจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปーン แต่สีหน้าของรินยังคงนิ่งสงบ เขากัดฟันแน่นจนได้ยินเสียงกรอด "ทฤษฎีการไหลเวียนย้อนกลับ... เปิดใช้งานครับ" พรึบ! วงเวทสีครามที่กำลังจะระเบิด กลับหยุดชะงักลงกลางอากาศราวกับภาพถูกกดปุ่มหยุดเวลา กระแสมานาที่เคยบ้าคลั่งค่อยๆ สงบลงและถูกดูดกลืนหายไปในปลายนิ้วของริน ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับคืนสู่ความเงียบงัน มีเพียงเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของเซเรน่าที่ดังสะท้อนก้องห้องแล็บ อาจารย์สาวทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง มือเรียวบางยันพื้นศิลาเพื่อพยุงร่างที่ไรเรี่ยวแรง เธอมองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งตกตะลึง หวาดกลัว และทึ่งในเวลาเดียวกัน เวทมนตร์ที่รินเพิ่งใช้ไปเมื่อครู่... มันไม่ใช่เวทมนตร์ระดับปีหนึ่ง แต่มันคือ "เศษเสี้ยวของเวทมนตร์ต้องห้าม" ที่สูญหายไปจากหอสมุดหลวงเมื่อหลายร้อยปีก่อน รินปาดเหงื่อที่หน้าผากลวกๆ เขายกมือขึ้นปัดหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเพื่อรายงานผลภารกิจ [ภารกิจเฉพาะหน้า: ควบคุมภาวะวิกฤตในห้องแล็บ สำเร็จ] [ได้รับแต้มประสบการณ์: 1,500 แต้ม] [ปลดล็อกข้อมูลลับ: บันทึกหน้าทับถมของศาสตราจารย์ผู้ล่วงลับ - บทที่ 3] เซเรน่าเงยหน้าขึ้นมองลูกศิษย์หนุ่ม ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยที่พยายามเก็บอาการ "ริน... เธอไปเรียนรู้วิธีการสลายมานารูปแบบนี้มาจากไหนกัน? นั่นมัน... วิชาที่ถูกสั่งห้ามไม่ให้มีการบันทึกในสถาบันแห่งนี้นะ" รินหันกลับมาสบตาอาจารย์สาว แววตาภายใต้กรอบแว่นฉายประกายลึกล้ำที่ยากจะคาดเดา เขายังไม่ทันได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ประตูเหล็กหนาหนักของห้องแล็บที่ควรจะถูกล็อกด้วยระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุด ก็ส่งเสียง "คลิก" ปลดล็อกตัวเองช้าๆ ท่ามกลางความตกใจของทั้งคู่ แอ๊ด... บานประตูค่อยๆ แง้มเปิดออก พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ปกปิดใบหน้ามิดชิด ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก และกลิ่นอายมานาที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด... กลิ่นอายของเวทมนตร์ที่ถูกขโมยไปจากคลังสมบัติของสภาสูงเมื่อคืนวาน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ไมโลกับภูตน้อย" เสมอมานะครับ