จังหวะกวนประสาท

"ถ้าอาจารย์ใช้นิ้ววนซ้ายทวนเข็มนาฬิกาสามรอบตอนร่ายเวทป้องกันวงนั้น แทนที่จะหมุนตามเข็มแบบตำราหลวง... พลังงานที่รั่วไหลออกจากเตาปฏิกรณ์เวทมนตร์ก็น่าจะลดลงไปได้ราวๆ เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์นะครับ" น้ำเสียงเรียաբเรื่อย ไร้ซึ่งความตื่นเต้นใดๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัว รินยืนพิงกรอบหน้าต่างโดยมือข้างหนึ่งยังคงพลิกหน้ากระดาษบันทึกผลการทดลองเวทประยุกต์แผ่นเก่าๆ อ่านอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาสนใจแต่ตัวเลขและสมการเวทตรงหน้า ราวกับว่าสิ่งที่เขาเพิ่งพูดออกไปไม่ใช่การท้วงติงทฤษฎีเวทมนตร์ขั้นสูงที่ถูกใช้สืบทอดกันมานานกว่าสามร้อยปี อาจารย์เซเรน่าชะงักมือที่กำลังจรดปากกาขนนกบนม้วนกระดาษหนังแกะ ปลายปากกาหยุดค้างกลางอากาศ หมึกสีดำสนิทหยดลงบนกระดาษเป็นจุดเล็กๆ เธอนิ่งเงียบไปสามวินาทีเต็ม—สามวินาทีที่บรรยากาศภายในห้องลดอุณหภูมิลงจนรู้สึกได้ ดวงตาสสีนิลคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะเงยขึ้นจ้องมองเด็กหนุ่มปีหนึ่งผู้นี้ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่รินสร้างความปั่นป่วนให้กับระบบความคิดของเธอ ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา นับตั้งแต่รินเข้ามาเป็นผู้ช่วยและศึกษาทฤษฎีเวทสายชิลล์ภายใต้การดูแลของเธอ อาจารย์สาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดไร้รอยหยุ่นคนนี้ต้องพบกับความประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่า เด็กหนุ่มคนนี้ไม่เคยท่องจำตำราตามตัวอักษร เขาไม่เคยรีบร้อนร่ายเวทบทใหญ่โตเพื่อแสดงแสนยานุภาพ แต่ทุกย่างก้าว ทุกข้อเสนอ และทุกการทดลองของเขากลับเต็มไปด้วยตรรกะที่เฉียบคมจนน่าตกใจ มันคือความเรียบง่ายที่ทรงพลัง—ความเรียบง่ายที่ไร้ที่ติจนคนเป็นอาจารย์อย่างเธอแทบหาข้อโต้แย้งไม่ได้ "เธอ..." เซเรน่าเปล่งเสียงออกมาแผ่วเบา เป็นน้ำเสียงที่พยายามควบคุมความราบเรียบเอาไว้ให้ได้มากที่สุด "เอามาจากไหน... ไอ้ทฤษฎีการหมุนเวียนพลังงานย้อนศรแบบนั้น? ตำราของสถาบันเวทมนตร์หลวงไม่เคยมีบันทึกวิธีนี้" "อ๋อ พอดีผมลองคำนวณเล่นๆ ระหว่างนั่งกินขนมปังปิ้งเมื่อเช้านะครับ" รินตอบหน้าตาเฉย ปิดสมุดบันทึกในมือแล้ววางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างเบามือ "ตำราหลวงหน่ะเขียนไว้ดีครับ แต่มันติดกรอบความปลอดภัยโบราณเกินไปหน่อย ทำให้สูญเสียพลังงานโดยใช่เหตุ... ถ้าเปรียบเวทมนตร์เป็นกระแสน้ำ อาจารย์กำลังพยายามสร้างเขื่อนกั้นน้ำขนาดใหญ่เพื่อรับมือกับน้ำหลาก ทั้งที่แค่ขุดคลองระบายน้ำด้านข้างตื้นๆ ก็แก้ปัญหาได้แล้ว แถมเหนื่อยน้อยกว่าตั้งเยอะด้วยนะครับ" เซเรน่าเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำปากกาในมือแน่นขึ้นเล็กน้อยจนข้อนิ้วขาวซีด คำเปรียบเปรยของรินนั้นเจ็บแสบและตรงประเด็นเสียจนเธอเถียงไม่ออก ในฐานะอาจารย์ผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัย เธอย่อมยึดถือตำราและขั้นตอนมาตรฐานเป็นสรณะ แต่ทว่า... เมื่อเธอลองประมวลผลสมการที่เด็กหนุ่มพูดถึงในหัว สมองส่วนลึกของเธอกลับพบว่า *มันใช้งานได้จริง* และมีประสิทธิภาพสูงกว่าวิธีที่เธอใช้สอนนักเรียนปีสามเสียอีก ความรู้สึกพ่ายแพ้เล็กๆ ผสมผสานกับความทึ่งก่อตัวขึ้นในอกของหญิงสาว เธอเกลียดความรู้สึกนี้ เกลียดที่เด็กหนุ่มอายุสิบห้าปีคนนี้มักจะทำให้เธอกลายเป็นคนตกยุคอยู่เรื่อยด้วยรอยยิ้มจางๆ และท่าทีที่เหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย "ริน" เซเรน่าสูดหายใจเข้าลึก พยายามดึงมาดขรึมและอำนาจความเป็นอาจารย์กลับคืนมา เธอวางปากกาลงแล้วประสานมือไว้บนโต๊ะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอ่อนของเขา "เธอคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ ถึงได้เที่ยวมาแก้ไขทฤษฎีของสถาบันตามใจชอบแบบนี้ รู้ไหมว่าถ้าสิ่งที่เธอคำนวณมันเกิดความผิดพลาดขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว แรงสะท้อนย้อนกลับจะทำให้ห้องทดลองนี้ระเบิดเป็นจุลได้เลยนะ" รินกะพริบตาปริบๆ เขายังคงรักษาท่าทีสบายๆ ไว้ได้อย่างเหนียวแน่น ไม่มีความหวาดกลัวหรือเกรงใจปรากฏให้เห็นในแววตาคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย "ผมมั่นใจในตัวเลขของตัวเองเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ครับอาจารย์ อีกหนึ่งเปอร์เซ็นต์เผื่อไว้สำหรับกรณีที่อาจารย์เกิดตื่นเต้นจนทำมือไม้สั่นทำขวดน้ำยาหกเท่านั้นเอง" รินยิ้มกวนประสาทส่งไปให้ ก่อนจะเอียงคอมองเล็กน้อยด้วยท่าทีครุ่นคิด "ว่าแต่อากาศในห้องนี้เริ่มร้อนขึ้นรึเปล่านะครับ หรือว่าเป็นเพราะอาจารย์กำลังเขินที่ผมดันไปรู้จุดบกพร่องในงานวิจัยชิ้นเอกของอาจารย์เข้าล่ะเนี่ย" *พรวด!* หากเซเรน่าดื่มน้ำอยู่ เธอกคงสำลีออกมารดหน้าโต๊ะทำงานไปแล้ว ใบหน้าขาวเนียนของอาจารย์สาวผู้เยือกเย็นพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาดังเดิมอย่างรวดเร็วเพื่อปกปิดความปั่นป่วนภายใน "สามห้าว! ริน! เธอกล้าดียังไงมาล้อเล่นกับอาจารย์ผู้สอน!" เซเรน่าตบโต๊ะเบาๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากพลังเวทระดับสูงแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอโดยไม่รู้ตัว "ฉันไม่ได้เขิน! และงานวิจัยชิ้นนั้นก็ไม่ใช่ของฉันคนเดียว..." "อ่า... หน้าแดงใหญ่แล้วนะครับ" รินยังคงหยอดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ชวนให้คนฟังรู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหยิกแก้มสักที "ผมแค่แซلเล่นแก้เครียดน่าอาจารย์ ทำไมต้องทำหน้าดุเหมือนแมวหวงก้างขนาดนั้นด้วยล่ะครับเนี่ย" "ใครเป็นแมว!" เซเรน่ากัดฟันกรอด เธอรู้สึกว่าการต่อปากต่อคำกับเด็กคนนี้จะทำให้อายุขัยของเธอสั้นลงไปครึ่งหนึ่งในทุกๆ วัน แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า บรรยากาศเงียบเหงาและน่าเบื่อในห้องทำงานส่วนตัวตลอดหลายปีที่ผ่านมา ได้ถูกเติมเต็มด้วยความกวนประสาทและไหวพริบอันแพรวพราวของเด็กหนุ่มคนนี้ไปเสียแล้ว ในจังหวะที่เซเรน่ากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำสั่งลงโทษเด็กหนุ่มจอมกวนผู้นี้ให้คัดตำราเวทมนตร์ประยุกต์สักยี่สิบรอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน—*ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งสองคนชะงัก เซเรน่าขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดเวลาส่วนตัว (และเวลาที่กำลังจะสั่งสอนลูกศิษย์ตัวแสบ) ส่วนรินหุบยิ้มกวนๆ ลงทันที แววตาของเด็กหนุ่มเปลี่ยนจากความสบายๆ กลายเป็นความคมกริบและระแวดระวังขึ้นมาในเสี้ยววินาที ประตูก็ก세ถูกผลเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้อินทุการอนุญาต ร่างของชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีทองอร่ามของคณะกรรมการบริหารสถาบันก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ด้านหลังของเขามีกลุ่มทหารเวทมนตร์ในชุดเกราะเหล็กกล้าเดินตามเข้ามาสมทบอีกสี่นาย บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความอบอุ่นกึ่งหยอกล้อ กลายเป็นความตึงเครียดและกดดันขึ้นมาทันที "ขออภัยที่ขัดจังหวะการสอนอันแสนอบอุ่นนะครับ อาจารย์เซเรน่า..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น ดวงตาใต้ร่มเงาฮู้ดกวาดมองสำรวจรินหัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม "แต่ทางสถาบันได้รับรายงานว่า มีนักเรียนปีหนึ่งผู้ต้องสงสัยว่าใช้เวทมนตร์ต้องห้ามและบิดเบือนโครงสร้างพลังงานของหอคอยกลาง... และหลักฐานทั้งหมด ชี้ตรงมาที่เด็กหนุ่มคนนี้" เซเรน่าก้าวขามาบังหน้าของรินไว้โดยสัญชาตญาณ แววตาของเธอกลับคืนสู่ความเย็นชาดุจน้ำแข็ง พร้อมกับที่มือเรียวบางเริ่มรวบรวมพลังเวทที่ฝ่ามือขวาอย่างเงียบเชียบ รินที่ยืนอยู่ด้านหลัง ขยับแว่นตาเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขึ้นบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความกลัวเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย ท่ามกลางสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่มีเพียงรินเท่านั้นที่ได้ยินดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเหตุการณ์ความขัดแย้งระดับความยาก [B+]] [ภารกิจลับเปิดใช้งาน: "การโต้กลับของนักทฤษฎีสายชิลล์" - จงเปิดโปงข้อกล่าวหาของคณะกรรมการบริหารด้วยสมการเวทมนตร์เพียงหนึ่งบท โดยไม่ใช้กำลังความรุนแรง] [เงื่อนไขความสำเร็จ: ทำให้คณะกรรมการบริหารถอนคำกล่าวหาภายใน 3 นาที / รางวัล: ปลดล็อกผังพลังงานเวทระดับ SSS และแต้มแต้มความประทับใจจากอาจารย์เซเรน่า +50] รินก้าวเท้าออกมาจากด้านหลังของอาจารย์สาวเบาๆ มือขวาลูบคางตัวเองอย่างใช้ความคิด ก่อนจะเอ่ยปากพูดทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเช่นเคย "เอ่อ... ขอโทษนะครับท่านคณะกรรมการ คือถ้าพวกท่านจะกล่าวหาว่าผมใช้เวทมนตร์ต้องห้ามเนี่ย... รบกวนช่วยตรวจสอบสูตรคำนวณที่พวกท่านถืออยู่ในมือซ้ายให้ดีก่อนดีกว่าไหมครับ เพราะถ้ามองจากมุมนี้ สมการที่พวกท่านใช้เป็นหลักฐาน มันคือสูตรบวกเลขผิดพลาดของเด็กประถมปีที่สองชัดๆ เลยนะครับเนี่ย..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ไมโลกับภูตน้อย" เสมอมานะครับ