ความลับในห้องสมุดเก่า

กลิ่นอับของกระดาษโบราณและฝุ่นผงที่ลอยวนอยู่ในลำแสงสีนวลจากคบเพลิงเวทมนตร์ คือสิ่งที่รินคุ้นเคยเป็นอย่างดีตลอดสัปดาห์นี้ แต่อุณหภูมิที่ลดฮวบลงอย่างไร้สาเหตุภายในโซนหวงห้ามชั้นใต้ดินของห้องสมุดใหญ่ กลับไม่ใช่เรื่องปกติที่กฎเกณฑ์ทางกายภาพทั่วไปจะอธิบายได้ "ถ้าคุณยังเดินวนซ้ายเป็นรอบที่สี่โดยไม่ยอมใช้มานาตรวจสอบโครงสร้างผนัง ผมเกรงว่าเราคงจะได้อยู่เคาท์ดาวน์ปีใหม่กันที่นี่จริงๆ นะครับ อาจารย์เซเรน่า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ท่ามกลางความเงียบงัด รินยืนพิงชั้นหนังสือไม้โอ๊กหนาหนัก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองแผ่นศิลาจารึกบนพื้นอย่างพิจารณา มือขวากำผลึกเวทมนตร์ขนาดเท่ากำปั้นที่กำลังเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนเพื่อปรับสมดุลความร้อนรอบตัว ร่างระหงของอาจารย์เซเรน่าหยุดชะงักลง นางปรายตามองลูกศิษย์ตัวแสบด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ชุดคลุมสีดำสนิทขยับตามจังหวะการหายใจที่ผ่อนลงอย่างควบคุมได้ นางไม่ได้เอ่ยปากต่อล้อต่อเถียงเหมือนทุกที นั่นยิ่งเป็นเครื่องยืนยันว่าบรรยากาศรอบตัวในยามวิกาลนี้มีความกดดันมากเพียงใด "เธอประเมินอักขระชุดนี้ต่ำเกินไป ริน" เซเรน่าก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากคบเพลิงกระทบเข้ากับใบหน้าคมคายที่มักจะเรียบเฉย แต่วันนี้กลับมีร่องรอยความกังวลฉายชัดเจน "นี่ไม่ใช่เวทประยุกต์พื้นฐานที่ใช้ในหลักสูตรปัจจุบัน มันคือสถาปัตยกรรมเวทมนตร์ยุคก่อนการก่อตั้งสถาบัน... ยุคที่พลังมานาถูกใช้เป็นเครื่องมือสงคราม ไม่ใช่การศึกษา" รินไม่ตอบทันที เขาก้มตัวลงต่ำ ปลายเรียวของนิ้วมือแตะลงบนร่องลึกของศิลาที่มีรอยแตก ระบบวิเคราะห์ภายในจิตสำนึกของเขาทำงานทันที หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าปรากฏขึ้นพร้อมกับข้อมูลชุดตัวเลขที่วิ่งผ่านรวดเร็วจนน่าเวียนหัว [ตรวจพบรหัสเวทมนตร์โบราณ: 'พันธนาการแห่งดาราดับ'] [สถานะ: ถูกปิดผนึกด้วยกุญแจมานาสามชั้น] [คำเตือน: การฝ่าฝืนโดยไม่มีตัวเลขยืนยันสิทธิ์ระดับผู้บริหารสูงสุด จะกระตุ้นกลไกทำลายล้างอัตโนมัติ] "ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาดีนี่ครับ" รินพึมพำเบาๆ พร้อมกับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย "แต่ก็น่าแปลก... ทำไมระบบป้องกันระดับสูงขนาดนี้ ถึงถูกซ่อนไว้ในห้องสมุดสำหรับนักเรียนปีหนึ่งล่ะครับ" เซเรน่าหรี่ตาลงเล็กน้อย นางรู้ดีว่ารินมีความสามารถพิเศษในการมองทะลุกลไกเวทซับซ้อน แต่การที่เด็กหนุ่มสามารถอ่านรหัสอักขระที่สูญหายไปจากประวัติศาสตร์นับพันปีได้อย่างสบายๆ นั้น เกินกว่ามาตรฐานของ 'นักเรียนปีหนึ่ง' ไปไกลโข "เพราะที่นี่... เคยเป็นห้องทำงานส่วนตัวของผู้อำนวยการคนแรก" เสียงของเซเรน่าแผ่วเบaลงจนแทบกลืนไปกับความเงียบ นางกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงมืดทึบ "และเป็นสถานที่ที่บันทึกเหตุการณ์ 'การกวาดล้าง' ที่สถาบันพยายามลบออกไปจากสารบบ" รินเงยหน้าขึ้นจากพื้น ชายหนุ่มขยับแว่นตาเล็กน้อยเพื่อปรับโฟกัส "การกวาดล้าง? ในประวัติศาสตร์ทางการบอกแค่ว่าเกิดอุบัติเหตุด้านเวทมนตร์จนต้องปิดปรับปรุงพื้นที่ป่าทิศตะวันออกไม่ใช่เหรอครับ" "ประวัติศาสตร์เขียนโดยผู้ชนะ ริน และบางครั้ง... ผู้บริหารรุ่นก่อนก็เลือกที่จะโกหกเพื่อความสงบเรียบร้อยของคนรุ่นหลัง" เซเรน่าเอื้อมมือไปแตะชั้นหนังสือด้านหลัง นางออกแรงกดเบาๆ ไปที่สันหนังสือเล่มหนาที่ไม่มีชื่อเรื่อง กลไกฟันเฟืองด้านในส่งเสียงดังคลิกเบาๆ ก่อนที่ชั้นหนังสือขนาดใหญ่จะเคลื่อนตัวแยกออก เผยให้เห็นบันไดเวียนที่ทอดยาวลงสู่ความมืดเบื้องล่าง กลิ่นอายความชื้นและพลังเวทโบราณที่อัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออกพรั่งพรูขึ้นมาทันที รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับสภาพปอด ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างคนชอบความท้าทาย "ดูท่าทางคืนนี้ เราคงไม่ได้กลับไปนอนหอพักตามกำหนดแล้วสินะครับ" เซเรน่าปรายตามองเขาด้วยความระอาปนเอ็นดู "ถ้าเธอตื่นกลัวตอนนี้ ยังถอนตัวทันนะ" "คำว่าถอนตัวไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของผมหรอครับอาจารย์... โดยเฉพาะเวลาที่มีเรื่องน่าสนุกอยู่ตรงหน้าแบบนี้" ทั้งสองก้าวลงสู่บันไดเวียนทีละขั้น แสงไฟจากผลึกเวทในมือของรินส่องนำทางความมืดมิดที่ปกคลุมมานานนับศตวรรษ ผนังหินสองข้างทางเริ่มปรากฏภาพสลักนูนต่ำที่บอกเล่าเรื่องราวของสงครามระหว่างมนุษย์กับสิ่งมีชีวิตปริศนา เปลวเพลิงสีดำและเงาร่างมหึมาที่ถูกโซ่ตรึงไว้คือสิ่งที่ปรากฏเด่นชัดที่สุด เมื่อลงมาถึงเบื้องล่าง สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือห้องโถงกว้างขวางที่มีลักษณะคล้ายห้องทดลองใต้ดิน ตรงกลางห้องมีแท่นหินวงกลมขนาดใหญ่ บนนั้นมีสมุดบันทึกปกหนังสีดำสนิทวางอยู่เพียงเล่มเดียว รอบตัวสมุดถูกล้อมรอบด้วยอักขระเวทที่ยังคงเรืองแสงสีแดงระเรื่อ ราวกับมันเพิ่งถูกใช้งานเมื่อไม่นานมานี้ รินก้าวเข้าไปใกล้แท่นหินอย่างระมัดระวัง เขายกมือขึ้นห้ามเซเรน่าที่ทำท่าจะก้าวตามมา "หยุดตรงนั้นก่อนครับอาจารย์ มีความผิดปกติบางอย่างในกระแสมานาแถบนี้" รินหลับตาลง ดึงสมาธิทั้งหมดเข้าสู่แก่นมานาภายในร่างกาย ประสาทสัมผัสทุกส่วนถูกยกระดับถึงขีดสุด เขาสัมผัสได้ถึงเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังมาจากสมุดบันทึกเล่มนั้น... มันไม่ใช่เสียงสะท้อนจากอดีต แต่มันคือเสียงหายใจ! "สมุดเล่มนี้... ไม่ได้บันทึกเรื่องราวอย่างเดียว" รินลืมตาขึ้น ชัยชนะบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความเคร่งขรึม "แต่มันคือ 'ภาชนะกักเก็บ' สติสัมปชัญญะของใครบางคน" ก่อนที่เซเรน่าจะได้เอ่ยปากทักท้วง อักขระสีแดงรอบแท่นหินก็ระเบิดแสงวาบขึ้นพร้อมกัน ประตูทางเข้าด้านหลังที่พวกเขาเพิ่งเดินลงมาถูกปิดตายด้วยม่านพลังงานสีดำสนิท แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของทั้งคู่จนเข่าแทบทรุด สมุดปกหนังสีดำค่อยๆ เปิดออกเองทีละหน้าอย่างไร้แรงลม ตัวหนังสือภาษาโบราณหลุดลอยขึ้นสู่อากาศ กลายเป็นกลุ่มควันสีเทาที่รวมตัวกันเป็นเงาร่างของชายสวมชุดคลุมโบราณ ใบหน้าของเงาร่างนั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและรอยยิ้มที่ชวนขนหัวลุก *“ในที่สุด... ก็มีหนูทดลองหลงเข้ามาในกรงของข้าอีกตัวสินะ”* เสียงทุ้มต่ำก้องกังวานในหัวของรินและเซเรน่า ราวกับเสียงนั้นดังมาจากก้นบึ้งของมหาสมุทร รินถอยหลังครึ่งก้าว สายตาคมกริบจดจ้องไปยังเงาร่างเบื้องหน้าโดยไม่มีอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นิ้วมือขวาเคาะลงที่ข้างขาเบาๆ เป็นจังหวะ ขณะที่หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างรวดเร็ว [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS!] [ปลดล็อกบอสลับ: 'มหาปราชญ์ผู้ทรยศ - ดร. วาเลนไทน์'] [เงื่อนไขการเอาชีวิตรอด: ค้นหาจุดอ่อนของอักขระพันธนาการภายใน 180 วินาที ก่อนที่จิตสำนึกของท่านจะถูกกลืนกิน] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ไมโลกับภูตน้อย" เสมอมานะครับ