การป้องกันที่เปราะบาง

รอยร้าวบนศิลาผนผนึกชั้นเจ็ดไม่ได้เกิดจากพลังทำลายล้างที่รุนแรง หากแต่เกิดจากความไร้เสียง... นั่นคือสิ่งที่รินตระหนักได้ทันทีเมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับไอมาตราที่รั่วไหลออกมา "เงียบเกินไปครับอาจารย์" รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของหอคอยเวทมนตร์โบราณ ดวงตาสสีนิลภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนแสงเรืองรองสีครามจากวงแหวนเวทที่กำลังสลายตัวอย่างช้าๆ รอบตัวเขาและอาจารย์เซเรน่าไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีแม้กระทั่งแรงสั่นสะเทือนของแผ่นดิน มีเพียงความกดอากาศที่ลดต่ำลงทีละน้อยจนแก้วหูเริ่มประท้วง อาจารย์เซเรน่าไม่ตอบทันที หญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทขยับตัวเข้ามาชิดแผ่นหลังของรินอย่างเงียบเชียบ ปลายคฑาไม้โบตั๋นสีขาวในมือเธอถูกยกขึ้นจรดกับพื้นศิลา ดวงตาคมกริบกวาดมองลวดลายอักษรรูนโบราณที่กำลังเปลี่ยนจากสีทองเป็นสีเทาหม่นอย่างรวดเร็ว "ไม่ใช่การโจมตีจากภายนอก" เสียงทุ้มต่ำและติดจะเยือกเย็นของเซเรน่าดังขึ้น ทำลายความเงียบงัน "มีคน... หรือบางอย่าง... กำลังไขรหัสผ่านจากข้างในระบบโครงข่ายหลักของสถาบันโดยใช้สิทธิ์ของผู้บริหารระดับสูง" รินพยักหน้ารับช้าๆ สมองอันรวดเร็วของเขากำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ไหลผ่านหน้าต่างสถานะโปร่งใสในสายตา ระบบป้องกันอัคคีและวารีที่ถูกออกแบบโดยปรมาจารย์เวทเจ็ดท่านกำลังถูกปิดการใช้งานทีละจุด เหมือนกับการถอดตัวต่อไม้ออกทีละชิ้นจนโครงสร้างทั้งหมดรอวันพังทลาย "ตรรกะของระบบนี้ถูกเขียนขึ้นด้วยเงื่อนไขทางคณิตศาสตร์เวทครับ" รินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ว่าสถานการณ์เบื้องหน้าจะหมายถึงความเป็นความตายของนักเรียนทั้งสถาบัน "ถ้าผู้บุกรุกใช้กำลังเข้าทำลาย เกราะป้องกันคงส่งเสียงเตือนดังลั่นไปทั่วอาณาจักรแล้ว แต่นี่... พวกเขากำลัง 'เกลี้ยกล่อม' ให้เกราะป้องกันเข้าใจว่าภัยคุกคามไม่เคยมีอยู่จริง" เซเรน่าเหลือบมองเด็กหนุ่มปีหนึ่งข้างกายแวบหนึ่ง แววตาที่ปกติมักจะเรียบเฉยและเข้มงวดฉายแววประหลาดใจเจือความชื่นชมจางๆ ท่ามกลางวิกฤตเช่นนี้ รินยังคงรักษาอัตราการเต้นของหัวใจให้อยู่ในระดับปกติได้อย่างน่าทึ่ง เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มผู้มีพลังเวทมหาศาลจนพลิกแผ่นดินได้ แต่ความสามารถในการมองทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ของกลไกเวทมนตร์ต่างหาก คือสิ่งที่อันตรายที่สุดในสายตาของคนนอก "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อดีล่ะ เจ้าหนูนักคำนวณ" เซเรน่าเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความท้าทายเล็กน้อยเพื่อทดสอบสติปัญญาของลูกศิษย์คนโปรด "เราไม่จำเป็นต้องซ่อมมันครับ" รินหันกลับมาสบตาผู้เป็นอาจารย์ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ในเมื่อประตูหน้าบ้านถูกเปิดต้อนรับแขกไม่เชิญอย่างสุภาพ เราก็แค่... เปลี่ยนเส้นทางเดินภายในบ้านใหม่ทั้งหมด" รินยกมือขึ้นวาดกลางอากาศ วงแหวนเวทสีครามจำนวนนับร้อยปรากฏขึ้นซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ด้วยความเร็วที่แม้แต่เซเรน่ายยังต้องก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างให้ การเคลื่อนไหวของเขานิ่งสนิทและแม่นยำ ทุกอักขระรูนถูกเขียนขึ้นด้วยความประหยัดพลังงานสูงสุดตาม "ทฤษฎีเวทสายชิลล์" ที่เขาเป็นผู้ริเริ่ม—ใช้แรงให้น้อยที่สุด แต่สร้างผลลัพธ์ให้ครอบคลุมและมั่นคงที่สุด "คุณกำลังจะสร้างเกราะลวงตาซ้อนทับกับเขตอาคมหลัก?" เซเรน่าพึมพำเมื่อเห็นโครงสร้างเวทที่รินกำลังร่างขึ้น "ไม่สิ... นี่มันไม่ใช่แค่เกราะ แต่เป็นกับดักทางความคิด" "ถูกต้องครับ" รินตอบพลางขยับแว่น "เมื่อผู้บุกรุกเจาะเข้ามาถึงจุดตายของระบบ พวกเขาจะพบว่าสิ่งที่ตนเองคิดว่าเป็น 'ช่องโหว่' แท้จริงแล้วคือห้องกักเก็บมาตราที่ถูกบีบอัดไว้ด้วยความดันสูงสุด หากพวกเขาพยายามจะก้าวล่วงเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว..." *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของริน พร้อมกับหน้าต่างสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นตัดหน้าอย่างกะทันหัน [ระบบตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต!] [เขตอาคมป้องกันชั้นที่ 7 ถูกเจาะจงจุดตาย 100%] [คำเตือน: สิ่งแปลกปลอมรหัส 'EX-0' ได้ก้าวข้ามผ่านเส้นแบ่งเขตแล้ว] รินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไป เหลือเพียงความเยือกเย็นอันน่าขนลุก "พวกเขาเข้ามาแล้วครับอาจารย์" รินกระซิบเบาๆ พร้อมกับที่พื้นศิลาเบื้องหน้าเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เงาดำทึบสายหนึ่งค่อยๆ ก้าวล่วงพ้นม่านหมอกแห่งความมืดออกมา ปรากฏเป็นร่างของสตรีในชุดเกราะเวทสีเงินยวงที่สลักลวดลายประหลาด ใบหน้าของเธอนั้นงดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งวิญญาณ และที่สำคัญที่สุด... บนหน้าอกของเธอกลัดสัญลักษณ์รูปดอกกุหลาบสีดำสนิท ซึ่งเป็นเครื่องหมายของกลุ่มบุคคลที่ถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์เวทมนตร์ไปเมื่อร้อยปีก่อน เซเรน่าสูดลมหายใจเข้าลึก and ก้าวขึ้นมาบังหน้าลูกศิษย์โดยสัญชาตญาณ ปลายคฑาในมือสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตกใจที่ได้เห็นศัตรูที่นางคิดว่าถูกกำจัดไปหมดแล้ว "ไม่น่าเชื่อ..." เซเรน่าเค้นเสียงลอดไรฟัน "พวกมันยังหลงเหลือรอดอยู่อีกหรือนี่..." ทว่า รินกลับยื่นมือไปแตะเบาๆ ที่ไหล่บางของอาจารย์สาว เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและสติสัมปชัญญะกลับคืนสู่บรรยากาศที่ตึงเครียด "ใจเย็นก่อนครับอาจารย์" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น ดวงตาสีครามจ้องมองร่างตรงหน้าอย่างพิจารณา "ดูเหมือนว่า... สิ่งที่พวกมันต้องการจริงๆ ไม่ใช่การทำลายสถาบันแห่งนี้" หุ่นเชิดแห่งความมืดหยุดฝีเท้าลงห่างจากพวกเขาเพียงสามก้าว ริมฝีปากที่ไร้สีเลือดขยับช้าๆ ส่งเสียงแหบพร่าราวกับมาจากก้นบึ้งของหลุมศพ "เจอ... ตัว... แล้ว..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ไมโลกับภูตน้อย" เสมอมานะครับ