เมื่อทฤษฎีกลายเป็นจริง

กลิ่นอายอับชื้นของดินชื้นแฉะและสนิมเหล็กเจือจางในอากาศ คือสิ่งแรกที่รินสัมผัสได้ก่อนที่ดวงตาจะปรับเข้ากับความมืดมิดเบื้องล่าง เส้นทางลาดชันที่ทอดยาวลงมาจากใต้พื้นหอพักอาจารย์ใหญ่ไม่ใช่สิ่งที่บันทึกไว้ในตำราเรียนเวทมนตร์เล่มใด "เดินตามรอยเท้าผมมาให้ดีครับอาจารย์ พื้นตรงช่วงรอยต่ออิฐศิลาแลงตรงนี้มีวงจรเวทระงับเสียงฝังอยู่ ถ้าเหยียบพลาดแรงดันมานาจะสะท้อนกลับจนหอคอยด้านบนรู้ตัวทันที" เสียงกระซิบแผ่วเบาของเด็กหนุ่มปีหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน รินขยับแว่นตาจัดกรอบเล็กน้อย มือซ้ายถือคบเพลิงเวتที่ถูกลดทอนความสว่างจนเหลือเพียงแสงสีฟ้าจางๆ เพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าสายตา ในขณะที่มือขวายังคงถือสมุดบันทึกปกหนังเก่าคร่ำครึที่เขาใช้จดบันทึกความผิดปกติของโครงสร้างมานาในสถาบันแห่งนี้มาตลอดสามสัปดาห์ เบื้องหลังของเขา อาจารย์เซเรน่าก้าวเดินตามมาอย่างเงียบเชียบ ชุดคลุมสีเข้มของเธอกลมกลืนไปกับเงาดำของผนังถ้ำ แต่นัยน์ตาสีเทาคู่สวยภายใต้กรอบผมสีเงินกลับสว่างวาบด้วยความระแวดระวัง เธอมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่ดูสุขุมเกินวัยด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่รินแสดงความสามารถที่เกินกว่ามาตรฐานของนักเรียนปีหนึ่ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขากล้าพาเธอ—อาจารย์ผู้สอนวิชาเวทประยุกต์ผู้เคร่งครัด—มาเผชิญหน้ากับ "รอยต่อ" ที่ถูกปกปิดไว้มากที่สุดของสถาบัน "เธอแน่ใจแค่ไหนว่าสิ่งที่อยู่ข้างล่างนั่น คือต้นตอของความผิดปกติของค่ายกลป้องกันโรงเรียน?" เสียงราบเรียบแต่แฝงความกดดันเอ่ยถามขึ้น ทำลายความเงียบระหว่างการเดินทาง "เก้าสิบเก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์ครับ" รินหยุดเดินกะทันหัน จนเซเรเกือบชนเข้ากับแผ่นหลังของเขา "ตัวเลขที่เหลืออีกศูนย์จุดหนึ่งเปอร์เซ็นต์ เผื่อไว้ให้ความผิดพลาดของระบบที่ผมอาจจะคำนวณพลาดไปเอง... แต่ดูจากทิศทางการไหลเวียนของมานาที่ถูกสูบออกไปจากหอสมุดกลางเมื่อคืนก่อน ผมว่าเราคงไม่ต้องลุ้นอะไรมากแล้วล่ะครับ" รินผายมือออกเบื้องหน้า ประตูเหล็กกล้าขนาดใหญ่ที่สลักลวดลายรูนโบราณปรากฏขึ้นหลังม่านไอหมอกเวทมนตร์ เซเรน่าขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นอักขระเหล่านั้น "นั่นมัน... รูนปราบปรามยุคสงครามโบราณ ทำไมมันถึงมาอยู่ใต้ดินของโรงเรียนเวทมนตร์ที่สร้างขึ้นในยุคสันติภาพได้?" "นั่นแหละครับคือสิ่งที่ผมอยากชวนอาจารย์มาหาคำตอบด้วยกัน" รินยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือด้วยความอยากรู้อยากเห็นของนักวิชาการรุ่นเยาว์มากกว่า "เพราะถ้าทฤษฎีการหมุนเวียนมานาที่ผมตั้งขึ้นเป็นจริง สิ่งที่ถูกกักขังอยู่หลังประตูบานนี้... ไม่ใช่แค่อุปกรณ์เวทมนตร์เสื่อมสภาพอย่างที่ทางคณะผู้บริหารพยายามประกาศให้พวกเราเข้าใจหรอกครับ" นิ้วเรียวยาวของเด็กหนุ่มแตะลงบนจุดอับของค่ายกล เขาไม่ได้ใช้พลังเวทมหาศาลระเบิดมันออกเหมือนที่นักรบสายบู๊ทำ แต่เขากลับใช้วิธีป้อน "คลื่นมานาความถี่ตรงกันข้าม" เข้าไปทีละนิดด้วยความแม่นยำระดับไมโคร ราวกับช่างนาฬิกากำลังไขลานกลไกอันซับซ้อน *คลิก... ครอดดดด—* เสียงกลไกโบราณนับพันปีขยับตัวทีละน้อย ประตูเหล็กหนากว่าสามเมตรค่อยๆ แยกออกจากกัน เผยให้เห็นลมหายใจสีดำทมิฬที่พวยพุ่งออกมาพร้อมกับกลิ่นอายอันเก่าแก่และทรงพลังจนทำให้แม้แต่อาจารย์เซเรน่าเองก็ยังต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ภายในห้องโถงใต้ดินนั้น... ไม่มีความมืดมิด มีเพียงแสงสีม่วงอมแดงที่ส่องสว่างมาจาก "หัวใจจักรกลเวท" ขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง สายระโยงระยางนับร้อยเส้นเชื่อมต่อมันเข้ากับผนังถ้ำราวกับเส้นเลือดฝอย และที่ใจกลางนั้น มีร่างของสิ่งมีชีวิตบางอย่างถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนมานาบริสุทธิ์ มันคือร่างของสิ่งที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไป "นั่นมัน... สัตว์อสูรบรรพกาลระดับภัยพิบัติที่ควรจะสูญพันธุ์ไปตั้งแต่สงครามร้อยปี..." เซเรน่าพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเป็นครั้งแรก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น "ทำไมมันถึงยังถูกเก็บรักษาไว้ที่นี่? และใครเป็นคนใช้พลังชีวิตของมันมาหล่อเลี้ยงระบบป้องกันของโรงเรียนทั้งสถาบันกัน!" รินเดินเข้าไปใกล้ขอบเหวของห้องโถงใต้ดิน ดวงตาสีเข้มสะท้อนแสงสีม่วงจากเบื้องล่าง เขาไม่ได้ตกใจกับภาพตรงหน้าเท่าใดนัก ราวกับว่าเขากำลังตรวจสอบสมมติฐานที่เคยคาดเดาไว้ในหัวมานานแล้ว "คำตอบอยู่ในรายงานการวิจัยชิ้นที่สิบสองที่ถูกล็อกไว้ในหอสมุดเขตหวงห้ามครับอาจารย์... ซึ่งผมคิดว่า ตอนนี้เราคงต้องหาทางถอดรหัสผ่านก่อนที่เจ้าของสถานที่นี้จะรู้ตัวว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญแวะมาเยี่ยมเยียน" ในจังหวะที่รินกำลังยกมือขึ้นเพื่อสแกนคลื่นมานาของแผงควบคุมหลัก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์ทางเข้าด้านหลัง พร้อมกับเสียงหัวGยเยาะเย้ยที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "ฉลาดมาก... เด็กน้อยแห่งปีหนึ่ง น่าเสียดายที่ความรู้อันกว้างขวางของเธอ จะต้องจบลงแค่ในหลุมศพที่ไร้ชื่อแห่งนี้" *ติ๊ง!* *[ระบบตรวจพบพลังงานมานาแปลกปลอมระดับ SSS กำลังปิดล้อมพื้นที่เป้าหมายในรัศมี 50 เมตร]* *[ภารกิจลับฉุกเฉิน: "ทางรอดสุดท้ายใต้เงาจันทร์" ถูกเปิดใช้งานอัตโนมัติ — โปรดตัดสินใจภายใน 10 วินาที]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ไมโลกับภูตน้อย" เสมอมานะครับ