ใครกันที่อยู่เบื้องหลัง

เสียงกระดาษแผ่นบางกระทบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดัง *ปึก* เป็นจังหวะเดียวกับที่ปลายนิ้วเรียวยาวของอาจารย์เซเรน่าหยุดเคาะลงบนผิวโต๊ะ ความเงียบงันภายในห้องพักครูยามวิกาลไม่ได้สร้างความกดดันให้รินแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มผู้มีเรือนผมสีเงินยวงเพียงแค่ปรายตามองเอกสารรายงานงบประมาณของสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเดียที่กางอยู่เบื้องหน้า ตัวเลขปริมาณมานาที่ถูกเบิกจ่ายออกไปเพื่อ “บำรุงรักษาอาณาเขตชั้นนอก” เมื่อสามเดือนก่อน มีรอยขูดขีดและประทับตราอนุมัติด้วยหมึกสีชาด—ตราประทับรูปตาชั่งไขว้ดาบ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เฉพาะตัวของสำนักอธิการบดี "เธอใช้เวลาสามวันเต็มในการเจาะเข้าระบบฐานข้อมูลชั้นในของหอคอยกลาง เพียงเพื่อจะแลกกับเอกสารชิ้นนี้เนี่ยนะ ริน" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือความกังวลของอาจารย์สาวดังขึ้น ดวงตาสสีอเทอรีสต์อันเป็นเอกลักษณ์ช้อนขึ้นมองลูกศิษย์ตัวแสบผู้ยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่าง สายตาของเธอไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธเคือง หากแต่มีความระแวดระวังซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมนั้นอย่างแนบเนียน "ผมไม่ได้เจาะระบบครับอาจารย์... ผมแค่เดินไปหยิบมันมาจากชั้นเอกสารที่คนดูแลลืมล็อกกุญแจต่างหาก" รินแก้คำผิดด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ราบเรียบ ดวงตาสีรัตติกาลกวาดมองตัวเลขในกระดาษอีกครั้งอย่างใช้ความคิด "อีกอย่าง... อาจารย์ก็รู้อยู่ แก่ใจว่าปริมาณมานาเกือบสี่สิบเปอร์เซ็นต์ของหอคอยหลัก มันไม่ได้ถูกใช้ไปกับการซ่อมแซมอาณาเขตหรอกครับ" เซเรน่าเม้มริมฝีปากบางเฉียบ เธอขยับตัวเล็กน้อยเพื่อบังเอกสารแผ่นนั้นให้พ้นจากสายตา ถึงแม้จะรู้ดีว่าเด็กหนุ่มคนนี้ล่วงรู้ความลับเกินกว่าที่นักเรียนปีหนึ่งควรจะรู้ไปนานแล้วก็ตาม "ผู้อำนวยการเวลล์เป็นบุคคลที่สถาบันเคารพรัก การตั้งข้อสงสัยในตัวท่าน... มีแต่จะทำให้พวกเรากลายเป็นศัตรูกับคนทั้งโรงเรียนนะ" เซเรน่าเตือนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ความเคารพรักกับข้อเท็จจริงทางเวทมนตร์ มันเป็นคนละเรื่องกันครับอาจารย์" รินผละตัวออกจากกรอบหน้าต่าง ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานไม้สน ก่อนจะวางศอกลงแล้วโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "วงเวทย์ดูดกลืนมานาที่ถูกฝังไว้ใต้ฐานรากของสนามประลอง... ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันสัตว์อสูรบุกรุก แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อ 'สูบถ่าย' พลังชีวิตและมานาบริสุทธิ์ของนักเรียนที่ผ่านการคัดเลือกเข้าไปเก็บไว้ที่ไหนสักแห่งต่างหาก และคนเดียวในสถาบันแห่งนี้ที่มีสิทธิ์เข้าถึงห้องใต้ดินระดับห้า... คือคนที่ถือครองกุญแจดอกนั้นคนเดียว" บรรยากาศภายในห้องราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบ เซเรน่าชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมาอย่างไม่เกรงกลัวต่ออำนาจใดๆ ทำให้เธอต้องประเมินเด็กหนุ่มตรงหน้าใหม่อีกครั้ง รินไม่ได้เป็นเพียงแค่นักเรียนปีหนึ่งผู้มีตรรกะสูงส่ง แต่เขากำลังเล่นกับไฟกองใหญ่ที่สุดของอาณาจักรเวทมนตร์ "เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดถึงใครอยู่..." เซเรน่าเค้นเสียงลอดไรฟัน "รู้สิครับ... ผู้อำนวยการเวลล์ ผู้ซึ่งอ้างตัวว่าเป็นผู้ปกป้องสถาบัน แต่กลับใช้ประโยชน์จากค่ายกลเวทโบราณเพื่อวัตถุประสงค์บางอย่างที่แม้แต่สภาสูงยังไม่ล่วงรู้" รินผายมือออกเล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจ "ผมแค่สงสัยว่า... สิ่งที่เขาพยายาม 'ปลุก' ให้ตื่นขึ้นมาด้วยมานาปริมาณมหาศาลเหล่านั้น มันคืออะไรกันแน่" ก่อนที่อาจารย์เซเรน่าจะได้เอ่ยปากห้ามปรามหรืออธิบายสิ่งใดเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก *ตึก... ตึก... ตึก...* ฝีเท้านั้นไม่ได้เร่งรีบ แต่มันกลับก้าวเข้ามาใกล้ห้องพักครูด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอราวกับถูกตั้งเวลาไว้ ทุกย่างก้าวที่ขยับเข้ามาใกล้ แรงกดดันมหาศาลทางจิตวิญญาณก็แผ่ซ่านทะลุกรอบประตูเข้ามาจนอากาศภายในห้องเริ่มหนาแน่นขึ้นจนหายใจลำบาก เซเรน่าหน้าถอดสีในทันที เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการต่อสู้กรีดร้องเตือนภัยระดับสูงสุด รินหรี่ตาลงเล็กน้อย เขายังคงยืนนิ่งสงบผิดกับอาจารย์สาว ไหวพริบภายในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานเริ่มสั่นเตือนเบาๆ ในห้วงความคิด *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างสุภาพ แต่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เอ่ยปากตอบรับ บานประตูไม้เนื้อหนาก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยมือของชายชราผู้สวมชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ เส้นผมสีเทายาวสลวยและรอยยิ้มใจดีที่มักจะปรากฏอยู่บนใบหน้าของผู้อำนวยการเวลล์ บัดนี้กลับดูเย็นเยียบและลึกล้ำจนน่าขนลุก "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้... อาจารย์เซเรน่าและหนุ่มน้อยริน ยังคงทำการบ้านเรื่องประวัติศาสตร์เวทมนตร์กันอยู่อีกหรือครับ?" ดวงตาภายใต้กรอบแว่นโลหะของผู้อำนวยการกวาดมองเอกสารที่ยังคงวางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าอันไร้ความหวาดกลัวของริน รอยยิ้มบนมุมปากของชายชราขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยประโยคต่อมาซึ่งทำให้เลือดในกายของเซเรน่าเย็นเฉียบ "โดยเฉพาะเธอ... ริน ดูเหมือนว่าเธอจะพบ 'คำตอบ' ที่เร็วกว่าที่ฉันคาดเอาไว้เสียอีกนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ไมโลกับภูตน้อย" เสมอมานะครับ