แผนการซ้อนแผน

กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมกับน้ำมันสนจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในห้องสมุดลับใต้ดินชั้นสาม เสียงพลิกหน้ากระดาษของ ‘แบรดลีย์’ ประธานสภานักเรียนปีสามดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่ามันกลับไม่สามารถกลบเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความระแวดระวังของอีกฝ่ายได้เลย “ดูเหมือนว่ารายงานวิจัยเวทสายประยุกต์ของคุณ จะมีรอยโหว่ค่อนข้างเยอะนะครับ ริน” แบรดลีย์เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร แววตาสีเทาเข้มภายใต้กรอบแว่นทองคำฉายแววคุกคามอย่างแนบเนียน รอยยิ้มสุภาพที่ประดับอยู่บนใบหน้านั้น ช่างชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกขนลุกเกรียวโดยไม่ต้องมีคำขู่ใด ๆ เพิ่มเติม ริน เด็กหนุ่มปีหนึ่งผู้สวมเสื้อคลุมนักเรียนเรียบร้อย นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังบุอย่างดี เขายกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อน ความนิ่งสงบเกินวัยของรินทำให้แบรดลีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย เวทมนตร์สายชิลล์ที่เด็กคนนี้ใช้อยู่เป็นประจำ ไม่เคยแสดงความก้าวร้าว แต่มันกลับเจาะทะลวงโครงสร้างเวทของสถาบันได้อย่างแนบเนียนจนน่ากลัว และนั่นคือเหตุผลที่แบรดลีย์ต้องเรียกตัวเขามา "คุยเป็นการส่วนตัว" ในยามวิกาลเช่นนี้ “รอยโหว่เหรอครับรุ่นพี่... ผมว่ามันเป็นแค่ช่องว่างที่เปิดโอกาสให้เราได้เรียนรู้อะไรใหม่ ๆ ต่างหาก” รินวางถ้วยชาลงบนจานรองเกิดเสียงกระทบกันเบา ๆ ดวงตาสีนิลมองสบกับประธานสภานักเรียนอย่างไม่เกรงกลัว “อีกอย่าง การที่รุ่นพี่อุตส่าห์เอ่ยปากชมว่างานวิจัยของผมมีจุดที่น่าสนใจ จนถึงขั้นเชิญมานั่งคุยกันสองต่อสองแบบนี้ ผมควรจะรู้สึกเป็นเกียรติ หรือควรจะระวังกระเป๋าเงินตัวเองดีล่ะครับ” “คุณนี่เป็นคนตลกไม่เปลี่ยนเลยนะครับ” แบรดลีย์หัวเราะในลำคอ แต่แววตากลับไร้ซึ่งความขบขัน มือเรียวยาวเลื่อนแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำมาตรงหน้า “เอกสารฉบับนี้ระบุชัดเจนว่า การปรับแต่งวงแหวนเวทระดับสามของหอคอยกลาง จะทำให้ระบบป้องกันอัตโนมัติของสถาบันรวน... คุณทำเพื่ออะไร ริน? หรือว่าเบื้องหลังหน้ากากเด็กปีหนึ่งผู้ไร้พิษภัยคนนี้ มีอาจารย์เซเรน่าคอยชักใยอยู่กันแน่” บรรยากาศในห้องสมุดพลันกดดันขึ้นมาทันที ไอเวทสีครามจาง ๆ แผ่ออกมาจากตัวของแบรดลีย์ เป็นการข่มขวัญในระดับที่นักเรียนปีหนึ่งทั่วไปคงเข่าอ่อนล้มลงไปกองกับพื้นแล้ว ทว่ารินกลับเพียงแค่ขยับคอเสื้อเล็กน้อย ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มกวนประสาทที่สร้างชื่อให้เขาในหมู่ครูฝึก “อาจารย์เซเรน่าเหรอครับ? ท่านดุจะตายไป แค่ผมส่งงานช้าไปสามนาที ท่านก็จ้องผมเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อแล้วครับรุ่นพี่... คนแบบนั้นไม่มีเวลามาวางแผนสมคบคิดอะไรซับซ้อนหรอครับ เชื่อผมเถอะ” รินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไหล่ห่อลงเล็กน้อยทำทีเป็นถอนหายใจราวกับเด็กหนุ่มผู้เหนื่อยล้ากับการเรียน ทว่า ภายใต้ท่าทีที่แสนจะผ่อนคลายนั้น สมองของรินกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดอย่างรวดเร็วระดับปฎิกรณ์เวท อัตราการไหลเวียนของมานาในร่างกายของแบรดลีย์บ่งบอกว่าอีกฝ่ายเตรียมร่ายเวทจำพวก ‘พันธนาการเงา’ ไว้ที่มือข้างขวา องศาการนั่ง 45 องศา และระยะห่างสองเมตร หมายความว่าแบรดลีย์ต้องการตรึงเขาไว้เพื่อค้นตัวหา "ศิลาบันทึกความทรงจำ" ที่เขารู้ว่ารินแอบหยิบมาจากห้องทำงานผู้อำนวยการเมื่อวานนี้ *ช่างเป็นรุ่นพี่ที่ขยันขันแข็งเสียจริง... น่าเสียดายที่ข้อมูลในศิลานั้นถูกเข้ารหัสด้วยลอจิกเวทชุดใหม่ที่ผมเพิ่งคิดค้นขึ้นเมื่อเช้า* รินคิดในใจอย่างอารมณ์ดี “ปากหวานดีนี่ครับ” แบรดลีย์ยิ้มเหี้ยม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาบนผนังด้านหลังบิดเบี้ยวผิดรูป “ในเมื่อคุณไม่ยอมพูดดี ๆ งั้นคงต้องให้เวทตรวจสอบความทรงจำช่วยอธิบายแทนแล้วล่ะ” พริบตานั้น แสงสีดำสนิทพุ่งวาบออกจากฝ่ามือของแบรดลีย์ มันพุ่งตรงเข้าหารินด้วยความเร็วสูงราวกับลูกศรอาบยาพิษ ทว่า รินกลับไม่มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งนิ่งอยู่ในท่าเดิม จนกระทั่งเวทพันธนาการพุ่งเข้ามาlessกว่าคืบ ร่างของเด็กหนุ่มก็พลันสลายกลายเป็นละอองไอน้ำสีขาวบริสุทธิ์! *ภาพลวงตา? ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!* แบรดลีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ข้อมูลในหัวตีรวน เขารีบหันขวับกลับไปมองที่ประตูทางเข้าห้องสมุดทันที “AI แสตนบายด์ระบบเวทสะท้อนเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ” เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นจากด้านหลังของแบรดลีย์อย่างแนบเนียน รินยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือห่างออกไปเพียงสามก้าว สีหน้าของเขาผ่อนคลายราวกับกำลังยืนชมวิวทิวทัศน์ยามเย็น มากกว่าการเผชิญหน้ากับประธานสภานักเรียนผู้ทรงอำนาจ แบรดลีย์กัดฟันกรวด สะบัดมือเรียกคทาประจำตัวออกมาพร้อมซัดเวทสายฟ้าเข้าใส่ทันทีด้วยความโกรธ “ไอ้เด็กเวรนี่!” เปรี้ยง! สายฟ้าสีขาวสว่างวาบผ่าลงกลางชั้นหนังสือระเบิดเศษไม้กระจายไปทั่ว แต่เป้าหมายกลับหายวับไปกับตาอีกครั้ง พร้อมกันนั้น วงแหวนเวทเรืองแสงสีฟ้าอ่อนนับร้อยวงก็ปรากฏขึ้นบนพื้น เพดาน และผนังทุกด้านของห้องสมุด ล้อมรอบตัวแบรดลีย์ไว้ในกรงขังเรขาคณิตที่สมบูรณ์แบบ “ใจเย็น ๆ ก่อนสครับรุ่นพี่” เสียงของรินดังสะท้อนก้องมาจากทุกทิศทุกทาง นุ่มนวลแต่เด็ดขาด “เวทสายชิลล์ของผมไม่ได้มีไว้ใช้ทำร้ายใครหรอกครับ... มันก็แค่วิธีง่าย ๆ ในการจัดระเบียบคนชอบใช้อำนาจเกินขอบเขตเท่านั้นเอง” แบรดลีย์พยายามร่ายเวททำลายวงแหวนเหล่านั้น ทว่าทันทีที่มานาของเขาแตะถูกเส้นสายเวทสีฟ้า พลังงานทั้งหมดก็ถูกดูดกลืนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับหยดน้ำที่ตกลงไปในมหาสมุทรอันไร้ขอบเขต ใบหน้าของประธานสภานักเรียนเริ่มมีเหงื่อกาฬผุดซึมออกมาด้วยความตื่นตระหนก นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ปีหนึ่งธรรมดา นี่คืออาณาเขตเวทที่ควบคุมกฎฟิสิกส์และมานาในพื้นที่ปิดตายได้อย่างเบ็ดเสร็จ ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องสมุดที่ควรจะถูกล็อคสนิทด้วยเวทโบราณ ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างช้า ๆ ร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทของอาจารย์เซเรน่าก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์แผ่ซ่านกดดันให้บรรยากาศโดยรอบลดอุณหภูมิลงจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยกวาดมองสภาพห้องที่เสียหายเล็กน้อย ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของแบรดลีย์ที่ถูกกักขังไว้ด้วยวงแหวนเวทของริน “นี่มันเกิดอะไรขึ้น... แบรดลีย์ ทำไมคุณถึงมาอยู่ในอาณาเขตเวทของนักเรียนปีหนึ่งได้” น้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลังเอ่ยถาม ความกดดันจากอาจารย์สาวจอมเข้มงวดทำให้ประธานสภานักเรียนถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก รินเดินยิ้มร่าเข้ามาสมทบข้างกายอาจารย์เซเรน่าอย่างสนิทสนม เขายื่นแฟ้มเอกสารสีดำที่เพิ่ง "หยิบ" มาจากโต๊ะของแบรดลีย์ให้อستราจารย์สาว พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพเรียบร้อยราวกับเด็กดีไม่มีผิดเพี้ยน “พอดีรุ่นพี่แบรดลีย์เขาสนใจงานวิจัยของผมเป็นพิเศษน่ะครับอาจารย์... แถมเขายังบอกด้วยว่า มีเอกสารบางฉบับที่เกี่ยวข้องกับ ‘แผนการล้างบางภาควิชาเวทประยุกต์’ ของคณะกรรมการบริหาร ซ่อนอยู่แถวนี้พอดี ผมเลยช่วยรุ่นพี่เขา... ค้นหาความจริง ให้มันกระจ่างขึ้นมาหน่อยครับ” อาจารย์เซเรน่ายื่นมือมารับแฟ้มเอกสารไปเปิดดู ดวงตาคู่คมกวาดอ่านข้อความด้านในอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่น้อยคนนักจะได้เห็น—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ไม่แพ้ลูกศิษย์ตัวแสบของเธอเลย “ทำได้ไม่เลว...” อาจารย์เซเรน่าเอ่ยพึมพำเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแบรดลีย์ที่ยืนหน้าซีดเผือด “ดูเหมือนว่าความลับที่สภาพยายามปกปิดมาตลอดห้าปี จะถูกเด็กปีหนึ่งไขปริศนาได้ในเวลาไม่ถึงสัปดาห์สินะคะ... แบรดลีย์” แบรดลีย์กัดฟันแน่น รู้ตัวแล้วว่าตนเองตกลงไปในหลุมพรางที่รินขุดไว้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้าห้องนี้ แต่นี่ยังไม่ใช่จุดสิ้นสุด เพราะในวินาทีที่อาจารย์เซเรน่ากำลังจะเอื้อมมือไปแตะผนึกสุดท้ายของแฟ้มเอกสาร หน้าจอสีฟ้าใสรูปทรงประหลาดก็เด้งขึ้นมากลางอากาศตรงหน้าของริน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวอย่างเฉียบพลัน— *[ระบบตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอกระดับ SSS]* *[คำเตือน: วงแหวนเวทหลักของสถาบันกำลังถูกแฮกจากจุดที่ไม่ทราบที่มา]* *[ภารกิจฉุกเฉิน: ยับยั้งการรีเซ็ตระบบรากฐานของหอคอยโบราณ ก่อนที่ "ผู้มาเยือนจากชั้นใต้ดินชั้นที่สี่" จะตื่นจากการหลับใหล]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ไมโลกับภูตน้อย" เสมอมานะครับ