อาจารย์สาวหลังแว่นทรงรี

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายความตายที่ถูกกัก The scent of ancient iron and stagnated death—กลิ่นนี้ไม่ควรมีอยู่จริงบนลานประลองของสถาบันเวทมนตร์อคาเดเมีย รินไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่ปลายนิ้ว ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนภาพเงาร่างมหึมาของ ‘คิเมร่าอสูรบรรพกาล’ ที่ก้าวข้ามรอยแยกมิติออกมา ตัวมันสูงใหญ่ราวตึกสามชั้น เกล็ดสีดำสนิทปกคลุมร่างท่อนบนที่เป็นสิงโตป่า ท่อนล่างเป็นงูพิษยักษ์ และมีหัวแพะงอกออกมาจากกลางหลัง ลมหายใจของมันพ่นไอสีม่วงเข้มออกมาจนพื้นหินปูนรอบตัวกร่อนกลายเป็นผุยผง เสียงฮือฮาและเสียงกรีดร้องของเหล่านักเรียนปีหนึ่งดังระงมไปทั่วอัฒจันทร์ หลายคนขาอ่อนแรงจนล้มพับลงไปกองกับพื้น บางคนร่ายคาถาลนลานจนลูกไฟระเบิดใส่พื้นตัวเอง ความโกลาหลระดับวิกฤตกำลังแผ่ขยาย แต่รินกลับถอนหายใจออกมาเบาๆ "การควบคุมมานาหละหลวม... รอยแยกนั่นไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ" เขากระซิบลำพองกับตัวเอง สายตากวาดมองรอยแตกของอากาศที่ยังคงสั่นไหวด้วยความถี่เจ็ดสิบเฮิรตซ์ ซึ่งเป็นรูปแบบการบิดเบือนพื้นที่ที่ต้องใช้มนตราขั้นสูงระดับปรมาจารย์ในการเปิดประตูมิติ โฮกกกกกกกก! อสูรยักษ์คำรามลั่น แรงกระแทกทางเสียงทำให้กระจกกันเวทรอบลานประลองร้าวเป็นทางยาว มันกวาดดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นมาหยุดอยู่ที่ริน ราวกับถูกดึงดูดด้วยความหนาแน่นของมานาบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเด็กหนุ่ม มันอ้างปากกว้าง เปลวเพลิงสีดำทมิฬอัดแน่นอยู่ในลำคอ พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุลในเสี้ยววินาที ตูม! กำแพงเวทมนตร์รูปทรงเรขาคณิตสีครามปรากฏขึ้นเบื้องหน้ารินอย่างกะทันหัน รองรับลูกไฟมหาอภิมหาโปรเจกต์ของคิเมร่าได้อย่างเฉียดฉิว แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นกระแทกพัดเส้นผมสีดำสนิทของรินปลิวไสว แต่สีหน้าของเขาไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย "ช้าไปสามวินาที... แต่ถือว่าองศาการกางบาเรียแม่นยำดีครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง รินเหลือบตามองเล็กน้อย หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเงินยาวสลวยในชุดคลุมอาจารย์สีเทาเข้มกำลังยืนไขว่ห้างอยู่บนเศษซากปรักหักพัง แว่นตาสีกรอบทองทรงรีสะท้อนแสงไฟจากเวทต่อสู้ ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประเมินค่า อาจารย์เซเรน่า... ผู้สอนวิชาเวทประยุกต์และผู้ตรวจการความปลอดภัยประจำสถาบัน "นักเรียนริน ทำไมเธอถึงยังยืนอยู่ตรงนั้น? อยากลองเป็นอาหารว่างของสัตว์อสูรบรรพกาลหรืออย่างไรกัน" เซเรน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา และเต็มไปด้วยอำนาจกดดัน แต่แววตากลับเหลือบมองท่าทีสงบนิ่งเกินเด็กของอีกฝ่ายอย่างสนเท่ห์ "ถ้าผมวิ่งหนีตั้งแต่แรก อสูรตัวนั้นจะสูญเสียเป้าหมายหลัก แล้วหันไปพ่นไฟใส่กลุ่มนักเรียนบนอัฒจันทร์ฝั่งตะวันออกแทนครับ ซึ่งมีความหนาแน่นของคนมากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ การยืนนิ่งๆ และคำนวณทิศทางการโจมตีเพื่อดึงดูดความสนใจ จึงเป็นทางเลือกที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการลดอัตราการสูญเสีย" รินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รากำลังรายงานสภาพอากาศยามบ่าย เซเรน่าชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเล็กน้อย นางไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มปีหนึ่งจะทำการคำนวณทางยุทธวิธีที่ซับซ้อนเช่นนี้ได้ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที ทว่าในฐานะอาจารย์ นางไม่มีเวลามาทึ่งกับความอวดดีของเด็กคนนี้ "ตรรกะดี... แต่โลกแห่งความเป็นจริงไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยตัวเลขบนกระดาษหรอกนะ เจ้าเด็กหัวรั้น" เซเรน่าสะบัดมือขวา คทาไม้โบราณสลักลวดลายอักขระโบราณปรากฏขึ้นในอุ้งมือ "ในเมื่อเธอชอบคำนวณนัก ก็มาดูกันว่าทฤษฎีเวทสายชิลล์ของเธอ จะรับมือกับกระบวนท่านี้ไหวไหม" สิ้นเสียงของเซเรน่า อากาศรอบตัวก็พลันหนาแน่นขึ้นจนแทบจะกลายเป็นของเหลว วงแหวนเวทมนตร์สีเงินนับสิบวงซ้อนทับกันกลางอากาศ แผ่ไอเย็นเยือกที่สามารถแช่แข็งวิญญาณได้ทันที นางกำลังจะใช้เวทมนตร์ระดับสูงเพื่อจบปัญหาในดาบเดียว "อาจารย์ครับ อย่าใช้เวทธาตุน้ำแข็งปะทะกับแก่นมานาไฟทมิฬของมันโดยตรงนะครับ!" รินเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย "โครงสร้างธาตุของอสูรตัวนี้ถูกปรับแต่งด้วยคาถาอาคมโบราณ ถ้าใช้น้ำแข็งกระแทกเข้าไป ความร้อนจะทำให้เกิดแรงระเบิดย้อนกลับ แรงดันมานาจะสะท้อนกลับมาทำลายอัฒจันทร์ทั้งหมดแน่ครับ" เซเรน่าหรี่ตาลง มองเด็กหนุ่มด้วยความไม่พอใจ "เธอคิดว่าฉันเป็นใคร ถึงมาออกคำสั่งกลางสนามรบ?" "ผมไม่ได้สั่งครับ... ผมแค่อธิบายความจริงทางฟิสิกส์เวทมนตร์" รินขยับตัวเล็กน้อย ก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้าเพื่อปรับฐานการทรงตัว "และถ้าอาจารย์ยังไม่ยอมเปลี่ยนแผน... ผมคงต้องบังคับแทรกแซงระบบมานาของพื้นที่ตรงนี้แทน" เซเรน่าแค่นเสียงในลำคออย่างไม่เชื่อหู "บังคับแทรกแซง? ด้วยระดับพลังมานาปีหนึ่งของเธอเนี่ยนะ—" ยังไม่ทันที่ประโยคจะจบลง รินก็ยกมือขึ้น นิ้วเรียวยาววาดอักขระเวทสั้นๆ กลางอากาศด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นประกายแสงสีทองจางๆ ฟึบ! วงแหวนเวทสีเงินของเซเรน่าที่กำลังจะทำงาน ถูกหยุดชะงักลงทันทีราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา มานาทั้งหมดรอบตัวกระชากกลับเข้าสู่จุดศูนย์กลางอย่างเป็นระเบียบด้วยฝ่ามือเพียงข้างเดียวของเด็กหนุ่ม ดวงตาสีดำสนิทของรินเปล่งประกายแสงสีทองเรืองรองขึ้นวูบหนึ่ง เป็นประกายที่บ่งบอกถึงการควบคุมมานาขั้นสูงสุดที่แม้แต่ศาสตราจารย์บางคนยังทำไม่ได้ คิเมร่าอสูรบรรพกาลที่กำลังจะพ่นไฟใส่ทั้งคู่ ชะงักกึก ร่างกายของมันแข็งค้างราวกับถูกตรึงด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น ดวงตาสีแดงฉานเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวต่อบางสิ่งที่อยู่เหนือการควบคุมของมันเอง สนามประลองตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจของเซเรน่าที่สะดุดไปเล็กน้อยภายใต้กรอบแว่นทรงรี นางมองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้างด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งตกตะลึง สงสัย และหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน "เธอ... เป็นใครกันแน่?" เซเรน่าเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ขณะที่สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของริน รินลดมือลง ชายหนุ่มคลี่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่กวนประสาทแต่นิ่งสงบอย่างน่าประหลาด "ผมก็แค่นักเรียนปีหนึ่งที่อยากใช้ชีวิตในสถาบันอย่างสงบสุขคนหนึ่งครับ... แต่อาจารย์ช่วยบอกผมหน่อยได้ไหมครับว่า... ทำไมรอยแยกมิติเมื่อครู่ ถึงมี 'รหัสผ่าน' ของหอคอยต้องห้ามฝังอยู่ข้างใน?" เซเรน่าหน้าถอดสีทันที รอยยิ้มและท่าทีเยือกเย็นเมื่อครู่แตกสลายลงในพริบตา นางอ้าปากจะเอ่ยปฏิเสธ แต่เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังขึ้นกึกก้องไปทั่วทั้งสถาบัน พร้อมกับเสียงประกาศจากระบบกลางที่ทำให้เลือดในกายของทุกคนต้องเย็นเฉียบ *[แจ้งเตือนระบบสถาบัน: ตรวจพบการบุกรุกระดับ SSS จากบุคคลภายใน... ปลดล็อกประตูชั้นใต้ดินหมายเลขศูนย์... ผู้พิทักษ์แห่งพันธสัญญาตื่น the Guardian has awakened]* รินหรี่ตาลงเล็กน้อย ขณะที่เซเรน่าหันขวับไปมองยังทิศทางของหอคอยต้องห้ามด้วยความตกใจสุดขีด และก่อนที่ใครจะได้ตั้งสติ พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็ระเบิดออก พร้อมกับร่างเงาดำทมิฬร่างที่สองที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้ดิน—ร่างที่แผ่รังสีอำมหิตยิ่งกว่าคิเมร่าร้อยเท่า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ