กฎข้อแรกของความเป็นไปได้

"เศษมานาที่เหลือรอดจากการเผาไหม้สมบูรณ์มีค่าเท่ากับศูนย์... แต่นั่นคือทฤษฎีของพวกที่มองไม่เห็นโครงสร้างชั้นที่สองครับ" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ก้องกังวานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของห้องสอบคัดเลือกพิเศษ อาคารสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเมเดีย สายตาทุกคู่ภายในห้องโถงทรงโดมกว้างขวางต่างจับจ้องไปยังเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิท รินยืนอยู่เบื้องหน้าแท่นศิลาเวทสีนิลขนาดมหึมา ด้านบนของมันปรากฏวงแหวนเวทมนตร์สีครามที่กำลังหมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหวีดหิว รอบตัวเขามีผู้เข้าสอบคนอื่น ๆ ที่ต่างมีหยาดเหงื่อผุดซึมตามขมับ บางคนถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง เนื่องจากบททดสอบในรอบนี้คือการ "สลายแกนพลังงาน" ที่ถูกผนึกไว้ด้วยเวทมนตร์บทใหญ่อย. ผู้เข้าสอบส่วนใหญ่เลือกใช้ความรุนแรง—ระดมยิงกระแสมานาเข้าใส่ใจกลางศิลาเพื่อให้มันแตกสลายด้วยกำลังดิบ แต่วิธีนั้นมีแต่จะทำให้วงแหวนเวทเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่และระเบิดใส่หน้า ทว่ารินกลับยืนเอามือซ้ายไขว่หลัง มือขวาถือแท่งชะลอมานาเนื้อไม้สนเวทเก่าคร่ำคร่า เขามองภาพสะท้อนของวงแหวนผ่านแว่นตาเลนส์ใสด้วยสายตาที่วิเคราะห์ราวกับแพทย์กำลังผ่าตัดเนื้องอก "อาจารย์ครับ" รินเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองคณะกรรมการที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ยกระดับ "ถ้าเราเปลี่ยนมุมตกกระทบของคลื่นมานาอีกสององศา และปล่อยให้มันไหลย้อนกลับตามทิศทางการหมุนของแกนกลาง... แรงต้านทานจะลดลงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์โดยอัตโนมัติ" "เหลวไหล!" เสียงทุ้มต่ำของศาสตราจารย์มาร์คัส กรรมการคุมสอบวัยกลางคนดังแทรกขึ้น ใบหน้าของเขาบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจ "แกนพลังงานนั้นถูกสร้างขึ้นด้วยเวทปฐมภูมิ เจ้าเด็กปีหนึ่งไม่มีทางเข้าใจความซับซ้อนของมันหรอก เลิกเล่นตลกแล้วไสหัวไปซะ—" ยังไม่ทันที่ประโยคจะสิ้นสุด รินก็ขยับข้อมืออย่างแผ่วเบา แท่งไม้ในมือจิ้มลงไปที่จุดอับสายตาของวงแหวนเวทมนตร์อย่างแม่นยำ ราวกับเข็มนาฬิกาที่ลงล็อกเฟืองตัวสุดท้าย *กริ๊ก.* เสียงกลไกเวทดังขึ้นเบา ๆ แต่มันกลับทรงพลังยิ่งกว่าเสียงคำรามของมังกร วงแหวนเวทสีครามที่เคยหมุนวนอย่างบ้าคลั่งพลันชะงักงันลงในเสี้ยววินาที เส้นแสงมานาที่สُบฉีดอยู่ภายในค่อย ๆ เปลี่ยนสีจากฟ้าสดใสกลายเป็นสีเทาหม่น ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสงโปร่งใสลอยละลิ่วสู่อากาศอย่างไร้เสียงรบกวน ความเงียบสงัดปกคลุมทั่วทั้งห้องสอบอีกครั้ง ไร้ซึ่งเสียงกระซิบกระซาบ ไร้ซึ่งคำดูถูกเหยียดหยาม มีเพียงเสียงลมหายใจของเหล่าผู้เข้าสอบที่ดังสะท้อนก้องในโสตประสาท บนอัฒจันทร์ฝั่งตรงข้าม ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีขาวสนิทขลิบทองขยับตัวเล็กน้อย ดวงตากลมโตสีอำพันภายใต้กรอบแว่นตากลมมองภาพเบื้องล่างด้วยประกายระยิบระยับที่ยากจะคาดเดา อาจารย์เซเรน่า รองผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการและอาจารย์ผู้เข้มงวดที่สุดแห่งสถาบัน ยกมือขึ้นดันกรอบแว่นช้า ๆ มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นอย่างบางเบา—รอยยิ้มที่ไม่มีใครในห้องนั้นมีโอกาสได้เห็น ยกเว้นตัวรินเองที่สังเกตเห็นมันผ่านกระจกเงาด้านข้าง "น่าสนใจ..." เซเรน่าพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับสายลม "เด็กคนนี้ไม่ได้แค่ใช้เวทมนตร์ แต่เขากำลัง 'คุย' กับมันต่างหาก" รินโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างสุภาพตามมารยาท ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังที่นั่งของตนโดยไม่สนใจสายตาที่มองมาด้วยความทึ่งแกมหวาดกลัวจากรอบด้าน สำหรับเขาแล้ว การผ่านรอบคัดเลือกนี้ไม่ได้เหนือความคาดหมายแต่อย่างใด มันเป็นเพียงผลลัพธ์ทางตรรกะที่ควรจะเป็นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่ทว่า... ในขณะที่เขากำลังก้าวเท้าผ่านประตูทางออกเพื่อไปยังพื้นที่พักรอ เสียงระฆังเตือนภัยเวทมนตร์ระดับสูงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาคาร! *กริ๊งงงงงงง!* ไม่ใช่เสียงระฆังธรรมดา แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินที่ไม่ได้ยินมานานกว่าร้อยปี รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือลานประลองเบื้องหน้า แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว เงาร่างมหึมาของสิ่งมีชีวิตที่ควรจะสูญพันธุ์ไปแล้วก็ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะท้อนไปถึงจิตวิญญาณ และดวงตาสีแดงฉานคู่โตที่จ้องตรงมายังรินราวกับมันกำลังรอคอยเขาอยู่คนเดียว... ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ