บิตคอยน์ทะลุเพดาน

"แกเป็นใคร?" น้ำเสียงของผมแหบพร่า แต่แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นเกินกว่าที่สถานการณ์นี้จะเอื้ออำนวย ผมกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเย็นเยียบจากปลายเท้าแล่นขึ้นสู่ขั้วหัวใจ ชายคนนั้น—เงาร่างในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนอยู่หลังม่านกำมะหยี่—ไม่ได้ตอบคำถาม เขายังคงยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เหมือนกับผมในวันที่ผมพ่ายแพ้ราบคาบในชาติภพก่อน รอยยิ้มของคนที่เป็นผู้ล่า แต่กลับตกเป็นเหยื่อในกรงขังที่ตัวเองสร้างขึ้น "ความพินาศไม่ได้มาจากคนอื่นหรอกกวิน" เขาพูดขึ้น น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ ราวกับเสียงของผมที่ถูกบันทึกไว้ในเทปคาสเซ็ทเก่าๆ ที่กรอซ้ำไปมา "มันมาจากความโลภที่แกพยายามกดมันไว้ภายใต้หน้ากากของนักลงทุนผู้รอบคอบต่างหาก" ร่างนั้นก้าวถอยหลังสู่ความมืดมิดของมุมห้อง ผมถลาเข้าใส่ทันที มือคว้าได้เพียงอากาศและเนื้อผ้ากำมะหยี่หยาบๆ เมื่อผมกระชากม่านออก สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่ร่างคน แต่เป็นเพียงผนังห้องว่างเปล่าที่ติดวอลเปเปอร์สีเทาหม่น หัวใจผมเต้นรัวราวกับกลองรบขณะที่เสียงเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋ากางเกงสั่นรัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ผมหยิบมันขึ้นมาดู หน้าจอไม่ได้แสดงข้อความจากธนาคารหรือข่าวร้ายที่ผมกำลังกังวล แต่มันคือแอปพลิเคชันกระดานเทรดคริปโตฯ กราฟแท่งสีเขียวพุ่งทะยานเป็นแนวตั้งฉากเสียดแทงเพดานราคาที่ผมเคยคาดการณ์ไว้ ตัวเลขกำไรสะสมในพอร์ตดิจิทัลของผมกำลังดีดตัวขึ้นเป็นวินาที... หกหลัก... เจ็ดหลัก... และทะลุเข้าสู่แปดหลักในพริบตา "คุณกวิน! เกิดอะไรขึ้นคะ?" ลินดาเปิดประตูพรวดพราดเข้ามา ใบหน้าของเธอซีดเผือดเมื่อเห็นผมยืนนิ่งงันอยู่กลางห้อง "ลินดา" ผมหันไปมองเธอ สายตาของผมคงจะดูน่ากลัวมากในยามนี้ เพราะเธอชะงักไปครู่หนึ่ง "บิตคอยน์... มันทะลุแนวต้านสำคัญไปแล้ว" ลินดารีบปรี่เข้ามาดูหน้าจอสมาร์ทโฟนของผม ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ลมหายใจของเธอสะดุดไปจังหวะหนึ่ง "พระเจ้า... นี่มันเกินกว่าที่เราคำนวณไว้สามเท่า แรงซื้อจากสถาบันการเงินยักษ์ใหญ่กำลังไหลเข้ากระดานราวกับเขื่อนแตก" ผมทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ ความรู้สึกสับสนระหว่างเหตุการณ์เหนือธรรมชาติเมื่อครู่ กับตัวเลขมหาศาลที่กำลังเปลี่ยนชีวิตผมในวินาทีนี้กำลังตีกันให้วุ่น "ขายออกทีละส่วน อย่าเทขายทั้งหมด เราต้องตรึงราคาไว้ไม่ให้ตลาดตื่นตระหนกจนเกินไป" "แต่ถ้าเราขายตอนนี้ คุณจะกลายเป็นเศรษฐีพันล้านทันทีนะคะกวิน" ลินดากล่าว พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "เงินก้อนนี้... มันมากพอที่จะทำให้คุณเข้าครอบงำกลุ่มทุนของธันวาได้ด้วยซ้ำ" ผมมองหน้าลินดา เธอคือคนเดียวที่อยู่เคียงข้างผมตั้งแต่วันที่ผมไม่มีแม้แต่ค่าเช่าบ้าน วันนี้เธอกำลังกังวลเรื่องตัวเลข ในขณะที่ผมกำลังกังวลเรื่อง 'เงา' ที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น หากนั่นไม่ใช่ภาพหลอน หากนั่นคือตัวผมจากอนาคตอีกเส้นทางหนึ่งที่พ่ายแพ้... แปลว่าเกมนี้มันมีเดิมพันมากกว่าแค่เงินตรา "ธันวาเคลื่อนไหวแล้ว" ผมพูดขึ้นหลังจากนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ "มันเพิ่งเทขายหุ้นในเครืออสังหาฯ ของมันทิ้งทั้งหมดเพื่อระดมเงินสดมาไล่ล่าเหรียญคริปโตฯ ที่กำลังเป็นกระแส มันคิดว่ามันจะเป็นผู้คุมเกม แต่มันไม่รู้หรอกว่ากราฟที่มันเห็น คือหลุมศพที่ผมขุดเตรียมไว้ให้" ผมจัดการคำสั่งขายผ่านอัลกอริทึมที่ผมเขียนขึ้นเองเพื่อควบคุมแรงเทขายไม่ให้ตลาดพังทลาย ก่อนที่เงินสดจำนวนมหาศาลจะไหลเข้าบัญชีลับในต่างประเทศ ความมั่งคั่งที่เคยเป็นเพียงตัวเลขในจินตนาการ กลายเป็นความจริงที่จับต้องได้ในนาทีนี้ ผมก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของบันไดการเงินโดยใช้ความทรงจำจากอนาคตเป็นเข็มทิศ แต่ความสำเร็จไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกยินดีเลยสักนิด เมื่อผมมองออกไปนอกหน้าต่างห้องเพนท์เฮาส์ชั้นที่ 88 ของตึกที่สูงที่สุดในใจกลางเมือง ผมเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกอีกครั้ง ไม่ใช่ผมในชุดเสื้อเชิ้ตลำลอง แต่เป็นผมในชุดสูทสีดำสนิทตัวเดิมที่ปรากฏตัวในห้องเมื่อครู่ มันไม่ได้สะท้อนจากกระจกธรรมดา แต่สะท้อนจากความมืดมิดในเงาของตัวผมเองที่ทอดยาวลงบนพื้นห้อง "กวินคะ..." ลินดาเรียกผมเบาๆ เธอเดินมาแตะไหล่ผม "คุณดูเหม่อไปนะ ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อกี้ คุณโอเคไหม?" ผมหันไปยิ้มให้เธอ เป็นยิ้มที่ฝืนที่สุดเท่าที่ผมเคยทำมา "ผมแค่เหนื่อยนิดหน่อยครับ ลินดา คุณช่วยสรุปตัวเลขกำไรสุทธิหลังหักภาษีให้ผมหน่อยนะ ผมมีเรื่องต้องไปจัดการต่ออีกนิด" ลินดาพยักหน้าแล้วเดินแยกออกไป ผมรอจนเสียงฝีเท้าของเธอหายไปในห้องทำงาน ผมจึงหยิบโทรศัพท์เครื่องที่ไม่ได้เชื่อมต่อกับโครงข่ายหลักออกมา มันมีเบอร์สายที่ไม่คุ้นเคยปรากฏอยู่บนหน้าจอตั้งแต่ตอนไหนไม่ทราบได้ ผมกดรับสายโดยไม่ลังเล "กวิน... นายเก่งมากที่ทำถึงจุดนี้ได้" เสียงปลายสายไม่ใช่ธันวา ไม่ใช่ใครที่ผมรู้จัก แต่มันเป็นเสียงของผมเอง—เสียงของผมที่แก่กว่าและสั่นเครือกว่า "แต่จำไว้ให้ดี เงินหมื่นล้านที่นายได้มาน่ะ มันคือค่าหัวของนายในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า" "แกต้องการอะไรกันแน่?" ผมถามด้วยความโกรธจัด "ฉันไม่ได้ต้องการอะไรหรอกกวิน" ปลายสายหัวเราะเบาๆ "ฉันแค่จะบอกว่า ในวินาทีที่นายกลายเป็นเศรษฐีพันล้าน ธันวาไม่ใช่ศัตรูคนเดียวของนายอีกต่อไป... หันหลังกลับไปมองที่ประตูสิครับ เพื่อนรักเก่าแกเพิ่งพา 'แขกไม่ได้รับเชิญ' มาเยี่ยมถึงหน้าห้องแล้ว" ผมสะดุ้งสุดตัว หมุนตัวกลับไปมองทางประตูหน้าห้องทันที เสียงเคาะประตูจังหวะหนักแน่นสามครั้งดังขึ้น เสียงนั้นไม่ใช่เสียงคนมาส่งของ แต่เป็นเสียงของคนที่ถืออำนาจล้นมือและพร้อมจะพังประตูเข้ามาเพื่อจบชีวิตของผมในฐานะ 'ผู้ที่อยู่ผิดที่ผิดเวลา' เซียนหุ้นย้อนเวลาขอขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านวิกฤตเศรษฐกิจมาจนถึงบรรทัดนี้ด้วยกันนะครับ