การลอบทำร้าย

"อย่าขยับ ถ้าไม่อยากให้ปืนที่เก็บเสียงติดตัวคุณพังเสียก่อน" ผมพูดขึ้นในความมืด น้ำเสียงราบเรียบดั่งผิวน้ำนิ่ง แต่แฝงด้วยกระแสไฟฟ้าที่พร้อมจะช็อตหัวใจคนฟังให้หยุดเต้น มือขวาของผมกระชับปืนพกขนาดกะทัดรัดที่เตรียมไว้ใต้โต๊ะทำงานมั่น ผมไม่ได้หันไปมองประตูที่เพิ่งถูกถีบพังเข้ามา แต่ผมอ่านเกมจากเงามืดที่ทอดยาวผ่านช่องประตูนั้น ชายชุดดำสามคนก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี พวกเขามีความมั่นใจ... มั่นใจว่าเป้าหมายอย่างผมจะเป็นเพียงเหยื่อที่นอนรอความตายอย่างน่าสมเพชเหมือนในชาติที่แล้ว แต่พวกเขาคิดผิด ธันวา... ชายผู้มีรอยยิ้มอาบยาพิษนั่นคงคิดว่าเขาคุมเกมได้ทั้งหมดสินะ การส่งนักฆ่ามาปิดปากผมในคืนที่หุ้นกลุ่มพลังงานกำลังจะผันผวนหนัก คือความผิดพลาดมหันต์ที่สุดในชีวิตของมัน "กวิน... แกฉลาดนักไม่ใช่เหรอที่รู้ว่าเราจะมา" ชายคนกลางที่มีรอยแผลเป็นเหนือคิ้วเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าเหมือนกระดาษทรายขูดกับโลหะ "แต่ความฉลาดไม่ได้ช่วยให้แกมีชีวิตรอดเกินห้านาทีหรอก" ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้ากับพวกมัน สายตาของผมเย็นชาเสียจนชายชุดดำถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง "พวกคุณน่าจะทำการบ้านมาดีกว่านี้นะครับ ว่าคนที่ทำเงินได้หลายพันล้านในตลาดหุ้นน่ะ เขาไม่ได้ลงทุนแค่กับตัวเลขในพอร์ต แต่เขาลงทุนกับการรักษาชีวิตตัวเองด้วย" ปัง! เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นเบาๆ ราวกับเสียงตบมือ แต่ทว่าไม่ใช่จากปืนของพวกมัน แต่เป็นจากระบบป้องกันอัตโนมัติที่ผมติดตั้งไว้ใต้ฐานโต๊ะทำงาน กระสุนยางความเร็วสูงพุ่งเข้าใส่เข่าของชายคนแรกจนเขาทรุดฮวบลงกับพื้นห้องทันที ตามด้วยเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมไปทั่วคฤหาสน์หรู "ฆ่ามัน!" ชายคนกลางคำรามสั่ง พร้อมกับชักอาวุธขึ้นมา ทว่าจังหวะที่พวกมันขยับ ลินดาก็พุ่งตัวออกมาจากห้องลับด้านหลัง เธอถือแท็บเล็ตในมือพร้อมกดรหัสชุดคำสั่งสุดท้าย "ขอโทษทีนะ แต่ในโลกของธุรกิจ เวลาคือเงิน... และพวกคุณกำลังทำเงินของฉันหายไปหลายล้านต่อวินาทีที่เสียไป" ทันทีที่ลินดากดรหัส ไฟในห้องทั้งหมดก็ดับวูบลง เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงก่ำที่ทำให้บรรยากาศดูราวกับนรกบนดิน ระบบรักษาความปลอดภัยแบบ Biometric ล็อกประตูทุกบานปิดตาย พวกมันถูกขังอยู่ในห้องที่กลายเป็นกรงเหล็ก และกรงเหล็กนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อป้องกันการบุกรุก แต่มันมีไว้เพื่อ 'กำจัด' โดยเฉพาะ "กวิน ไปที่จุดปลอดภัย!" ลินดาตะโกนบอกผมพร้อมกับกระโดดหลบวิถีกระสุนที่พวกมันสาดใส่เข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ผมไม่รอช้า พุ่งตัวผ่านโต๊ะทำงานไปคว้ามือเธอไว้ เราวิ่งผ่านช่องทางลับที่เชื่อมต่อกับชั้นใต้ดิน หัวใจของผมเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง ผมไม่ได้กลัว... ในทางกลับกัน ผมกำลังสนุก ผมย้อนเวลากลับมาเพื่อพลิกชะตาชีวิต ไม่ใช่เพื่อมาตายด้วยน้ำมือของลูกน้องกะโหลกกะลาที่ธันวาส่งมา เราหยุดลงที่ห้องควบคุมการจราจรทางไซเบอร์ ผมเปิดหน้าจอแสดงผลข้อมูลการซื้อขายหุ้นที่ผันผวนอย่างรุนแรงในตลาดหลักทรัพย์ขณะนี้ นั่นคือแผนการของธันวา—มันพยายามทำให้หุ้นที่ผมถืออยู่ดิ่งเหวเพื่อบีบให้ผมจนมุม แต่ความจริงแล้ว... ผมได้เทขายหุ้นทั้งหมดนั่นไปตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว เพื่อเปลี่ยนพอร์ตให้กลายเป็น 'Short Sell' ที่ทำกำไรมหาศาลจากความพินาศของกลุ่มทุนธันวาเอง! "มันกำลังจะขาดทุนย่อยยับในอีกไม่กี่อึดใจครับ ลินดา" ผมเอ่ยกับเธอพลางมองจอแสดงผลที่กราฟกำลังดิ่งลงสู่เหวด้วยความเร็วสูง "แล้วคนพวกนั้นล่ะ?" ลินดาถาม สายตาเธอยังคงกังวลถึงสถานการณ์ที่ห้องทำงานชั้นบน "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจที่ฉันแจ้งพิกัดไปตั้งแต่เมื่อครู่ครับ อ้อ... แล้วก็ระบบแจ้งความผิดปกติทางการเงินที่ผมส่งหลักฐานการฟอกเงินของธันวาไปให้ ป่านนี้คงถึงมือสำนักงานสอบสวนเรียบร้อยแล้ว" ผมหันไปมองเธอ สายตาของเราสบกัน ท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจผมเริ่มเด่นชัดขึ้น นี่ไม่ใช่แค่การล้างแค้น แต่มันคือการสร้างอนาคตใหม่กับคนที่ผมไว้ใจที่สุด แต่ทว่า ในวินาทีที่ผมคิดว่าทุกอย่างกำลังจะเป็นไปตามแผน เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงเรียกเข้าปกติ แต่เป็นเสียงดนตรีที่ผมเคยตั้งไว้ให้คนๆ หนึ่ง... คนที่ผมคิดว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาผมหยุดหายใจไปชั่วขณะ 'ศัตรูที่แท้จริง ไม่ใช่คนที่ถือปืน แต่คือคนที่คุณคิดว่าไม่มีตัวตน' ข้อความสั้นๆ ส่งเข้ามาพร้อมกับเบอร์โทรศัพท์นั้น ก่อนที่หน้าจอจะดับวืดลง และเสียงสัญญาณเตือนภัยในบ้านก็ดับลงพร้อมกัน... แต่ไม่ใช่เพราะมันถูกปิดโดยระบบของผม ทว่าเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหาเราจากทางลับด้านหลัง กลับค่อยๆ ดังขึ้นอย่างใจเย็น ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมมาจนถึงวินาทีที่ตื่นเต้นที่สุดนี้นะครับ