พลิกวิกฤตเป็นโอกาส

“วางปืนลงซะ… แล้วผมจะถือว่าเสียงฝีเท้าเมื่อครู่คือความผิดพลาดทางเทคนิค” ผมเอ่ยขึ้นโดยไม่หันหลังกลับ สายตาจับจ้องอยู่เพียงกราฟเส้นสีแดงที่ดิ่งพสุธาบนจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า กลิ่นเหล็กเย็นเยียบของกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ท้ายทอยไม่ได้ทำให้ชีพจรผมเต้นผิดจังหวะแม้แต่น้อย ในโลกของการลงทุน ความตายน่ากลัวน้อยกว่าการตัดสินใจผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาทีเสียอีก “แกมันน่ารำคาญจริงๆ กวิน” เสียงแหบพร่าของชายฉกรรจ์ที่ธันวาจ้างมาดังขึ้น พร้อมกับเสียงขึ้นนกปืนที่เบาหวิวแต่บาดลึกถึงประสาทสัมผัส “คนอย่างแกควรจะตายไปตั้งแต่ชาติที่แล้ว ไม่สิ... ควรจะตายไปตั้งแต่วินาทีที่เริ่มคิดจะขัดขวางธันวา” ผมแค่นยิ้ม มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย “ธันวาคงไม่ได้บอกคุณสินะว่า คนที่เขาพยายามกำจัด ไม่ใช่แค่คนธรรมดา แต่มันคือคนที่รู้ว่าในอีกสิบนาทีข้างหน้า ตลาดหุ้นนิวยอร์กจะปิดตัวลงพร้อมกับข่าวอื้อฉาวของบริษัทที่เขาสั่งให้คุณมาปิดปากผม” ก่อนที่นิ้วของมือสังหารจะกดไก ผมหมุนเก้าอี้กลับไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเตะขาโต๊ะไม้โอ๊กให้กระแทกเข้าที่ข้อพับของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ เสียงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นสั้นๆ ก่อนที่ผมจะคว้าข้อมือมันบิดจนปืนร่วงลงบนพรมหนานุ่ม ผมไม่ได้ฆ่ามัน ไม่ใช่เพราะเมตตา แต่เพราะผมต้องการพยาน... พยานที่จะทำให้ธันวาต้องชดใช้ด้วยราคาที่สูงกว่าที่เขากล้าจินตนาการ *** สามชั่วโมงต่อมา ที่ห้องประชุมใหญ่ของบริษัท ‘ธนทรัพย์ โฮลดิ้ง’ ลินดานั่งอยู่ข้างผม เธอเก็บอาการเก่งเสมอ แม้จะรู้ว่าผมเพิ่งผ่านความเป็นความตายมา แต่แววตาที่จ้องมองผมยังคงมีความกังวลฉาบไว้จางๆ “ทุกอย่างพร้อมแล้วค่ะ” ลินดากระซิบพลางส่งแฟ้มเอกสารที่บรรจุกลยุทธ์การเทคโอเวอร์แบบสายฟ้าแลบ “ธันวาทิ้งบริษัทนี้ไว้เป็นสุสานเพื่อจะหนีหนี้ก้อนโต แต่เขาลืมไปว่าในกองขยะเนี่ยแหละ คือขุมทรัพย์ที่ประเมินค่าไม่ได้” ผมกวาดสายตามองผู้ถือหุ้นที่เหลืออยู่ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ทุกคนรู้ดีว่าเมื่อธันวาถอนตัว และข่าวฉาวเรื่องการทุจริตภายในแดงออกมา หุ้นของบริษัทก็มีค่าไม่ต่างจากกระดาษเช็ดมือ “สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีครับ” ผมก้าวขึ้นไปยังแท่นปราศรัย เสียงของผมราบเรียบ ทว่าก้องกังวานด้วยอำนาจที่ได้มาจากประสบการณ์ในอนาคต “วันนี้ท่านทั้งหลายกำลังมองเห็นบริษัทที่กำลังจะล่มสลาย แต่ผม... ผมมองเห็นบริษัทที่จะกลายเป็นฐานที่มั่นใหม่ของเศรษฐกิจในทศวรรษหน้า” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุม มีเพียงเสียงพึมพำด้วยความกังขาจากชายวัยกลางคนที่นั่งแถวหน้าสุด “คุณกวิน คุณจะทำอะไร? เงินสดในบริษัทแทบไม่เหลือแล้ว หนี้ระยะสั้นกำลังจะถูกเรียกคืนในอีก 48 ชั่วโมง!” “นั่นคือเหตุผลที่ผมอยู่ที่นี่ครับ” ผมกดปุ่มเปิดจอโปรเจกเตอร์ แสดงแผนผังการปรับโครงสร้างหนี้และการเปลี่ยนโมเดลธุรกิจเข้าสู่แพลตฟอร์มการเงินดิจิทัลที่ผมรู้ว่าจะบูมในอีกสามปีข้างหน้า “ผมจะรับซื้อหุ้นส่วนที่เหลือทั้งหมดจากพวกท่าน ในราคาที่สูงกว่าตลาดปัจจุบัน 15 เปอร์เซ็นต์ แต่มีข้อแม้เดียว...” “ข้อแม้คืออะไร?” ผู้ถือหุ้นถามด้วยเสียงสั่น “พวกท่านต้องโหวตให้ผมเป็นซีอีโอคนใหม่ และเพิกถอนชื่อของธันวาออกจากบอร์ดบริหารทันที” เสียงฮือฮาดังขึ้นเหมือนผึ้งแตกรัง การหักหน้าธันวาในที่สาธารณะคือก้าวแรกของการล้างแค้นที่สาสมที่สุด ผมเห็นแววตาของพวกเขาสั่นไหว ความโลภเริ่มเข้าครอบงำความกลัว และนั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ *** ค่ำคืนนั้น ผมยืนอยู่บนดาดฟ้าของตึกระฟ้ามองดูแสงไฟของเมืองที่ระยิบระยับ ลินดาเดินเข้ามาใกล้เธอส่งแก้วไวน์ให้ผม “คุณทำสำเร็จแล้ว กวิน ธันวาเสียทั้งบริษัทและเสียหน้าจนไม่กล้าโผล่หัวมาในวงสังคมอีกพักใหญ่แน่” “มันแค่เริ่มต้น ลินดา” ผมจิบไวน์เบาๆ “ธันวาไม่ได้มีดีแค่เรื่องธุรกิจ เขามีเขี้ยวเล็บที่ลึกกว่านั้น และที่น่ากังวลคือ...” ผมยังพูดไม่จบ เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตในมือของลินดาก็ดังขึ้นถี่ๆ เธออ่านข้อความบนหน้าจอ ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจ “กวิน... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว มีรายงานเข้ามาว่าบัญชีลับในต่างประเทศของธันวาที่เพิ่งถูกอายัดไปเมื่อครู่ ถูกเคลื่อนย้ายออกไปหมดแล้ว” ผมขมวดคิ้ว “เป็นไปไม่ได้ ระบบรักษาความปลอดภัยของธนาคารที่เราประสานไว้ถูกล็อคโดยคำสั่งศาล ใครจะทำแบบนั้นได้?” ลินดาเลื่อนแท็บเล็ตมาให้ผมดู บนหน้าจอแสดงรหัสเข้าถึงฐานข้อมูลที่คุ้นตา มันคือรหัสที่ควรจะมีเพียงผมและคนในอดีตเท่านั้นที่รู้... และเหนือสิ่งอื่นใด ในภาพกล้องวงจรปิดของธนาคารที่ส่งมาพร้อมกันนั้น ปรากฏร่างของบุคคลหนึ่งที่ก้าวออกมาจากห้องนิรภัย นั่นไม่ใช่ธันวา แต่เป็นชายในชุดสูทสีเข้มที่ดูเหมือนจะเดินตรงเข้าหาใครบางคนในลิฟต์... ซึ่งในมือของเขากำลังถือรูปถ่ายของผมใบหนึ่งเอาไว้! “เขารู้ว่าคุณอยู่ที่นี่แล้ว... กวิน... เขาไม่ใช่คนของธันวา แต่เขาคือคนที่คุณบอกว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน” หัวใจของผมกระตุกวูบ เมื่อภาพในกล้องเผยให้เห็นใบหน้าที่ชัดเจนขึ้น... นั่นคือพ่อของผม ผู้ที่ควรจะจมหายไปกับเรือที่อับปางในคดีการโกงประกันครั้งใหญ่! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปกับผมนะครับ เซียนหุ้นย้อนเวลา