ก้าวสู่ตลาดต่างประเทศ

"คุณกำลังบอกผมว่า เราจะเอาเงินสามร้อยล้านดอลลาร์ไปวางเดิมพันในสิ่งที่คนทั้งวอลล์สตรีทมองว่ามันคือความวิกลจริตอย่างนั้นหรือครับ กวิน?" เสียงของลินดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่มองเห็นทัศนียภาพของมหานครนิวยอร์กจากมุมสูง เธอยืนพิงขอบหน้าต่างกระจกใส แสงสีส้มจากอาทิตย์อัสดงสะท้อนลงบนใบหน้าเรียบเฉยที่ซ่อนความวิตกไว้ภายใต้ดวงตาคู่คม กวินไม่ตอบในทันที เขายังคงจ้องมองกราฟเส้นดิ่งเหวบนจอเทอร์มินัลบลูมเบิร์กตรงหน้า นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะเนิบช้า "ความวิกลจริตกับอัจฉริยภาพนั้นมีเส้นกั้นบางๆ เพียงเส้นเดียวเสมอครับ ลินดา" กวินหันกลับมา เขาสวมสูทสั่งตัดเข้ารูปที่ดูไร้ที่ติ แววตาของเขามีความเย็นชาที่ผ่านการขัดเกลาจากความตายในชาติก่อน "ในตลาดที่ทุกคนกำลังคลั่งไคล้กับฟองสบู่ของกลุ่มเทคโนโลยี ใครจะไปคิดว่า 'จุดเริ่มต้น' ของความพินาศจะมาจากบริษัทประกันภัยที่ดูน่าเชื่อถือที่สุดในโลก" "แต่ธันวาและกลุ่มทุนของมันกำลังกว้านซื้อหุ้นเหล่านั้นอยู่ ถ้าเราแทงสวน..." "นั่นแหละครับคือสิ่งที่ผมต้องการ" กวินเดินเข้าไปใกล้เธอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดน้อยลงจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเธอ "ถ้าเราเล่นตามเกมของมัน เราก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่ง แต่ถ้าเราทำให้กระดานพังลงมา... มันต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายกราบเท้าเรา" ลินดาสบตาเขานิ่ง ความมั่นใจในตัวกวินเป็นสิ่งที่เธอมีให้เสมอมา แม้บางครั้งการตัดสินใจของเขาจะดูเหมือนคนบ้าที่เดินไปกลางกองเพลิง แต่ทุกครั้งกวินกลับเดินออกมาพร้อมกับชัยชนะที่เหนือความคาดหมาย "ฉันเช็คบัญชีลับที่คุณให้จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เงินทั้งหมดถูกกระจายผ่านนอมินีในเคย์แมนและสวิตเซอร์แลนด์ตามแผน แต่การจะเข้าถึงวงในของวอลล์สตรีทโดยไม่ให้สายข่าวของธันวาไหวตัว... เราต้องมีตัวละครสำคัญเพิ่มเข้ามา" กวินหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา เลื่อนภาพบุคคลชายวัยกลางคนผู้มีรอยยิ้มยียวนบนใบหน้า "คุณรู้จัก 'เอเลียส วอน แฮมม์' ไหมครับ?" คิ้วของลินดาขมวดมุ่น "อดีตเฮดจ์ฟันด์แมเนเจอร์ที่ถูกไล่ออกเพราะการปั่นหุ้นเมื่อห้าปีก่อน? กวิน... เขาอันตรายเกินไป" "เขาไม่ได้อันตรายครับ เขาแค่ 'หิว' และคนที่หิวจัด ย่อมยอมทำทุกอย่างเพื่ออาหารมื้อใหญ่" กวินกดส่งข้อความเข้ารหัสผ่านระบบที่เขาพัฒนาขึ้นเอง "จงจำไว้ลินดา ทุกอย่างที่เราสร้างมาจนถึงวันนี้... สิ่งก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่ ชื่อเสียงที่ใครๆ ต่างอิจฉา บางครั้งผมก็อดคิดไม่ได้ว่านี่มันเป็นเพียงแค่ฉากละครใหญ่ที่ผมเขียนบทเอง เล่นเอง... และอาจจะกำลังหลอกตัวเองอยู่ว่าผมเป็นพระเอก" น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าเพียงแผ่วเบา ก่อนจะกลับมาเรียบนิ่งดุจน้ำแข็งตามเดิม คืนนั้น ทั้งคู่เดินทางไปยังงานเลี้ยงส่วนตัว ณ คฤหาสน์หรูใจกลางแมนแฮตตัน สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นของเงินตราและอำนาจ กวินก้าวเดินด้วยท่วงท่าของนักล่าที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ภายใต้หน้ากากของสุภาพบุรุษนักลงทุน เขามองเห็นธันวากำลังสนทนาอย่างออกรสอยู่กับกลุ่มผู้บริหารสถาบันการเงินยักษ์ใหญ่ มุมปากของกวินยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "กวิน ดูนั่น" ลินดากระซิบพลางส่งแก้วแชมเปญให้ สายตาของทั้งคู่จับจ้องไปที่ชายคนหนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาในงาน เขาคือเอเลียส วอน แฮมม์ แต่สิ่งที่ทำให้กวินชะงักไม่ใช่เอเลียส หากแต่เป็นหญิงสาวที่เดินควงแขนเขาเข้ามา... เธอคือ 'แพรว' อดีตคนรักที่หักหลังเขาในชาติก่อน ทว่าวันนี้เธอกลับดูสง่างามและมีอำนาจมากกว่าที่เขาเคยรู้จัก หัวใจของกวินกระตุกวูบ ความทรงจำเรื่องการถูกทรยศฉายชัดขึ้นมาเหมือนฟิล์มที่ถูกกรอซ้ำ แต่เขาก็ควบคุมสติได้อย่างรวดเร็ว "ดูเหมือนละครฉากนี้จะเริ่มเข้มข้นขึ้นแล้วนะครับ" กวินกระซิบข้างหูลินดาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุด ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวเข้าไปหาเป้าหมาย จู่ๆ ไฟในโถงงานเลี้ยงก็ดับวูบลง พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังมาจากระเบียงชั้นบน กวินคว้ามือลินดาไว้แน่น สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังจุดที่ธันวายืนอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนจะพบว่าที่ตรงนั้นว่างเปล่า ทันใดนั้น มือถือของกวินก็สั่นรัว เขาเปิดอ่านข้อความปริศนาที่ส่งเข้ามาจากหมายเลขที่ไม่ปรากฏต้นทาง *'กวิน... แกคิดว่าแกย้อนเวลากลับมาเพื่อแก้แค้นงั้นเหรอ? ผิดแล้ว... แกย้อนกลับมาเพื่อเป็นภาชนะรองรับโชคชะตาที่ฉันจองไว้ให้ต่างหาก หันหลังกลับไปสิ แล้วแกจะได้เห็นว่าทำไมฉันถึงปล่อยให้แกทำตามใจตัวเองมาตลอด'* กวินหันกลับไปช้าๆ และสิ่งที่เขาก็เห็นคือเงาร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่หลังม่านกำมะหยี่สีแดงสด... ชายคนนั้นมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ไม่ใช่กระจก แต่มันคือตัวเขาอีกคนในชุดสูทสีดำสนิทที่กำลังยิ้มเยาะให้กับความพินาศที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายธุรกิจที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!