มหกรรมฟองสบู่

“ถ้าคุณยังไม่อยากเห็นอาณาจักรหมื่นล้านของคุณมอดไหม้เป็นจุลภายในสามวันข้างหน้า ผมแนะนำให้คุณสั่งเทขายหุ้นกลุ่มอสังหาริมทรัพย์และตราสารอนุพันธ์ทั้งหมดในพอร์ตเดี๋ยวนี้ครับ” น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนห้องประชุมที่เคยอื้ออึงด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าผู้ถือหุ้นรายใหญ่เงียบกริบลงทันที ผมวางสมาร์ทโฟนที่เพิ่งส่งหลักฐานการทุจริตของธันวาไปให้ กลต. ลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบเบาๆ ของมันดังก้องราวกับเสียงค้อนผู้พิพากษาตัดสินโทษประหาร ธันวาซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะ แข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยหยิ่งผยองสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะถูกกลบด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “กวิน... นายมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่โชคดีถูกหวยจากคริปโต การจะมาชี้นำคนระดับฉันด้วยคำขู่เรื่อง ‘วิกฤตโลก’ มันดูถูกสติปัญญาพวกเราเกินไปหน่อยไหม?” ผมไม่ได้ตอบโต้ด้วยการขึ้นเสียง ผมเพียงแค่เอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาของศัตรูคู่แค้นที่ทำลายชีวิตผมในชาติก่อน “คนฉลาดมักตายเพราะความมั่นใจในตัวเองที่สูงเกินไปครับคุณธันวา ในขณะที่คนอย่างผม... ที่คุณเรียกว่าขี้แพ้ กำลังนั่งมองดูยอดกราฟที่กำลังดิ่งลงเหวผ่านหน้าจอ” ลินดาที่นั่งอยู่ข้างผม เคาะนิ้วบนแท็บเล็ตเบาๆ ก่อนจะส่งสัญญาณไฟสีแดงขึ้นบนจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องประชุม กราฟเส้นสีแดงที่พุ่งดิ่งลงจากจุดสูงสุดอย่างไร้แรงต้าน ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความหยามหยันเป็นความหวาดหวั่นในพริบตา “นี่คือข้อมูล Real-time จากสถาบันการเงินที่ใหญ่ที่สุดในวอลล์สตรีทครับ” ลินดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบและเป็นมืออาชีพ “การผิดนัดชำระหนี้ในตลาด Subprime กำลังลามเหมือนไฟป่า ธันวา... สิ่งที่คุณถืออยู่ตอนนี้ไม่ใช่สินทรัพย์ แต่มันคือระเบิดเวลาที่พร้อมจะระเบิดใส่หน้าคุณในอีก 72 ชั่วโมงข้างหน้า” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที เหล่าผู้ถือหุ้นเริ่มหันมาปรึกษากันด้วยความตระหนก บางคนเริ่มคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งการลูกน้องให้ตรวจสอบสถานะพอร์ตการลงทุนของตนเองอย่างบ้าคลั่ง ธันวาหน้าถอดสี มือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “แกทำอะไรลงไปกวิน? แกอยู่เบื้องหลังการปั่นข่าวนี้ใช่ไหม!” ธันวาลุกขึ้นยืนคว่ำโต๊ะจนแก้วกาแฟแตกกระจาย เขาชี้หน้าผมด้วยความโกรธแค้น ผมลุกขึ้นช้าๆ จัดสูทให้เข้าที่พลางยิ้มบางๆ “ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับธันวา ผมแค่เป็นนักพยากรณ์ที่มองเห็นอนาคตที่ใกล้จะเกิดขึ้น และเผอิญว่า... ผมเลือกที่จะเป็นคนเตือนคุณ ในฐานะที่เคยเป็นเพื่อนกัน” ผมเดินเข้าไปใกล้ธันวาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “หลักฐานที่ผมส่งให้ กลต. เมื่อครู่ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของจุดจบสำหรับคนอย่างคุณ หุ้นของคุณจะถูกระงับการซื้อขาย บัญชีจะถูกอายัด และที่สำคัญ... ความเชื่อมั่นจากนักลงทุนจะกลายเป็นศูนย์ สิ่งที่ผมเคยสูญเสียไปเพราะความไว้ใจคุณ ในวันนี้คุณกำลังจะได้รับมันคืนเป็นสองเท่า” ภายในห้องประชุมเริ่มวุ่นวาย หลายคนเริ่มเดินออกจากห้องเพื่อหาทางหนีทีไล่ ลินดาขยับเข้ามาใกล้ผมแล้วกระซิบ “กวิน... ทางฝั่งธนาคารกลางเริ่มขยับตัวแล้ว พวกเขาจะไม่ปล่อยให้ตลาดพังยับเยินขนาดนี้ แต่ถึงอย่างนั้น พอร์ตของธันวาก็ไม่รอด” ผมพยักหน้าเบาๆ สายตามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกชั้น 40 ของตึกระฟ้าใจกลางเมือง ท้องฟ้าวันนี้ดูหม่นหมองคล้ายกับสภาพเศรษฐกิจที่กำลังจะเผชิญกับพายุลูกใหญ่ วิกฤตครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความสูญเสียของคนบางกลุ่ม แต่มันคือโอกาสที่ผมรอคอยมานานนับทศวรรษ โอกาสที่จะผงาดขึ้นเป็นผู้บงการตลาดที่แท้จริง ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของผมก็ดังขึ้น มันไม่ใช่การแจ้งเตือนหุ้น หรืออีเมลจากตลาดหลักทรัพย์ แต่เป็นเบอร์แปลกที่ไม่แสดงตัวตน ผมกดรับสายด้วยความระแวดระวัง “คุณกวิน... เรายังคุยกันไม่จบหรอกนะ” เสียงปลายสายแหบพร่าแต่คุ้นหูอย่างประหลาด “คุณคิดว่าคุณเป็นคนเดียวที่ย้อนเวลากลับมาได้งั้นหรือ?” โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน ความเย็นเยือกแล่นพล่านไปตามสันหลังเมื่อชายตรงหน้าผม—ธันวา—เริ่มหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่สายตาของคนพ่ายแพ้ แต่มันคือสายตาของคนที่เพิ่งจะเปิดไพ่ใบสุดท้ายออกมา ความลับที่ว่าผมไม่ใช่คนเดียวที่กลับมาแก้ไขอดีต กลายเป็นกำแพงน้ำแข็งที่กั้นขวางแผนการทั้งหมดของผมเอาไว้ในพริบตา ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางแห่งความมั่งคั่งนี้ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะครับ เซียนหุ้นย้อนเวลา