หมากเกมสุดท้าย

หน้าจอเทอร์มินัลสิบสองจอเรียงรายเป็นรูปโค้งบนโต๊ะทำงาน ตัวเลขสีแดงฉานสาดแสงสะท้อนดวงตาที่ลึกล้ำราวกับห้วงสมุทรของกวิน ดัชนีตลาดหลักทรัพย์ร่วงดิ่งลงอย่างรุนแรงราวกับตึกถล่ม เสียงกระดิ่งปิดตลาดภาคเช้ายังคงก้องกังวานในความทรงจำ แต่สงครามที่แท้จริงกำลังระอุขึ้นในห้องซื้อขายลูกข่ายส่วนตัว "คุณกวินครับ แรงขายระลอกสุดท้ายจากกองทุนกลุ่มทุนอัลפאซัดเข้ามาอีกสามแสนหุ้นแล้วครับ ราคาหลุดแนวรับจิตวิทยาที่ตั้งไว้เมื่อห้านาทีก่อน ตอนนี้ป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้จุดต่ำสุดรอบสามปีแล้ว" เสียงของลินดาเอ่ยขึ้นด้วยความร้อนรน มือเรียวบางของเธอกดแป้นพิมพ์รัวเร็ว เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามไรผม แม้เธอจะเป็นอัจฉริยะด้านการวิเคราะห์ตัวเลข แต่แรงกดดันระดับสึนามิทางการเงินในวินาทีนี้ ก็มากพอที่จะทำให้ลมหายใจสะดุดได้ กวินยังคงนิ่งเงียบ เขายกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ รสชาติขมสนิทไหลผ่านลำคอ ใบหน้าของชายหนุ่มเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ในชาติก่อน ณ วินาทีนี้เองที่เขาหมดตัว ถูกธันวาและพวกพ้องเหยียบย่ำจนจมดิน ทว่าในชาตินี้ ทุกตัวเลขที่กระพริบเป็นสีแดงฉานไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้เขาแม้แต่น้อย แต่มันคือเสียงดนตรีแห่งชัยชนะที่กำลังบรรเลง "ปล่อยให้พวกมันเทขายออกมาให้หมดครับ ลินดา" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบแต่มั่นคง กวาดสายตามองกราฟราคาที่ดิ่งลงเหว "หมาที่กำลังจนตรอก มักจะคายกระดูกชิ้นสุดท้ายออกมาเสมอ" "แต่... เงินทุนสำรองก้อนสุดท้ายของเรากำลังจะถูกใช้จนหมดเกลี้ยงนะครับ ถ้าธันวาซ่อนไม้ตายอื่นไว้ หรือตลาดซึมซับข่าวร้ายไม่ไหว เราจะ..." ลินดาชะงักคำพูด ปลายปากกาในมือสั่นเล็กน้อย เธอไม่ได้กลัวความล้มเหลวส่วนตัว แต่เธอกลัวการสูญเสียชายหนุ่มผู้ยืนหยัดอยู่เคียงข้างเธอคนนี้ กวินหันมามองคู่คิดคนสำคัญ แววตาที่เยือกเย็นฉายประกายความอ่อนโยนขึ้นวูบหนึ่ง เขายื่นมือไปวางทับหลังมือเรียวของเธอ สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้หัวใจที่เต้นระรัวของลินดาค่อยๆ สงบลง "เชื่อใจผมนะครับ" กวินกล่าวสั้นๆ แต่หนักแน่นราวกับคำประกาศิต "เกมนี้... ถึงเวลาปิดฉากเสียที" ในขณะเดียวกัน ที่ห้องประชุมเพนต์เฮาส์หรูใจกลางย่านธุรกิจ ธันวากำลังหัวسراนด้วยความสะใจ แก้วไวน์ราคาแพงในมือสั่นไหวตามจังหวะเสียงหัวเราะเยาะหยัน เบื้องหน้าของเขาคือหน้าจอถ่ายทอดสดความพินาศของตลาดหุ้น "ไอ้กวิน แกคิดจะเล่นเกมระยะยาวกับฉันอย่างนั้นหรือ?" ธันวาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววอำมหิต "ส่งคำสั่งขายล้างพอร์ตทั้งหมดที่เหลือ! บดขยี้มันให้แหลกคามือ อย่าให้มันแม้แต่จะมีโอกาสได้เงยหน้าอ้าปากในตลาดนี้อีก!" ผู้ช่วยส่วนตัวของธันวารับคำสั่งอย่างลนลาน ก่อนจะกดปุ่มยืนยันการทำธุรกรรมมูลค่ามหาศาล เม็ดเงินนับพันล้านถูกสาดเทขายลงมาในตลาดอย่างไร้ความปรานี เพื่อหวังจะทุบราคาหุ้นเป้าหมายให้ดิ่งลงจนกลายเป็นศูนย์ในพริบตาเดียว ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่คำสั่งขายก้อนมหึมาถูกส่งเข้าระบบ กวินที่นั่งอยู่หน้าจอเทอร์มินัลกลับแย้มรอยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คนที่พบเห็นต้องรู้สึกหนสันหลังวาบ "ตอนนี้แหละครับ ลินดา เข้าซื้อคืนทั้งหมด" คำสั่งถูกลั่นวาจาออกไปราวกับเสียงคำรามของพญาอินทรีย์ที่พุ่งโฉบเหยื่อ นิ้วมือของลินดารัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วแสง ระบบซื้อขายอัตโนมัติที่ถูกเขียนขึ้นเป็นพิเศษทำงานประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่ได้ซื้อแค่หุ้นที่ธันวาทิ้งลงมา แต่เป็นการรวบซื้อหุ้นทุกหุ้น ทุกบาท ทุกสตางค์ ที่นักลงทุนรายย่อยและกองทุนของศัตรูเทขายทิ้งด้วยความตื่นตระหนก กราฟราคาที่เคยดิ่งเหวราวกับดิ่งพสุธา หยุดชะงักกะทันหันราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากเอาไว้ เส้นกราฟสีแดงเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างบ้าคลั่งในแท่งเทียนเดียว! ปัง! เสียงทุบโต๊ะดังสนั่นจากห้องเพนต์เฮาส์ของธันวา รอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าของทายาทมหาเศรษฐีมลายหายไปในพริบตา สีหน้าของเขาซีดเผือดราวกับศพ เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมกายเมื่อตัวเลขบนหน้าจอรายงานสถานะสวนทางกับสิ่งที่ควรจะเป็นอย่างสิ้นเชิง "เป็นไปไม่ได้! มันเอาเงินมาจากไหนมหาศาลขนาดนั้นเพื่อรับซื้อหุ้นทั้งหมดไว้!" ธันวาคำรามลั่นห้อง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ตัดกลับมาที่ห้องทำงานของกวิน บรรยากาศเงียบสงบราวกับป่าช้า ลินดานั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยความโล่งอกอย่างถึงที่สุด หน้าจอแสดงผลกำไรสุทธิที่กระโดดขึ้นสูงจนตัวเลขแทบจะล้นจอ สถานะผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในบริษัทเป้าหมายตกเป็นของกวินอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด กวินพิงหลังพักผ่อน หลับตาลงช้าๆ เพื่อซึมซับความสำเร็จของหมากตานี้ ชัยชนะที่แลกมาด้วยความอดทนและการคำนวณอย่างแม่นยำทุกย่างก้าว ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ทำลายความเงียบงันภายในห้อง ลินดาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เพราะเวลานี้ไม่ควรมีใครได้รับอนุญาตให้ขึ้นมาบนชั้นนี้ ประตูกลางเปิดออกช้าๆ ร่างระหงในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและสง่างาม เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้างดงามไร้ที่ติแต่เย็นชาไร้ความรู้สึก ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่กวินโดยไม่กะพริบ กวินลืมตาขึ้น ชายหนุ่มมองผู้มาเยือนคนใหม่ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน "ยินดีด้วยนะครับ คุณกวิน สำหรับชัยชนะอันงดงาม" น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นเอ่ยขึ้น พร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้ากวิน "แต่เกรงว่า... เกมกระดานนี้ คุณยังไม่ได้เป็นผู้ชนะที่แท้จริงหรอกนะ เพราะคนที่ถือไพ่ตายใบสุดท้ายจริงๆ... ยืนอยู่ตรงนี้ต่างหาก" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" ด้วยดีเสมอมา แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ