ข่าวลือลวงโลก

"วิน... อย่าเพิ่งกดรันระบบ!" เสียงหอบสะท้านของลินดาเอ่ยชื่อเขาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นกระทบลงบนพื้นพรมราคาแพงในห้องควบคุมระบบอัลกอริทึม นิ้วเรียวของเธอยังสั่นเทาขณะยึดจับขอบโต๊ะทำงานของเขาไว้แน่น "โปรเจกต์ที่คุณทุ่มเงินทั้งหมดลงไป... ถูกแฮกจากข้างในแล้ว!" หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้ากวินไม่ได้กะพริบเตือนด้วยสีแดงอย่างที่ควรจะเป็น มันกลับนิ่งสนิท... นิ่งจนน่ากลัว ตัวเลขพอร์ตโฟลิโอมูลค่าหลายหมื่นล้านดอลลาร์ที่เขาใช้เวลาสะสมและคำนวณอย่างแม่นยำมาตลอดทศวรรษ กำลังไหลออกสู่ปลายทางที่ไม่รู้จักด้วยความเร็วสูงราวกับสายน้ำที่ถูกเปิดเขื่อน กวินไม่ได้กระโชกกระโหลกหรือแสดงอาการตื่นตระหนกออกมาแม้แต่น้อย เขานั่งพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด ดวงตาสีเข้มคมกริบมองลอดผ่านกรอบแว่นสายตาไปยังตัวเลขที่กำลังลดลงอย่างรวดเร็ว เขายกกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ รสชาติขมเข้มไหลผ่านลำคอ ก่อนที่ริมฝีปากจะได้รูปจะคลี่ยิ้มบางเบa "คุณใจเย็นๆ ก่อนครับลินดา" เสียงทุ้มนุ่มนวลเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น ราวกับไฟกำลังไหม้บ้านแต่เขากลับชวนคุยเรื่องสภาพอากาศ "ใจเย็นเหรอคะ วิน! เงินสำรองสภาพคล่องทั้งหมด รวมถึงหุ้น บิทคอยน์ และสัญญาฟิวเจอร์สที่คุณถืออยู่... มันกำลังถูกเทขายทิ้งในตลาดมืด! แถมตอนนี้ สำนักข่าวเศรษฐกิจทุกแห่งกำลังประโคมข่าวว่ากองทุนของเราล้มละลายแล้ว!" ลินดาก้าวเข้าไปใกล้ ชand มือบางคว้าแขนเสื้อสูทของเขาไว้แน่น แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวไม่ใช่เพราะตัวเงิน แต่เพราะเธอกลัวว่าผู้ชายคนนี้จะพังทลายลง กวินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบกันของแก้วเซรามิกและจานรองดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวผู้เป็นทั้งมือขวาและคนที่กุมหัวใจของเขาในยามนี้ ดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความพ่ายแพ้ มีเพียงประกายแสงแห่งความเฉียบคมที่ซ่อนเร้นบางอย่าง "ลินดา คุณจำกฎเหล็กข้อแรกของการเป็นนักลงทุนระดับโลกที่ผมเคยบอกได้ไหมครับ" ลินดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อสมองประมวลผลคำพูดของเขา "ตลาด... ตลาดมักจะสร้างภาพลวงตาที่น่ากลัวที่สุด ก่อนที่ความจริงอันหอมหวานจะปรากฏ" "ถูกต้องครับ" กวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายในชุดสูทตัดเย็บอย่างประณีตดูสง่างาม เขายื่นมือออกไปเช็ดหยดน้ำตาที่ข้างแก้มของลินดาอย่างแผ่วเบา สัมผัสอบอุ่นจากปลายนิ้วของเขาทำให้เธอสะع้านเล็กน้อย "ธันวาคงคิดว่าเขาเป็นฝ่ายกุมไพ่เหนือกว่า หลังจากที่ส่งหนอนบ่อนไส้เข้ามาฝังตัวในทีมของเราได้สำเร็จ แต่เขาลืมไปอย่างหนึ่ง..." กวินหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับหน้าจอหลักอีกครั้ง นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์เพียงไม่กี่ครั้ง รหัสผ่านระดับมาสเตอร์คีย์ก็ถูกปลดล็อก หน้าจอที่เคยแสดงผลการสูญหาย กลับกลายเป็นกราฟจำลองที่ซ้อนทับกันอยู่ถึงสามชั้น "เขากำลังเล่นเกมชอร์ตเซล (Short Sell) ที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ด้วยเงินกู้ยืมมหาศาลจากกลุ่มทุนวอลล์สตรีท โดยคิดว่าข่าวลือเรื่องการถูกแฮกจะทำให้หุ้นในเครือของเราดิ่งลงเหวในเวลาไม่ถึงสิบนาที" กวินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "น่าเสียดายจริงๆ ที่ข้อมูล 'การถูกแฮก' ที่เขาได้รับ... เป็นโค้ดลวงที่ผมจงใจเขียนขึ้นเพื่อให้ระบบอัลกอริทึมของเขาติดกับดักเอง" ลินดาอ้าปากค้าง สมองของเธอหมุนเร็วจี๋เพื่อเชื่อมโยงเหตุการณ์ทั้งหมดเข้าด้วยกัน "หมายความว่า... ที่ระบบถูกเจาะ ไม่ใช่เพราะเราพลาด แต่เพราะคุณเปิดประตูต้อนรับพวกเขาเข้ามาตั้งแต่แรก?" "ถ้าเราไม่เปิดประตูให้โจรเข้าบ้าน เราจะจับโจรคาหนังคาเขาพร้อมหลักฐานการทุจริตข้ามชาติได้อย่างไรล่ะครับ" กวินหันมามองเธอบางเบa "ตอนนี้ ทางสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ก.ล.ต.) กำลังตรวจสอบบัญชีปลายทางที่รับคำสั่งขายชอร์ตผิดปกติเหล่านั้นอยู่ และชื่อผู้ถือหุ้นใหญ่เบื้องหลังนอมินีเหล่านั้น... ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากธันวา" บรรยากาศในห้องควบคุมเปลี่ยนไปในทันที ความตึงเครียดที่กดทับอกของลินดาถูกแทนที่ด้วยความตื่นตะลึง เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าผู้ชายคนนี้จะวางแผนล่วงหน้าไปไกลถึงสามก้าวในขณะที่ศัตรูกำลังลำพองใจ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของกวินดังขึ้นหน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้าเป็น "ธันวา" กวินปรายตามองหน้าจอนั้นอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะกดรับและเปิดสปีกเกอร์โฟนให้ลินดาได้ยินด้วย เสียงหัวเราะอย่างลำพองใจของธันวาดังลอดออกมาทันที *“ไงล่ะ กวิน! อรุณสวัสดิ์กับความพินาศครั้งใหญ่ในชีวิตแกเป็นยังไงบ้าง? รู้สึกอย่างไรบ้างวะกับการเป็นขอทานในพริบตาเดียว?”* เสียงของธันวาเต็มไปด้วยความสะใจและความหยิ่งยโสแบบคนที่ไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้ กวินยังคงยืนไขว้หลัง สีหน้าเรียบเฉยราวกำลังฟังเรื่องตลกฝืดเคือง เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่น้ำเสียงนั้นเย็นยะเยือกจนคนฟังต้องขนลุก "อรุณสวัสดิ์ครับคุณธันวา ขอบคุณมากสำหรับความเป็นห่วง... แต่ดูเหมือนว่าคุณจะรีบเปิดออร์เดอร์ขายชอร์ตเร็วเกินไปหน่อยนะ ปริมาณหุ้นที่คุณทุ่มลงไปเมื่อห้านาทีก่อน ตอนนี้มูลค่าลดลงไปสามสิบเปอร์เซ็นต์แล้วไม่ใช่เหรอครับ?" ปลายสายเงียบกริบไปชั่วขณะ เสียงลมหายใจสะดุดของธันวาบ่งบอกถึงความผิดปกติที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ *“แก... แกหมายความว่ายังไง? อย่ามาทำเป็นปากดี!”* "ผมไม่ได้ปากดีครับคุณธันวา แต่ถ้าคุณลองเช็กพอร์ตของกลุ่มทุนคุณตอนนี้ คุณจะพบว่าบัญชีสำรองทั้งหมดถูกอายัดโดย ปปง. เรียบร้อยแล้วในข้อหาปั่นหุ้นและใช้ข้อมูลภายใน" กวินหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เหมือนคมมีดกรีดลงบนหัวใจของอีกฝ่าย "และที่สำคัญที่สุด... เงินทุนหหมื่นล้านที่คุณกู้มาเล่นเกมนี้ ตอนนี้กลายเป็นสมบัติของบริษัทผมตามกฎหมายหลักทรัพย์เรียบร้อยแล้วครับ" *“ม… ไม่จริง! แกโกหก!”* เสียงของธันวาตื่นตระหนกจนเพี้ยน ผิดกับความเย่อหยิ่งเมื่อครู่ลิบลับ *“แกทำแบบนี้ไม่ได้! ฉันจะฟ้อง—!”* กวินกดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย หน้าจอโทรศัพท์ดับลงพร้อมกับความเงียบงันที่กลับคืนสู่ห้องควบคุมอีกครั้ง เขากลัดกระดุมเสื้อสูทเรียบร้อย หันกลับมามองลินดาที่ยืนมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสและหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ "จบเรื่องนี้แล้ว เราคงต้องไปฮันนีมูนกันสักหน่อยนะครับลินดา คุณอยากไปที่ไหนเป็นพิเศษไหม?" กวินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ผิดกับภาพของปีศาจทางการเงินเมื่อครู่นี้ราวคนละคน ลินดายังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบ ประตูห้องควบคุมนิรภัยด้านหลังซึ่งควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านความปลอดภัยสูงสุดสั้นระดับทหาร ก็ส่งเสียง "ติ๊ด" ดังขึ้นเบาๆ ไฟแสดงสถานะเหนือประตูเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว... ทั้งที่ไม่มีใครกดรหัสปลดล็อกภายนอกแม้แต่คนเดียว! กวินหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปในเสี้ยววินาที ขณะที่ลินดาหันขวับไปมองบานประตูเหล็กกล้าที่กำลังค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดของทางเดินด้านนอก "สวัสดีครับ คุณกวิน... ดูเหมือนว่าคุณจะประเมิน 'เครือข่ายสำรอง' ของผมต่ำไปหน่อยนะครับ" ด้วยความขอบคุณจากใจจริง เซียนหุ้นย้อนเวลา