เข้าสู่สมรภูมิอสังหาฯ

"นายไม่ได้ตายไปแล้วหรือไง... กวิน?" น้ำเสียงของธันวาสั่นพร่าเล็กน้อยขณะที่เขายืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัวในห้องรับรองวีไอพี มือที่ถือแก้วไวน์ราคาแพงของเขาสั่นจนของเหลวสีทับทิมกระเพื่อมไหว กวินไม่ได้ตอบในทันที เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ สายตาจับจ้องไปที่เอกสารในมือราวกับว่าชายตรงหน้าเป็นเพียงมดปลวกที่ไร้ค่าต่อแผนการใหญ่ของเขา "ความตายมันก็แค่คำนิยามของคนที่ล้มเหลวครับธันวา" กวินเงยหน้าขึ้น สบตากับอดีตเพื่อนรักด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง "ส่วนคนที่ยังหายใจอยู่... ก็แค่ต้องเลือกว่าจะใช้ลมหายใจนั้นทำอะไรที่มันคุ้มค่ากว่าเดิม" ธันวาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะด้วยแรงที่มากกว่าปกติ เสียงกระทบของแก้วคริสตัลดังก้องท่ามกลางความเงียบงัน เขาสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงกลับคืนมา นี่คือศัตรูเบอร์หนึ่งที่เขาสั่งเก็บไปเมื่อสามปีก่อน แล้วชายคนนี้กลับมานั่งอยู่ตรงหน้าเขาในฐานะนักลงทุนปริศนาที่กำลังกว้านซื้อที่ดินแปลงสวยในย่านชานเมืองที่กำลังจะกลายเป็นสมรภูมิทองคำ "แกกลับมาเพื่ออะไร?" ธันวาเค้นเสียงถาม "ผมกลับมาเพื่อทำในสิ่งที่นายไม่เคยคิดจะทำ... สร้างอนาคตที่นายเองก็คาดไม่ถึง" กวินลุกขึ้นยืน ร่างกายสูงโปร่งของเขาดูน่าเกรงขามกว่าที่เคยเป็น "อ้อ ส่วนที่ดินแปลงที่นายหมายตาไว้ในเขตสายสีส้มที่กำลังจะประกาศสร้างน่ะครับ... ผมจัดการโอนกรรมสิทธิ์เป็นของบริษัทผมเรียบร้อยแล้วเมื่อเช้านี้" ใบหน้าของธันวาเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด เขารู้ดีว่าข่าวเรื่องการตัดผ่านของรถไฟฟ้าคือความลับระดับบนสุดของกลุ่มทุน แต่กวินกลับรู้ล่วงหน้า ราวกับว่าชายคนนี้อ่านใจคนในคณะกรรมการผังเมืองได้ "แกใช้เส้นสายใคร?" "ผมไม่ได้ใช้เส้นสายครับธันวา" กวินก้าวเดินผ่านร่างของธันวาไปพลางกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ผมแค่มี 'ความจำ' ที่ดีกว่าคนอื่นก็เท่านั้นเอง" ... กวินเดินออกมาจากห้องประชุมลับด้วยท่าทีสุขุม ลินดาที่รออยู่ในรถสปอร์ตคันหรูรีบเปิดประตูลงมาต้อนรับ ดวงตาคมกริบของเธอกวาดมองใบหน้าของกวินเพื่ออ่านร่องรอยของสถานการณ์ "เขาไหวตัวทันไหมคะ?" ลินดาถามพลางสตาร์ทรถ "เขากำลังกลัวครับ" กวินตอบสั้นๆ ขณะเอนตัวลงพิงเบาะ "ธันวาเป็นคนประเภทที่รับมือกับความสูญเสียได้แย่มาก ยิ่งเขารู้ว่าเราชิงตัดหน้าซื้อที่ดินแปลงหลักในทำเลทองไปหมดแล้ว เขายิ่งจะทำอะไรที่บ้าคลั่งกว่าเดิม" "นั่นหมายความว่าแผนขั้นถัดไปของเราจะเริ่มเร็วขึ้นสินะคะ?" "ใช่ครับ" กวินมองออกไปนอกหน้าต่างรถที่เคลื่อนตัวผ่านย่านโรงงานเก่าที่กำลังจะกลายเป็นย่านเศรษฐกิจใหม่ในอนาคต "อีกไม่กี่ชั่วโมง รัฐบาลจะประกาศแผนผังการเดินรถไฟฟ้าอย่างเป็นทางการ ราคาที่ดินที่เรากว้านซื้อมาในราคาตลาดเมื่อวาน จะพุ่งขึ้นสามเท่าภายในข้ามคืน เราไม่ได้แค่สู้กับธันวาด้วยเงิน แต่เรากำลังสู้ด้วย 'เวลา' ที่เขามองไม่เห็น" ทั้งสองขับรถสำรวจพื้นที่อย่างเงียบเชียบ ที่ดินแปลงใหญ่ที่เคยเป็นโกดังร้างถูกกวินกว้านซื้อไว้ทั้งหมดภายใต้ชื่อบริษัทนอมินีที่ลินดาจัดตั้งขึ้น ความฉลาดในการกระจายความเสี่ยงของลินดาทำให้ไม่มีใครเอะใจเลยว่าเจ้าของที่ดินผืนใหญ่ที่กำลังจะกลายเป็นสถานีต่อเชื่อมที่แพงที่สุดในประเทศคือคนที่ธันวาเคยเหยียบย่ำจนจมดิน "คุณกวินคะ" ลินดาหันมามองเขาขณะรถติดไฟแดง "ถ้าเราทำแบบนี้ต่อไป ธันวาจะไม่หยุดแค่การเจรจาแน่ เขาจะใช้กำลัง หรือไม่ก็อำนาจมืดที่เราคาดไม่ถึง คุณเตรียมรับมือไว้แล้วใช่ไหม?" "ผมเตรียมไว้แล้วครับ" กวินหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากเบาะหลัง "นี่ไม่ใช่แค่เอกสารโฉนดที่ดิน แต่มันคือรายการธุรกรรมที่ธันวาแอบโอนเงินเข้าบัญชีลับของรัฐมนตรีคมนาคมเมื่อห้าปีก่อน ถ้าเอกสารนี้หลุดออกไป... ทั้งอาณาจักรของเขาก็ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก" กวินไม่ได้ต้องการแค่ความร่ำรวย แต่เขาต้องการถอนรากถอนโคนทุกอย่างที่ธันวาภาคภูมิใจ ทว่าขณะที่เขากำลังจะปิดซองเอกสารนั้น จู่ๆ โทรศัพท์ในมือของเขาก็สั่นสะเทือน หน้าจอแจ้งเตือนข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่ระบุชื่อ เขากดอ่านเพียงครู่เดียว ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด *ข้อความนั้นระบุเพียงว่า: 'นายจัดการที่ดินได้ดี... แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าใครเป็นคนเซ็นอนุมัติโฉนดฉบับสุดท้ายให้แก? หันไปมองที่กระจกหลังสิ กวิน... เกมเพิ่งจะเริ่มจริงๆ ตอนนี้ต่างหาก'* กวินชะงัก สายตาเหลือบไปที่กระจกมองหลังของรถ ท่ามกลางความมืดมิดของถนนเส้นเปลี่ยว มีรถสีดำคันเดิมที่ขับตามเขามาตลอดทางตั้งแต่ออกจากตึกประชุม และไฟหน้ารถคันนั้นก็กระพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยความอำมหิต ในวินาทีที่รถคันนั้นเร่งเครื่องพุ่งเข้าชนท้ายรถของเขาอย่างจัง กวินตระหนักได้ทันทีว่าคนในรถคันนั้นไม่ใช่ธันวา แต่เป็นใครอีกคนที่เขาไม่เคยนึกถึงมาก่อนในสมการของการล้างแค้นครั้งนี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายลงทุนไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ