ชัยชนะเล็กๆ

ปลายกระบอกปืนเย็นเยียบกดลึกลงบนแผ่นอกของผม กลิ่นน้ำมันปืนจางๆ ปะทะเข้ากับจมูกท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมือง ชายชราตรงหน้า—คนที่ผมเคยให้ความเคารพในฐานะอาจารย์—เหยียดยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย “คุณสอนผมเองไม่ใช่หรือครับอาจารย์ ว่าในโลกของการเงิน ความเชื่อใจคือสินทรัพย์ที่มีมูลค่าต่ำที่สุด” ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่มือขวาแอบกดปุ่มเปิดการบันทึกภาพและเสียงผ่านนาฬิกาข้อมือระบบดิจิทัลที่ผมเตรียมไว้ “และการเดิมพันด้วยปืนแบบนี้ มันเป็นวิธีของพวกอันธพาล ไม่ใช่คนที่คุมตลาดหลักทรัพย์ครึ่งค่อนโลก” ชายชราหัวเราะหึในลำคอ “กวิน... ฉันไม่ได้เป็นคนคุมตลาดหรอก แต่ฉันคือคนที่ทำให้ตลาดหายไปได้ถ้าต้องการ และแกดันเป็นส่วนเกินที่ทำให้สมดุลมันพัง” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะของเขาก็ดังระงม แสงไฟสีแดงสลับขาวกะพริบถี่เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด ผมเห็นแววตาของเขาไหววูบ มือที่ถือปืนสั่นน้อยๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าจอที่แสดงผลพอร์ตการลงทุนมหาศาลซึ่งกำลัง ‘ละลาย’ หายไปในทุกเสี้ยววินาที นั่นคือผลงานของลินดา เธอไม่ได้อยู่แค่ที่บริษัท เธออยู่ในระบบเครือข่ายของพวกเขาทั้งหมดตั้งแต่วินาทีที่ผมก้าวเข้ามาในห้องนี้ “เงินกองทุนสำรองของกลุ่มทุนคุณถูกโอนย้ายไปยังบัญชีพักที่ตรวจสอบไม่ได้แล้วนะครับ” ผมขยับตัวถอยหลังช้าๆ ปลายปืนที่เคยจ่อหน้าอกถูกผมปัดออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด “คุณไม่ได้ขู่ผมด้วยปืนกระบอกนี้หรอกครับ คุณแค่กำลังระบายความโกรธที่กำลังจะล้มละลาย” ชายชราทรุดตัวลงบนเก้าอี้หนังราคาแพง สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากนักล่ากลายเป็นชายชราที่พ่ายแพ้ต่อกาลเวลาและตัวเลขที่ไร้ความปราณี เขาพยายามจะกดปุ่มเรียกคนมาช่วย แต่ระบบความปลอดภัยทั้งหมดถูกล็อกโดยรหัสผ่านที่ผม ‘ย้อนเวลา’ กลับมาตั้งค่าไว้ก่อนที่เขาจะคิดเปลี่ยนรหัสเสียอีก “ธันวา... มันไม่มาช่วยคุณหรอกครับ เพราะตอนนี้มันเองก็กำลังหัวหมุนกับการหาเงินมาปิดบัญชีที่ขาดดุลมหาศาลจากการปั่นหุ้นตัวสุดท้าย” ผมก้มลงมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา “เกมนี้จบแล้วครับ ในฐานะพันธมิตร ผมบอกคุณได้แค่นี้จริงๆ” ผมเดินออกจากห้องนั้นโดยไม่เหลียวหลังกลับไปมอง ทิ้งให้เขาอยู่กับความเงียบและเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังไม่หยุดหย่อน เมื่อลิฟต์เคลื่อนตัวลงสู่ชั้นล่าง ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ลินดาส่งข้อความสั้นๆ มาว่า *‘เรียบร้อย ทรัพย์สินทั้งหมดเริ่มถูกอายัด กลุ่มทุนมืดขาดสภาพคล่องสิ้นเชิง’* ผมถอนหายใจยาว ความตึงเครียดที่แบกไว้ตลอดหลายเดือนเริ่มผ่อนคลายลง การล้างแค้นที่เริ่มจากศูนย์จนถึงวันนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเลข แต่มันคือการถอนรากถอนโคนอิทธิพลที่เคยทำลายชีวิตผมในชาติก่อน ทว่าเมื่อก้าวออกจากประตูตึก ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลก็แล่นเข้าสู่ประสาทสัมผัส บรรยากาศรอบตึกเงียบผิดปกติ รถยนต์สีดำหลายคันจอดสนิทในมุมมืด ผมเห็นคนของธันวายืนรออยู่เต็มไปหมด ไม่ใช่เพื่อเจรจา แต่เพื่อจบปัญหาด้วยวิธีที่ป่าเถื่อนที่สุด ลินดาโทรเข้าทันที “กวิน! ออกมาหรือยัง? ฉันตรวจพบการเคลื่อนไหวผิดปกติของเงินทุนสำรองอีกก้อนหนึ่ง มันไม่ใช่ของกลุ่มธันวา... มันดูเหมือนว่าจะมี ‘ผู้เล่นใหม่’ ที่มีอำนาจมากกว่ากำลังเข้ามาแทรกแซง!” ผมหยุดชะงัก สายตาจับจ้องไปยังชายชุดสูทสีเทาที่เดินลงจากรถคันกลาง เขาไม่ใช่ธันวา แต่เป็นคนที่ผมรู้จักดีในฐานะ ‘ผู้บงการที่แท้จริง’ ซึ่งควรจะตายไปตั้งนานแล้วในอีกสิบปีข้างหน้า ชายคนนั้นขยับเนกไทเบาๆ ก่อนจะสบตาผมผ่านความมืดแล้วเอ่ยขึ้น “ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณกวิน ผมรอคอยที่จะได้เห็นฝีมือคนที่กล้าล้มกระดานของผมมานานแล้ว หวังว่าเงินที่คุณแย่งมาจากพวกเด็กๆ เมื่อครู่ จะเพียงพอที่จะซื้อชีวิตของคุณในคืนนี้ได้นะ” เขากดปุ่มรีโมตในมือ พื้นดินรอบตัวผมเริ่มสั่นสะเทือน เสียงระเบิดเบาๆ ดังมาจากชั้นใต้ดินของตึกที่ผมเพิ่งเดินออกมา... นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของธุรกิจแล้ว แต่มันคือสงครามที่ผมเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในกระดานที่ใหญ่กว่าเดิมมหาศาล ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมมาจนถึงวินาทีที่สำคัญที่สุดนี้ครับ ผมจะพยายามทำหน้าที่อย่างเต็มที่ในตอนถัดไปนะครับ