จังหวะสวนกลับ

"ถ้าธันวาคิดว่าการปั่นหุ้นบริษัทลูกเพียงสามแห่งจะทำให้ผมกระอักเลือดได้ เขาก็คิดผิดถนัดครับลินดา" เสียงของกวินราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไม่มีคลื่นลม แต่ในแววตาของเขาที่จ้องมองจอเทอร์มินัลหกจอกลับเต็มไปด้วยประกายคมกริบดุจใบมีด กวินไม่ได้ขยับตัวจากเก้าอี้หนังราคาแพง เขากลับหมุนปากกาสไตลัสในมืออย่างใจเย็น ขณะที่กราฟสีแดงของดัชนีกลุ่มอสังหาริมทรัพย์ที่ธันวาถือครองกำลังดิ่งเหวลงอย่างน่าใจหาย ลินดาซึ่งยืนอยู่ข้างๆ กอดอกแน่น พลางมองดูตัวเลขปริมาณการขายชอร์ต (Short Selling) ที่ถาโถมเข้าใส่หุ้นบริษัทของตระกูลธันวาอย่างไม่หยุดยั้ง เธอยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น "ธันวาพยายามกู้สถานการณ์ด้วยการใช้กระแสเงินสดจากบัญชีลับในต่างประเทศเพื่อไล่ซื้อคืน (Buyback) ครับกวิน แต่เขาไม่รู้เลยว่า... แหล่งเงินทุนหลักของเขากำลังถูกเราปิดตาย" "เงินไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคือเส้นเลือดใหญ่" กวินแค่นยิ้ม "ธันวาคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของกฎเกณฑ์ แต่ในตลาดการเงิน คนที่มีความรู้เหนือกว่าคือคนเขียนกฎ... และวันนี้ ผมจะทำให้เขารู้ว่าเงินทุนที่เขาภูมิใจนักหนา มันก็แค่เศษกระดาษเมื่อต้องเผชิญกับอัลกอริทึมที่ผมวางหมากไว้" บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของกวินเต็มไปด้วยความตึงเครียดแต่เงียบเชียบ ระบบคลาวด์คอมพิวติ้งที่กวินสั่งการผ่านโปรแกรมที่เขาสร้างขึ้นเองกำลังทำงานอย่างหนักหน่วง มันทำหน้าที่ดึงสภาพคล่องออกจากตลาดออปชันที่ธันวาใช้เป็นฐานที่มั่นสุดท้ายในการค้ำประกันหนี้ก้อนโต "คำสั่งซื้อขายถูกระงับแล้วครับ" ลินดาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยจากความตื่นเต้น "ธนาคารในเครือข่ายของธันวาเริ่มปฏิเสธการปล่อยกู้ฉุกเฉิน กองทุนต่างชาติที่เราส่งซิกไปเมื่อคืนเริ่มเทขายทำกำไร นี่มันคือการล้อมกรอบที่สมบูรณ์แบบครับ" กวินไม่ได้ตอบ แต่เขากดรัวคีย์บอร์ดเพียงไม่กี่ครั้ง หน้าจอหลักเปลี่ยนเป็นกราฟสีทองที่กำลังพุ่งทะยานสวนทางกับความหายนะของธันวา "อย่าประมาทครับลินดา ธันวาเป็นคนประเภทที่จนตรอกแล้วจะทำอะไรไม่เลือกหน้า เตรียมทีมกฎหมายไว้ให้พร้อม พรุ่งนี้เช้าตลาดเปิดเมื่อไหร่ ข่าวการทุจริตภายในของกลุ่มทุนเขาจะกลายเป็นพาดหัวข่าวหน้าหนึ่ง" ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนพลางจัดปกเสื้อสูทให้เรียบร้อย เขาเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองเห็นแสงไฟของเมืองหลวงที่ดูเล็กจ้อยในสายตาของคนที่กำลังควบคุมทิศทางกระแสเงินไหลเวียนของโลกใบนี้ ความแค้นในอดีตที่เคยฝังลึกในใจเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความสะใจที่ได้เห็นศัตรูร่วงหล่นจากบัลลังก์ที่เขาไม่คู่ควร "ผมจำได้ดีครับ" กวินพึมพำกับตัวเอง "วันที่ผมสูญเสียทุกอย่างเพราะความไว้ใจ ตอนนั้นธันวาหัวเราะเยาะผมเหมือนผมเป็นเพียงมดปลวก... วันนี้ ผมก็แค่จะสอนให้เขารู้ว่า มดปลวกที่เตรียมตัวมาดีพอ สามารถกัดกินเสาเข็มของปราสาทจนพังทลายลงมาได้เช่นกัน" เสียงโทรศัพท์มือถือของกวินสั่นครืดอยู่บนโต๊ะ หน้าจอโชว์เบอร์แปลกที่ไม่บันทึกชื่อ แต่เขารู้ดีว่าเป็นใคร กวินหยิบมันขึ้นมาแล้วกดรับโดยไม่รีรอ "ดูท่าทางคุณจะลำบากมากนะครับธันวา... ลมหายใจสุดท้ายของบริษัทคุณ มีค่าพอจะให้ผมซื้อต่อในราคาหนึ่งบาทไหม?" กวินพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพราวกับกำลังเจรจาธุรกิจทั่วไป ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะที่ฟังดูแหบพร่าและเต็มไปด้วยโทสะ "แก... กวิน! แกคิดว่าการเล่นตลกกับตัวเลขจะล้มฉันได้งั้นเหรอ? แกไม่รู้หรอกว่าฉันเตรียม 'เซอร์ไพรส์' อะไรไว้ให้แกในฐานข้อมูลที่แกกำลังตรวจสอบอยู่!" กวินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของเขาเปลี่ยนจากความนิ่งเฉยเป็นความเย็นเยียบที่น่าสะพรึงกลัว "งั้นเหรอครับ? แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปอย่างหนึ่ง... ว่าข้อมูลที่คุณคิดว่าเป็นความลับที่สุด ผมได้เห็นมันตั้งแต่วันที่ผมย้อนเวลากลับมาแล้วครับ" ทันใดนั้น หน้าจอเทอร์มินัลของกวินก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แจ้งเตือนการเข้าถึงจากบุคคลภายนอกที่พยายามแฮ็กระบบของเขาเข้ามาอย่างรุนแรง แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ตำแหน่งที่ตั้งของสัญญาณนั้น ไม่ได้มาจากสำนักงานของธันวา แต่มันมาจากห้องข้างๆ ที่เขานั่งอยู่ตอนนี้เอง ลินดาเบิกตากว้างพร้อมกับหันขวับไปมองที่ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท ก่อนจะพบว่าที่จับประตูกำลังหมุนช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ในเวลาวิกฤตเช่นนี้ "ผมบอกแล้วไงครับกวิน ว่าเกมนี้เรายังไม่ได้เริ่มกันจริงๆ" เสียงของชายชราที่เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในตลาดหลักทรัพย์และเป็นพันธมิตรที่กวินไว้ใจที่สุดดังขึ้น พร้อมกับปืนพกเก็บเสียงที่เล็งตรงมาที่หน้าอกของเขา ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของกวินมาถึงช่วงสำคัญนี้ครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าเพื่อดูว่ากวินจะเอาตัวรอดจากหมากรุกที่พลิกผันนี้ได้อย่างไรนะครับ