พ่อลูกเจอกันอีกครั้ง

เสียงฝ่าเท้าหนักหน่วงที่ก้าวล่วงล้ำเข้ามาในเขตอนุสาวรีย์แห่งความสงบสุขของรัญธิดา ไม่ได้ทำให้เธอกลัวแม้แต่น้อย หากแต่มันคือเสียงกุญแจมือแห่งกรรมที่กำลังกระทบกันเป็นจังหวะ บานประตูไม้สักสีขาวถูกผลักเปิดออกด้วยพละกำลังอันเกรี้ยวกราด ลีโอ ไพศาลกุล ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการเดินทางและโทสะที่สุมอก ดวงตาคมกริบสีสนิมเหล็กคู่นั้นกวาดมองไปทั่วห้องรับแขก ก่อนจะหยุดนิ่งสนิท... ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูแห่งความเป็นจริง รัญธิดายืนพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับรูปปั้นหินอ่อน เธอยกถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบรสขมฝาดอย่างใจเย็น ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่บีบเค้นหัวใจของผู้บุกรุกจนแทบแหลกสลาย "รัญ..." เสียงเรียกนั้นแหบพร่าและสั่นเทาเล็กน้อย มันไม่ใช่เสียงของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งประเทศอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของมนุษย์คนหนึ่งที่กำลังจะสูญเสียสติเมื่อเผชิญหน้ากับซากปรักหักพังที่ตนเองเป็นคนสร้างขึ้น "เชิญค่ะ คุณลีโอ" รัญธิดาวางถ้วยแครמיกในมือลงอย่างนุ่มนวล เสียงกระทบเบาๆ ดังก้องกังวานในความเงียบ "ดูเหมือนว่าคุณจะลืมมารยาทพื้นฐานในการเคาะประตูบ้านคนอื่นไปเสียสนิท หรือว่าที่ไพศาลกุลเขาไม่เคยสอนเรื่องสิทธิส่วนบุคคลกันคะ" ลีโอกลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ ก้าวเท้าสั่นเทาเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว สายตาของเขาไม่ได้มองที่ใบหน้าเรียบเฉยของอดีตภรรยา แต่มันกลับกวาดมองหา... สิ่งที่เขากลัวที่สุดและปรารถนาที่สุดในเวลาเดียวกัน "ลูก... ลูกอยู่ไหน" ลีโอเค้นเสียงถาม นัยน์ตาแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสที่พยายามกัก Nขังไว้ "รัญ... เธอซ่อนลูกไว้ที่ไหน พาเขาออกมาพบฉันเดี๋ยวนี้!" รัญธิดาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว เป็นรอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึกผิดบาปของเขาจนเลือดซิบ "ลูกเหรอคะ? แปลกจังนะคะ เมื่อสามปีก่อน... ใครกันนะที่เป็นคนบอกฉันว่าเด็กคนนี้มันคือภาระ เป็นก้อนเลือดไร้ค่าที่ถ่วงความเจริญของคุณ และสั่งให้ฉันไปจัดการมันให้พ้นๆ หน้า?" รัญธิดาก้าวเข้าไปประชิดเขา ดวงตาสีนิลคู่สวยฉายแวววับโรจน์ด้วยความแค้นที่ฝังรากลึก "มาตอนนี้... คุณมีสิทธิ์อะไรมาทวงหาคำว่า 'พ่อ' จากปากของคนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นแม่จนไม่เหลือชิ้นดีคะ!" "ฉันผิดไปแล้ว..." ลีโอพึมพำ เขาทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปหมายจะจับชายกระโปรงของเธอ แต่รัญธิดากลับถอยหลังหนีราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ "ฉันยอมรับว่าฉันมันเลว ฉันมันโง่เง่า... แต่รัญ ได้โปรด ให้ฉันได้เห็นหน้าลูก เถอะนะ... ฉันขอร้อง" ท่าทีที่ยอมจำนนและแตกสลายของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งไม่ได้ทำให้รัญธิดาใจอ่อนลงเลยแม้แต่น้อย มันกลับทำให้เธอรู้สึกสมเพชเวทนาเสียยิ่งกว่าตอนที่เธอต้องก้มกราบขอความเมตตาจากเขาในอดีต ทว่า... ก่อนที่บทสนทนาเชือดเฉือนจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงฮămฮัมเพลงอันคุ้นเคยก็ดังมาจากทางเดินด้านหลัง *ตุก... ตุก... ตุก...* เสียงรองเท้าผ้าใบลายการ์ตูนกระทบพื้นไม้ดังใกล้เข้ามาทุกที ลีโอสะดุ้งสุดตัว ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่สันหลัง วินาทีนั้น... โลกทั้งใบของเขาหยุดหมุน ลมหายใจสะดุดกักค้างอยู่ที่ลำคอ เมื่อร่างเล็กจ้อยของเด็กชายวัยสามขวบในชุดนอนลายหมีน้อยปรากฏกายขึ้นที่มุมห้อง "มมี๊ฮะ... ใครมาเหรอ... ทำไมเสียงดังจัง..." เสียงใสราวกับระฆังแก้วเอ่ยถามพลขยี้ตาด้วยความงัวเงีย น้องธามก้าวเดินออกมาจากห้องนอน เลิกคิ้วน้อยๆ ด้วยความสงสัยเมื่อเห็นผู้ชายแปลกหน้าในชุดสูทคุกเข่าอยู่บนพื้นห้องรับแขก ดวงตาของลีโอบิกกว้างขึ้นจนแทบถסתออกจากเบ้า หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ ภาพตรงหน้าไม่ใช่ภาพลวงตา ไม่ใช่ความฝันอันเลือนราง... แต่มันคือปาฏิหาริย์ที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต เด็กชายตัวน้อยคนนั้น... ผิวขาวละเอียด ดวงตากลมโตสุกใส จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะรูปปากหยักที่เป็นเอกลักษณ์... ทุกตารางนิ้วบนใบหน้านั้น ถอดแบบมาจากกระจกเงาของตัวเขาเองอย่างไร้ที่ติ! มันคือสำเนาถูกต้องของลีโอ ไพศาลกุล เมื่อครั้งวัยเยาว์ ไม่มีผิดเพี้ยน! "ธาม..." ลีโอครางชื่อลูกชายออกมาด้วยเสียงที่แทบไม่ได้ยิน หยาดน้ำตาที่อดกลั้นมานานไหลทะลักอาบแก้มสากอย่างไม่อายฟ้าดิน เขารู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม ความจริงที่ประจักษ์อยู่ตรงหน้ามันทั้งงดงามและเจ็บปวดจนแทบกระอักเลือด น้องธามเอียงคอด้วยความฉงนเมื่อเห็นผู้ชายแปลกหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นมองมาที่ตน เด็กน้อยหันไปมองมารดาด้วยสายตาออดอ้อน "มมี๊ฮะ... ลุงคนนี้เป็นใครทำไมถึงร้องไห้ล่ะฮะ หน้าตาแปลกจัง... เหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายของธามเลย..." ประโยคใสซื่อแต่น่าตอกย้ำของเด็กชายทำให้ลีโอสะอ้านฮวบลงไปกองกับพื้น เขาปล่อยโฮออกมาอย่างหมดสภาพ มือทั้งสองข้างสั่นเทาราวกับคนเป็นโรคพาร์กินสัน พยายามจะคลานเข้าไปหาลูกน้อยแต่ก็ไม่กล้าพอที่จะเอื้อมมือไปแตะต้อง ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพมายาที่จะสลายหายไปหากเขาเอื้อมมือไปคว้า รัญธิดายืนกอดอกมองภาพความพังทลายของอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เธอเหยียดยิ้มเย็นชาออกมาน้อยๆ ก่อนจะย่อตัวลงลูบศีรษะลูกชายเบาๆ ด้วยความรักท่วมท้น "เด็กชายธาม ไพศาลกุลค่ะลูก..." รัญธิดาเอ่ยเสียงหวานหยด ทว่าสายตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่ปักลงกลางใจของคนที่กำลังนั่งร้องไห้ "นี่คือ 'คุณพ่อ' ที่ลูกอยากเจอมาตลอดสามปีไงคะ... คนที่บอกว่าลูกคือความอัปยศของตระกูลไพศาลกุล... เชิญทำความรู้จักกันตามสบายนะคะ" ลีโอเงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยาด้วยแววตาที่แตกสลายยับเยิน หัวใจของเขาถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีเมื่อได้ยินคำพูดนั้นจากปากเธอ และก่อนที่เขาจะได้เอื้อนเอ่ยคำขอโทษใดๆ ออกมา น้องธามก็ก้าวเข้าไปใกล้เขา ช้อนตาขึ้นมองหน้าบิดาผู้ให้กำเนิดด้วยความสงสัยใสซื่อ ก่อนจะยื่นมือเล็กๆ ป้อมๆ ออกไปแตะที่แก้มเปื้อนน้ำตาของลีโอเบาๆ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของประธานหนุ่มพังทลายลงในพริบตา... "คุณพ่อขา... ทำไมถึงรอนานจังเลยล่ะฮะ ธามคิดถึงคุณพ่อที่สุดเลยรู้ไหม..." ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ