บ้านหลังน้อย

กลิ่นอายของชาคาโมมายล์อุ่นๆ ที่ยังกรุ่นควันจางๆ บนโต๊ะไม้ตัวเล็ก ไม่ได้ช่วยให้รัญธิดารู้สึกสงบลงเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อเสียงเคาะประตูด้านนอกยังคงดังซ้ำๆ ราวกับค้อนทุบลงกลางใจ เสียงนั้นไม่ใช่บุรุษไปรษณีย์ และไม่ใช่เพื่อนบ้านผู้ใจดี มันคือจังหวะเคาะที่เธอจดจำได้แม่นยำ—จังหวะหนักหน่วง ไร้ความลังเล และเต็มไปด้วยความกระหายที่จะบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวที่เธอใช้เวลาแรมปีในการสร้างมันขึ้นมาใหม่จากเศษซากความพัง รัญธิดาวางแก้วมาเซรามิกrลงกระทบจานรองเสียงดัง *กริ๊ง* ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบาฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นความเดือดดาลที่ถูกรบกวนความสงบสุขที่เธอกว่าจะแลกมาได้ด้วยหยาดน้ำตา "เปิดประตูเถอะครับ รัญ... ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านบานไม้เก่าๆ เข้ามานั้นแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าและร้อนรน มันคือเสียงของลีโอ ไพศาลกุล ผู้ชายที่เคยเหยียบยย้ำศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ผู้ชายที่เคยแม้กระทั่งไม่ชายามองหน้าเธอด้วยซ้ำในวันที่เธอกำลังตั้งครรภ์อย่างไร้ที่พึ่งพิง แต่วันนี้... เขากลับมายืนอยู่หน้าบ้านพักหลังน้อยในต่างจังหวัดของเธอราวกับสุนัขบ้าที่ตามกลิ่นเหยื่อไม่ยอมปล่อย รัญธิดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บแปลบนั้นดึงสติให้เธอกลับมาเผชิญหน้ากับความเป็นจริง เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ สูตรลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อระงับอาการมือสั่น เท้าเรียวก้าวเดินไปยังประตูด้วยฝ่าฝักที่มั่นคงผิดจากข้างในที่กำลังแผดเผา แกร็ก... ทันทีที่กลอนประตูถูกปลดและบานประตูเปิดออก ภาพของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทราคาแพงที่ยับยู่ยี่และเปียกชื้นเล็กน้อยจากละอองฝนก็ปรากฏแก่สายตา ใบหน้าคมคายที่เคยเรียบเฉยเย่อหยิ่งบัดนี้มีไรเคราขึ้นครึ้ม ดวงตาคมกริบแดงก่ำคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้สบตา4กับอดีตภรรยาที่เขาตามหาพลิกแผ่นดิน "รัญ..." ลีโอครางชื่อเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าอย่างไม่อาจควบคุม เขาพยายามจะก้าวล้ำเข้ามาข้างในทันที "หยุดอยู่ตรงนั้น!" รัญธิดาเอ่ยเสียงเฉียบขาด พร้อมกับยกมือขึ้นขวางทางเข้าประตูอย่างไม่เกรงกลัว ร่างระหงในชุดลำลองสบายๆ ยืนหยัดอย่างมั่นคง แววตาที่มองเขาไม่ได้มีความหวาดหวั่นหรือโหยหาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเย็นชาและเกลียดชังที่กรีดลึกลงไปจนถึงก้นบึ้ง "รัญ... ขอร้องล่ะ ขอให้ผมได้คุยกับคุณหน่อยเถอะ" ลีโอละล่ำละลักพูด สายตากวาดมองผ่านไหล่บางเข้าไปสำรวจภายในบ้านหลังน้อยที่ตกแต่งอย่างอบอุ่น แต่มันกลับว่างเปล่าในสายตาของเขา "คุณมีสิทธิ์อะไรมาเหยียบที่นี่?" รัญธิดาเค้นหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงของเธอเยียบเย็นเสียจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกดำ "บ้านหลังนี้ไม่มีที่สำหรับคนอย่างคุณ ไพศาลกุล! กลับไปซะ ก่อนที่ฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุก" "รัญ ผมสำนึกผิดแล้ว... ทุกอย่างที่ผมทำลงไป ผมขอโทษ ผมขอโอกาส..." "คำขอโทษจากคุณมันราคาถูกเกินกว่าจะเอามาแลกกับความสงบสุขของฉัน!" รัญธิดาตวาดกลับเสียงกร้าว ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ "จำไม่ได้หรือไงคะ ว่าคุณเป็นคนไล่ฉันออกจากบ้านคราวนั้นเอง เป็นคนบอกว่าผู้หญิงไร้ค่าอย่างฉันไม่มีวันคู่ควรกับตระกูลของคุณ! แล้วตอนนี้อะไร? ทำไมถึงทำตัวเป็นหมาบ้าตามตื๊อฉันอยู่ได้ ไม่ละอายใจบ้างเลยหรือไง!" ถ้อยคำเชือดเฉือนที่พรั่งพรูออกมาเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดแทงลงบนหัวใจของลีโอ เขาเจ็บปวดจนพูดไม่ออก ร่างสูงยืนนิ่งงัน ยอมรับทุกคำด่าทอเพราะรู้ดีว่าตนเองเป็นคนทำลายทุกอย่างพังคามือด้วยความโง่เขลาในอดีต "ผมรู้... ผมรู้ว่าผมมันเลว ชั่วช้า และไม่สมควรได้รับการให้อภัยจากคุณเลยสักนิด" ลีโอกลั้นใจพูด สายตาเว้าวอนมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "แต่ได้โปรด... ให้ผมได้ชดใช้เถอะนะ ให้ผมได้ทำหน้าที่..." "ไม่ต้อง!" รัญธิดาตัดบทเสียงแข็ง กร้าวร้าวและเด็ดเดี่ยว "ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณทั้งสิ้น สิ่งเดียวที่คุณควรทำคือการไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันและลูกซะ!" คำว่า 'ลูก' หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม ร่างสูงของลีโอชะงักกึก หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เขารู้ดีว่ามี 'เด็กชาย' อีกคนหนึ่งซ่อนอยู่หลังกำแพงนี้ เด็กน้อยผู้เป็นสายเลือดแท้ๆ ของเขา ในจังหวะที่ลีโอกำลังจะก้าวเท้าฝ่าเข้าไปเพื่อขอร้องอ้อนวอนให้ถึงที่สุดนั้นเอง... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจกบานเล็กจากห้องนอนด้านในดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างป้อมกลมของเด็กชายวัยสามขวบในชุดนอนลายการ์ตูน ที่ขยี้ตาเดินออกมาด้วยท่าทางสะลึมสะลือเนื่องจากเพิ่งตื่นนอน "คุณแม่ฮะ... ใครมาเหรอครับ เสียงดังจังเลย" เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นแม่ แต่ทว่า... ทันทีที่สายตากลมโตคู่นั้นเบนไปปะทะเข้ากับร่างของชายแปลกหน้าที่ยืนขวางประตูอยู่ เด็กชายก็ชะงักกึก ดวงตาคู่โตรướiเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ลีโอ ไพศาลกุล ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อมอย่างจัง ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายแข็งทื่อเป็นหินเมื่อได้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มที่ถอดแบบพิมพ์เขียวมาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจกเงา ดวงตาคู่นั้น จมูกโด่งรั้นนั่น หรือแม้แต่ริมฝีปากหยักนั้น... มันคือตัวเขาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศโดยพลัน มีเพียงเสียงหัวใจของลีโอที่เต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก ขณะที่รัญธิดาหน้าถอดสี รีบพุ่งตัวไปคว้าบุตรชายเข้าสู่อ้อมกอดเพื่อบังร่างเล็กไว้มิดชิดทันที ทว่า... มันสายไปเสียแล้ว ในเมื่อสายตาดุดันของอดีตสามีบัดนี้จับจ้องอยู่ที่เด็กชายไม่วางตา และประกายแห่งความจริงอันน่าตกตะลึงก็สว่างวาบขึ้นในหัวของเขาอย่างชัดเจน (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ)