การตามล่าความจริง

กลิ่นไออับชื้นของคราบน้ำมันเครื่องและฝุ่นละอองในโกดังร้างแถบชานเมือง ไม่ได้ทำให้สติของลีโอ ไพศาลกุล พร่าเลือนลงแม้แต่น้อย ดวงตาคมกราบดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นกำลังจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือด้วยประกายตาวาวโรจน์ ราวกับสัตว์ป่าที่อดอยากและกำลังไล่ล่าเหยิ้นชิ้นสุดท้ายเพื่อต่อลมหายใจ "เจอพิกัดสัญญาณการใช้งานบัตรเครดิตของเธอแล้วครับท่านประธาน... ที่ร้านขายของเล่นเด็กออร์แกนิก ย่านทองหล่อยามวิกาล" เสียงรายงานจากบอดี้การ์ดคนสนิทดังลอดผ่านบลูทูธไร้สาย ลีโอแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยือกเสียจนคนที่อยู่ปลายสายยังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สามเดือนเต็ม... สามเดือนที่เขาต้องทนหายใจเข้าออกเป็นความว่างเปล่า นับตั้งแต่คฤหาสน์หลังใหญ่เหลือเพียงความเงียบงันและรอยหยดเลือดจางๆ บนพื้นห้องนอนที่รัญธิดาเคยอยู่ เธอทิ้งทะเบียนหย่าและแหวนเพชรเม็ดโตไว้บนโต๊ะทำงาน พร้อมกับความจริงอันโหดร้ายที่ว่า เธอดึงเอาสายเลือดแท้ๆ ของตระกูลไพศาลกุลหายไปจากชีวิตเขาอย่างไร้ร่องรอย "ส่งคนปิดทุกเส้นทาง อย่าให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว" ลีโอกดเสียงต่ำ สั่งการด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาด "ถ้าฉันยังไม่ได้ตัวลูก... และไม่ได้เห็นหน้าผู้หญิงใจร้ายคนนั้นด้วยตาตัวเอง พวกแกเตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากไพศาลกุลกรุ๊ปได้เลย" รถยนต์โรลส์-روยซ์สีดำสนิทพุ่งทะยานฝ่าความมืดของมหานครราวกับปีศาจกระหายเลือด ลีโอในชุดสูทสีเข้มที่ยับย่นเล็กน้อยจากการไม่ได้นอนมาสองวันเต็ม นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะหลัง สายตาทอดยาวออกไปนอกกระจกที่สะท้อนภาพใบหน้าเคร่งเครียดของตนเอง ในอกข้างซ้ายมันร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุม ความรู้สึกผิด ความโกรธเกรี้ยว และความกระหายใคร่รู้ตีรวนกันจนปั่นป่วน เขาเคยคิดว่ารัญธิดาก็เป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอที่เขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ เป็นดอกไม้ประดับบ้านที่เขาไม่เคยชายตามองแม้แต่นิดเดียวในวันที่เธอเอ่ยปากขอความรัก แต่ทว่า... ยิ่งตามหา ยิ่งขุดคุ้ยความลับเบื้องหลังดีไซเนอร์สาวปริศนาที่มีนามว่า "รัญ" เขาก็ยิ่งตระหนักว่า ผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำหัวใจ ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งใดๆหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว เธอในตอนนี้คือนางพญาผู้เยือกเย็น ที่พร้อมจะแ,ผดเผาเขาให้เป็นจุล ทางด้านรัญธิดากำลังยืนอยู่หน้าชั้นวางหนังสือภาพสำหรับเด็กในร้านค้าปลอดเชื้อ แสงไฟสีส้มวลอบอุ่นขับให้ใบหน้ารูปไข่ของเธอดูละมุนละไมขึ้น แต่แววตากลับเรียบนิ่งราวกับผืนน้ำในคืนไร้จันทร์ เธอกำลังเลือกนิทานก่อนนอนให้เด็กชายตัวน้อยที่กำลังเกาะชายกระโปรงของเธอแน่น "หม่าม้าฮะ... เล่มนี้มีรูปหมีแพนด้าด้วย ธามอยากได้" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้น ด.ช.ธาม ไพศาลกุล เงยหน้ามองมารดาด้วยดวงตากลมโตเป็นประกาย แพขนตางอนหนา และจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบมาจากบิดาบังเกิดเกล้ามาอย่างไร้ที่ติ รัญธิดาใจกระตุกวูบทุกครั้งที่มองหน้าลูกชาย หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุเมื่อนึกถึงใบหน้าของอดีตสามีที่มักจะซ้อนทับเข้ามาในยามที่เธอมองดวงตาคู่นั้น "ได้สครับลูก... แต่เราต้องรีบกลับกันแล้วนะ ดึกมากแล้วเดี๋ยวคุณปู่พยาบาลที่บ้านจะรอนาน" รัญธิดาย่อตัวลงลูบกลุ่มผมนุ่มนิ่มของลูกชายด้วยความรักท่วมท้น เธอซ่อนความหวาดระแวงไว้ภายใต้รอยยิ้มอ่อนโยน แม้ภายนอกเธอจะเข้มแข็งและยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเองในฐานะดีไซเนอร์แถวหน้า แต่ลึกๆ แล้วเธอยังคงหวาดกลัว... หวาดกลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะพรากแก้วตาดวงใจไปจากเธอ ทว่า สัญชาตญาณบางอย่างกลับกรีดร้องเตือนภัยในวินาทีต่อมา บรรยากาศรอบกายในร้านที่เคยเงียบสงบ กลับมีแรงกดดันประหลาดแผ่ซ่านเข้ามา เงาร่างสูงใหญ่ของชายชุดดำหลายคนเริ่มกระจายตัวปิดกั้นทางเข้าออกอย่างแนบเนียน รัญธิดาชะביงตัวยืนขึ้น มือเรียวคว้ามือเล็กของน้องธามมากำไว้แน่น สัญชาตญาณความเป็นแม่พุ่งพล่านถึงขีดสุด เธอกวาดสายตามองผ่านกระจกใสหน้าร้าน และลมหายใจของเธอก็แทบจะหยุดสะادเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบของใครบางคน ลีโอ... เขามายืนอยู่ตรงนั้นแล้ว ร่างสูงในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาในร้านอย่างเชื่องช้า แต่ละย่างก้าวราวมัจจุราชที่เดินมาทวงวิญญาณ ความกดดันรอบตัวบีบอัดจนรัญธิดารู้สึกหายใจไม่ออก เธอยืนบังร่างเล็กของน้องธามไว้มิดชิด หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความกลัวในอดีตพวยพุ่งขึ้นมาจุกอก แต่วินาทีนี้... ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความเกลียดชังและสัญชาตญาณการปกป้องเลือดเนื้อเชื้อไขยิ่งชีพ "คิดจะหนีฉันไปถึงไหนกัน... รัญธิดา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของร้านค้า ลีโอหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้รัญธิดาได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขา ดวงตาคมกราบคู่นั้นกวาดมองเธอด้วยความโหยหาปนโกรธเกรี้ยว ก่อนที่สายตาของเขาจะเลื่อนต่ำลง... ผ่านเอวบาง และหยุดชะงักลงที่ร่างเล็กของเด็กชายที่ซ่อนอยู่ข้างหลังเธอ ร่างสูงชะงักกึก ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งสะดุดกVึด ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตคู่นั้น... ดวงตาที่สะท้อนเงาของเขาเองอย่างชัดเจนราวกับมองกระจกเงา เด็กชายตัวน้อยเอียงคอมองชายแปลกหน้าด้วยความสงสัย ก่อนจะโผล่หัวออกมาแล้วเอ่ยถามเสียงใสด้วยความเดียงสา "หม่าม้าฮะ... คุณลุงหน้าดุคนนี้ เป็นใครทำไมมองธามแปลกจังเลยฮะ?" กระจกเงาต้องสาป (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ)