เงาในกระจกที่เปลี่ยนไป

ปารีสในฤดูใบไม้ร่วงไม่ได้โรแมนติกอย่างที่พวกสำนักพิมพ์ชอบบรรยาย... สำหรับรัญธิดาแล้ว มันคือห้องทดลองสีเทาหม่นที่เธอใช้หลอมรวมความเจ็บปวดในอดีตให้กลายเป็นเพชรเม็ดงามบนรันเวย์ระดับโลก เสียงปรบมือเกรียวกราวหลังม่านแฟชั่นโชว์ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของดีไซเนอร์สาวมากความสามารถภายใต้นามปากกา 'RANY' กลับไม่ใช่แสงแฟลชจากสื่อมวลชน หากแต่เป็นดวงตากลมโตคู่หนึ่งที่กำลังมองเธอด้วยความภาคภูมิใจจากแถวหน้า "หม่าม้าเก่งที่สุดเลยครับ" เสียงใสแจ๋วที่เจือแววออดอ้อนดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสามขวบในชุดสูทตัดเย็บพิเศษที่วิ่งเข้ามาซบลงกับชายกระโปรงผ้าไหมชั้นดี รัญธิดาย่อตัวลง กลิ่นหอมแป้งเด็กผสมกลิ่นอายความสุขจางๆ แตะนาสิก ภาพความทรงจำสีเลือดเมื่อสามปีก่อนที่เธอเคยนอนจมกองน้ำตาในคฤหาสน์ไพศาลกุลถูกปัดตกไปในพริบตา เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองลูกชาย ด.ช.ธาม ไพศาลกุล... เลือดเนื้อเชื้อไขที่ลีโอ ไพศาลกุล ไม่มีวันรู้ว่ามีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ ร,ยิ้มรับด้วยแววตาที่ลึกล้ำ เธอใช้ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่รกปรีกหน้าผากของลูกน้อย ดวงตาของธามถอดแบบมาจากบิดาผู้เย่อหยิ่งคนนั้นราวกับหล่อออกมาจากบล็อกเดียวกัน... สันจมูกโด่งรั้น ริมฝีปากหยักได้รูป และโดยเฉพาะแววตานิ่งสงบที่ฉายแววฉลาดเกินวัย ทุกครั้งที่เธอมองหน้าลูก มันคือเครื่องเตือนใจว่าเธอรอดตายมาจากนรกขุมนั้นได้ด้วยหัวใจที่ด้านชาและแข็งแกร่งเพียงใด "ถ้าคุณธามยังดื้อไม่ยอมทานมื้อเย็น ฝีมือหม่าม้าวันนี้จะถือเป็นโมฆะนะคะ" รัญธิดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าแฝงความเด็ดขาดตามแบบฉบับมารดาเลี้ยงเดี่ยวที่ต้องยืนหยัดด้วยลำแข้งของตนเอง "ธามไม่ดื้อครับ! ธามจะกินผักให้หมดจานเลย เหมือนที่เคยสัญญาไว้" เด็กชายวัยสามขวบยกมือขึ้นทำวันทูตอย่างแข็งขัน ท่าทางนั้นช่างน่าเอ็นดูจนผู้จัดการส่วนตัวชาวฝรั่งเศสถึงกับหลุดหัวเราะออกมา "คุณรัญคะ ดูเหมือนว่าสื่อจากเอเชียจะต้องการตัวคุณเป็นพิเศษในคืนนี้ โดยเฉพาะสำนักข่าวใหญ่จากกรุงเทพฯ... ทางนั้นส่งตัวแทนระดับผู้บริหารบินตรงมาเพื่อขอสัมภาษณ์แบบเอ็กซ์คลูซีฟโดยเฉพาะเลยนะคะ" รอยยิ้มบนริมฝีปากอิบอิ่มของรัญธิดาชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกคล้ายผิวน้ำถูกโยนก้อนหินลงไป กรุงเทพฯ... เมืองหลวงที่เธอเคยคิดว่าจะไม่มีวันหวนกลับไปเหยียบอีกชั่วชีวิต เมืองที่เคยมีสามีผู้เย็นชาอย่างลีโอ ไพศาลกุล รออยู่บนบัลลังก์แห่งความเพิกเฉย สามปีที่ผ่านมา ลีโออาจจะคิดว่าเธอเป็นเพียงนกน้อยที่บินหนีเตลิดไปอย่างไร้ทิศทาง และคงตายatตกลงข้างทางไปแล้ว แต่เขากลับไม่เคยรู้เลยว่า นกตัวที่เขาเคยเหยียบย่ำจนปีกหัก วันนี้มันเติบโตขึ้นมาพร้อมกับกรงเล็บที่แหลมคม และพร้อมที่จะขยشทุกอย่างที่ขวางหน้าหากบังบังอาจมาแตะต้องดวงใจของเธอ "ปฏิเสธไปค่ะ ฉันไม่มีนโยบายให้สัมภาษณ์กับสื่อจากประเทศนั้น" รัญธิดากล่าวเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนผู้จัดการสาวชาวฝรั่งเศสพยักหน้ารับอย่างรู้ทัน แต่ทว่า... โชคชะตากลับชอบเล่นตลกกับคนที่พยายามวิ่งหนีเงาอดีตเสมอ ในขณะที่รัญธิดากำลังจูงมือลูกชายเดินออกจากหลังเวทีเพื่อตรงไปยังรถยนต์ส่วนตัว เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังสะท้อนก้องโถงทางเดินหรูหราของโรงแรม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์โปรดที่ผสมผสานกับความเย็นยะเยือกอันเป็นเอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูก รัญธิดาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตาคู่คมกริบที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามทวีป แต่กลับลุกโชนด้วยไฟแห่งความคลุ้มคลั่งและโหยหา กำลังจ้องมองตรงมาที่แผ่นหลังของเธอ "เจอตัวสักที... รัญธิดา" เสียงทุ้มต่ำที่ก้องกังวานอยู่ในฝันร้ายของเธอมาตลอดสามปีดังขึ้นเบื้องหลัง รัญธิดาสูดหายใจเข้าลึก, รวบรวมเศษซากความเยือกเย็นทั้งหมดที่มีในฐานะดีไซเนอร์ระดับโลก ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับอดีตสามีผู้ไม่เคยปล่อยให้เธอเป็นอิสระอย่างแท้จริง ลีโอ ไพศาลกุล ในวัยที่ดูคมคายและดิบเถื่อนขึ้นกว่าเดิม กำลังยืนขวางทางเดินด้วยร่างสูงใหญ่ แววตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอ แต่มันเลื่อนต่ำลงมาหยุดอยู่ที่เด็กชายตัวน้อยที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังกระโปรงของมารดา ดวงตากลมโตของเด็กชายธามเงยขึ้นสบตากับร่างสูงใหญ่ตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว และเสี้ยววินาทีนั้นเอง... ลมหายใจของประธานหนุ่มแห่งตระกูลไพศาลกุลก็กระชากหายไปจากทรวงอก เมื่อเขาได้เห็นใบหน้าของเด็กชายวัยสามขวบที่ถอดแบบมาจากกระจกเงาของตัวเขาเองราวกับส่องสำופן! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ