น้ำตาของอดีตสามี

“ถ้าคุณจะมาเพื่อแสดงละครบทเดิมๆ ฉันแนะนำให้กลับไปเถอะค่ะลีโอ เพราะน้ำตาของคุณในตอนนี้ มันไม่มีค่าพอจะซื้อแม้แต่เศษเสี้ยวของความเห็นใจจากฉัน” เสียงเรียบเย็นของรัญธิดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้ใบหน้าของเธอชัดเจนขึ้นในความมืด เธอไม่ได้หันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนสั่นเทาอยู่เบื้องหลัง เพียงแค่จรดปากกาลงบนกระดาษร่างแบบด้วยมือที่นิ่งสนิท ลีโอ ไพศาลกุล ที่เคยถือครองอำนาจเหนือทุกชีวิตในเครือไพศาลกุล บัดนี้เหลือเพียงชายผู้พ่ายแพ้ต่อกาลเวลาและความผิดพลาดของตนเอง เขายืนกอดกล่องกำมะหยี่สีแดงเก่าคร่ำที่บรรจุของเล่นชิ้นโปรดของลูกชายไว้แน่น มือหนาที่เคยใช้เซ็นสัญญาเปลี่ยนโลกกลับกำลังสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ “ผมไม่ได้มาเพื่อเล่นละคร รัญ...” เสียงของเขาแหบพร่า สั่นเครือเหมือนคนที่ไม่ได้ดื่มน้ำมาแรมปี “ผมแค่... ผมแค่อยากรู้ว่า ถ้าวันนั้นผมไม่ทำตัวเลวร้ายขนาดนั้น วันนี้ชีวิตของเราจะเป็นยังไง” รัญธิดาวางปากกาลง เธอหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคมสวยคู่นั้นเย็นชาเสียจนคนมองรู้สึกเหมือนถูกกรีดด้วยใบมีด เธอไม่ได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดของเขาแม้แต่น้อย สิ่งที่เธอเห็นคือชายหนุ่มที่เพิ่งตื่นจากฝันร้าย แล้วเพิ่งพบว่าตัวเองทำลายทุกอย่างที่รักไปจนหมดสิ้น “คำว่า 'ถ้า' คือขยะของคนแพ้ค่ะ” เธอสวนกลับทันควัน “คุณลืมไปแล้วหรือคะว่าตอนที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านในคืนที่ฝนตกหนัก คุณไม่ได้หันกลับมามองแม้แต่เสี้ยวหน้า หรือแม้แต่ตอนที่ฉันอ้อนวอนขอให้คุณรับรู้ถึงการมีอยู่ของเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณ... คุณยังเลือกที่จะโยนมันทิ้งลงถังขยะเหมือนเศษกระดาษที่ไม่สำคัญ” ลีโอทรุดเข่าลงกับพื้นพรมราคาแพง ความเย่อหยิ่งทระนงตนที่เคยเป็นเกราะป้องกันเขาสลายไปจนสิ้น เหลือเพียงก้อนเนื้อที่เต้นเร่าด้วยความทรมาน หยดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือของเขา มันคือน้ำตาของลูกผู้ชายที่สายเกินไป “ผมรู้... ผมมันเลว ผมมันโง่เง่าที่สุดในโลก” เขากระซิบเสียงเบาหวิว เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยดวงตาที่แดงก่ำและเปียกชื้น “รัญ... ผมขอโทษ... ผมขอแค่โอกาส... แค่โอกาสที่จะได้เห็นหน้าเขาอีกสักครั้ง... แค่ครั้งเดียวก็ได้” รัญธิดามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บีบคั้น ไม่ใช่ความสงสาร แต่เป็นความรู้สึกสะใจที่ได้เห็นราชสีห์ผู้เกรียงไกรกลายเป็นสุนัขที่รอคอยเศษอาหารแห่งความเมตตา เธอหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ ส้นเข็มสูงกระแทกพื้นดังสะท้อนก้องห้อง เธอก้มลงมองเขาผ่านสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะยกมือขึ้นเชยคางชายหนุ่มให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน “น้ำตาของคุณตอนนี้ ไม่ได้ทำให้ฉันเจ็บปวดน้อยลงหรอกนะคะ” เธอเอ่ยเสียงกระซิบข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะแก้มของชายหนุ่ม “มันกลับทำให้ฉันนึกถึงความรู้สึกในตอนที่ฉันต้องนอนร้องไห้กอดท้องตัวเองเพียงลำพังในห้องแคบๆ... คุณอยากเห็นหน้าลูกงั้นเหรอคะลีโอ? คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อเขาด้วยซ้ำ” รัญธิดาหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไปจากห้อง ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูไม้บานใหญ่ก็ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่คุ้นเคยทำเอาหัวใจของทั้งสองคนแทบหยุดเต้น “มี้ครับ! ธามวาดรูปคุณพ่อให้มี้ด้วย!” เด็กชายวัยสามขวบในชุดเอี๊ยมยีนส์วิ่งถลาเข้ามาในห้อง มือเล็กๆ ชูภาพวาดลายเส้นยุ่งเหยิงขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ ก่อนที่ดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากลีโอราวกับแกะจะเบิกกว้างเมื่อเห็นชายแปลกหน้าแปลกหน้าที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ลีโอตัวแข็งทื่อ ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปทันทีเมื่อเห็นเด็กน้อยที่ตรงหน้า... ดวงตาคู่นั้น จมูกที่รั้นเล็กน้อย และท่าทางที่มั่นใจนั่น มันคือตัวเขาในวัยเยาว์ไม่มีผิดเพี้ยน ขณะที่รัญธิดากำลังจะก้าวเข้าไปคว้าตัวลูกชายเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้นมาบนโต๊ะ หน้าจอแจ้งเตือนข้อความจากสำนักงานทนายความส่วนตัวที่เธอจ้างไว้เพื่อจัดการเรื่องหย่าขาดให้สมบูรณ์ *‘คุณรัญธิดาครับ เอกสารลับผลตรวจ DNA ที่คุณสั่งให้ผมไปสืบจากเส้นผมของเขากลับมาแล้วครับ... ผลยืนยันว่าเด็กคนนี้คือทายาทสายตรงของตระกูลไพศาลกุล 100% และที่สำคัญ... คุณลีโอเพิ่งยื่นคำร้องต่อศาลเพื่อขอสิทธิ์ปกครองบุตรเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วครับ’* รัญธิดาหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองลีโอที่กำลังจ้องมองเด็กชายด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... สายตาของนักล่าที่พบสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต และไม่มีทางยอมปล่อยให้หลุดมือไปอีกเป็นครั้งที่สอง ลีโอค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสบตากับเธอด้วยแววตาที่เย็นเยียบและทรงพลังอีกครั้ง รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มของคนสำนึกผิด หากเป็นรอยยิ้มของคนที่เพิ่งถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้ “รัญ...” ลีโอเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “ดูเหมือนว่าเราสองคน... จะต้องตกลงเรื่อง 'ครอบครัว' ของเรากันใหม่ยาวเลยนะครับ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ กระจกเงาต้องสาปจะกลับมาทวงคืนความยุติธรรมให้คุณในตอนหน้าค่ะ