คำสารภาพในความมืด

เสียงล็อกกลอนประตูห้องพักแผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจของวิญญาณ... แต่สำหรับรัญธิดาแล้ว มันคือเสียงกรีดร้องที่ดังลั่นอยู่ในโสตประสาท ร่างสูงใหญ่ของคุณชายแห่งตระกูลไพศาลกุลไม่ได้พังประตูเข้ามาอย่างป่าเถื่อนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา ลีโอเลือกที่จะย่างกรายเข้ามาในความมืดมิดของห้องพักโรงแรมหรูแห่งนี้ด้วยฝ่าเท้าที่หนักอึ้งราวกับแบกรับบาปหนาหลายตัน กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขายังคงเอกลักษณ์—กลิ่นบุหรี่ราคาแพงเจือจางด้วยความเย็นชาอันคุ้นเคย แต่วันนี้... มันกลับสั่นไหวและเจือด้วยกลิ่นอายของหยาดน้ำตาที่ถูกกลั้นไว้จนสุดกลั้น รัญธิดายืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ เงามืดทาบทับร่างระหงในชุดนอนผ้าไหมสีนิล เธอไม่ได้หันกลับไปมองผู้ชายที่ก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัว เพราะเธอรู้ดีว่าเงาสะท้อนในกระจกเงาตรงหน้าได้เผยให้เห็นความเปราะบางของเขาหมดเปลือกแล้ว "คุณเข้ามาได้อย่างไร" น้ำเสียงของรัญธิดาเรียบนิ่ง เย็นชา และไร้ซึ่งความไยดี ราวกับกำลังพูด1กับคนแปลกหน้าที่บังเอิญเดินสวนกันบนท้องถนน "คีย์การ์ด... ผมหาทางจนได้มันมา" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและบาดลึกหัวใจเธอในอดีต บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือจนน่าสมเพช ลีโอหยุดยืนอยู่ห่างจากแผ่นหลังของเธอเพียงไม่กี่ก้าว เขากล้าดึงดันจะเข้ามา แต่ไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปแตะต้องชายผ้าของอดีตภรรยา "รัญ... ผมขอร้อง หันมามองหน้าผมหน่อย" รัญธิดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยหยามหยันและความเจ็บปวดที่ตกตะกอนจนกลายเป็นความด้านชา เธ่อยอมหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นว่างเปล่า ไร้ประกายความรักความหลงใหลที่เคยมีให้เขาอย่างล้นเหลือเมื่อหลายปีก่อนอย่างสิ้นเชิง ความมืดในห้องถูกแต่งแต้มด้วยแสงไฟสลัวจากถนนเบื้องล่าง มันเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เคยหยิ่งผยอง บัดนี้กลับโทรมจัด ขอบตาดำคล้ำ และมีร่องรอยของความพังทลายอย่างถึงที่สุด ลีโอ ไพศาลกุล ผู้ชายที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยคำว่าขอโทษตลอดเวลาสามปีที่แต่งงานกัน วันนี้เขากำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้าผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี "มองแล้วค่ะ" รัญธิดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีด "คุณเห็นอะไรในตาฉันบ้างล่ะคะ คุณลีโอ? เห็นความโง่เขลาในอดีต หรือเห็นความสมเพชเวทนาที่คุณกำลังแสดงออกมาตอนนี้กันแน่" คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในอกของลีโอราวกับมีใครเอามีดมาคว้านหาหัวใจ เขาเซถอยหลังไปครึ่งก้าว หัวใจไพศาลกุลที่เคยแข็งกระด้างบัดนี้แตกสลายไม่มีชิ้นดี "รัญ... ผมรู้ว่าผมมันเลว" ลีโอกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูนเด่น หยาดน้ำตาอุ่นร้อนลูกผู้ชายเอ่อคลอหน่วยดวงตาคมกริบที่เคยเย็นชา "ผมมันตาบอด... ผมมองไม่เห็นค่าของผู้หญิงที่คอยอยู่เคียงข้างผมในวันที่ผมไม่มีอะไรเลย ผมปล่อยให้ความเย่อหยิ่งและความชาชินทำลายครอบครัวของเรา ผมทำร้ายคุณ... ทำร้ายจิตใจคนที่รักผมมากที่สุดจนกระทั่งวันที่คุณตัดสินใจหันหลังเดินจากไป..." เสียงของเขาขาดห้วงไปช่วงหนึ่ง ลีโอทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี ประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพลยอมคุกเข่าต่อหน้าอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำ "ผมทรมาน..." เขาสารภาพออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้านจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ฝ่าหนาข้างหนึ่งยกขึ้นกุมขมับราวกับคนปวดหัวขั้นรุนแรง "ทุกค่ำคืนที่ไม่มีคุณอยู่บนเตียงนอน ทุกครั้งที่ผมมองไปรอบคว้างในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ว่างเปล่า... มันเหมือนมีเงาของคุณคอยหลอกหลอน ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับ ผมตามหาคุณ... ตามหาลูก... ลูกของเราอยู่ที่ไหนรัญ? บอกผมที... ผมสำนึกผิดแล้ว... ได้โปรด... ลงโทษผมให้สาสม แต่อย่าพรากลูกพรากเมียไปจากผมอีกเลยนะ" ภาพของผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งจองหองกำลังหลั่งน้ำตาอ้อนวอนแทบเท้า ช่างเป็นภาพที่รัญธิดารอคอยมาตลอดสามปี... แต่วันนี้ เมื่อมันเกิดขึ้นจริง หัวใจเธอกลับด้านชาอย่างไร้ความรู้สึก ความสะใจที่ควรจะเกิดขึ้น ถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าอันน่ากลัว รัญธิดาก้มมองอดีสามีที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายอยู่เบื้องล่าง แววตาของเธอไม่มีแม้แต่ความเห็นใจ "สายไปแล้วค่ะ" รัญธิดากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยือกยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "วันที่ฉันร้องขอความสนใจ วันที่ฉันนั่งรอคุณกลับบ้านจนดึกดื่นทุกค่ำคืน วันที่ฉันตั้งท้องและต้องอุ้มท้องร้องไห้คนเดียวโดยที่คุณไม่เคยแม้แต่จะชายตาแล... คุณอยู่ที่ไหนคะ คุณลีโอ?" ลีโอเงยหน้าขึ้นมองเธอ ใบหน้าอาบน้ำนองด้วยคราบน้ำตา เขากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก "ตอนนั้น... ผมโง่เง่า..." "ใช่ค่ะ คุณโง่เง่า และความโง่ของคุณมันราคาแพงเกินกว่าที่ฉันจะให้อภัยได้" รัญธิดาก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด ก้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนน่ากลัว "คุณอยากเจอหน้าลูกมากใช่ไหมคะ? อยากรู้ว่าเด็กคนนั้นหน้าตาเหมือนใคร..." หัวใจของลีโอกระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อได้ยินคำพูดนั้น "รัญ... ลูก... ลูกของเราอยู่ที่ไหน..." ก่อนที่รัญธิดาจะทันได้เอ่ยประโยคถัดไปเพื่อพิฆาตหัวใจเขาให้แหลกคละ ประตูห้องนอนด้านในที่เชื่อมกับห้องพักอีกฝั่งก็แง้มเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงงיתงอของเด็กเล็กที่เพิ่งตื่นนอน "คุณแม่ฮะ... ดื่มน้ำ..." เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่ราวกับโลกหยุดหมุน ลีโอตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน สมองของเขาขาวโพลนเมื่อดวงตาคมกริบกวาดไปมองร่างเล็กป้อมในชุดนอนลายการ์ตูนที่กำลังขยี้ตาเดินออกมา ใบหน้านั้น... ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้นและริมฝีปากหยักนั้น... ถอดแบบมาจากตัวเขาเองในวัยเด็กราวกับส่องกระจกเงาไม่มีผิดเพี้ยน! ลีโออ้าปากค้าง ลมหายใจติดขัด ร่างกายสั่นเทายิ่งกว่าเดิมเมื่อตระหนักได้ว่า... เลือดเนื้อเชื้อไขที่ตามหาพลิกแผ่นดิน อยู่ใกล้ตัวเขามาตลอด และกำลังยืนมองหน้าเขาด้วยความงงงวย ทว่า ในวินาทีที่ลีโอกำลังจะพุ่งตัวเข้าไปหาเด็กน้อยด้วยความโหยหา รัญธิดากลับยกยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เธอเอื้อมมือไปคว้าแขนเล็กๆ ของลูกชายเข้าสู่อ้อมอก พร้อมกับจ้องมองอดีตสามีด้วยแววตาดุดั่งปีศาจร้ายในกระจกเงาต้องสาป "อย่าแม้แต่จะก้าวเข้ามาใกล้ลูกฉัน... ไม่อย่างนั้น ฉันจะทำให้คุณไม่มีวันได้เห็นแม้แต่เงาของเขาอีกเลยชั่วชีวิต!" และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ลีโอจะทันได้เปล่งเสียงร้องเรียกชื่อลูกชาย เสียงเคาะประตูกระหน่ำรัวจากด้านนอกก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงทุ้มหฤโหดของใครบางคนที่พังล็อกเข้ามา... และบุคคลปริศนาก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาในห้องพัก ก็ทำให้ลมหายใจของลีโอต้องหยุดชะงักลงคาที่! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดมิดของจิตใจตัวละครไปกับ "กระจกเงาต้องสาป" นะคะ