ปะทะเดือด

"คุณแม่ครับ... คุณลุงคนนั้น ทำไมมองผมเหมือนจะร้องไห้เลยล่ะครับ?" คำถามใสซื่อบริสุทธิ์ของเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ รัญธิดากลืนก้อนสะอื้นที่ตีรื้นขึ้นมาในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือหนังสีดำกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของความเจ็บปวดในอดีตที่ผู้ชายคนนี้เคยฝังรอยแผลเป็นเอาไว้บนดวงใจของเธอเลย ดวงตาคู่คมของลีโอ ไพศาลกุล แดงก่ำ ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งจองหองที่เคยมีมาตลอดชีวิต ขอบตาร้อนผ่าวจนภาพเบื้องพร่าเลือน หัวใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครกำลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบเข้าที่กลางอกเมื่อได้ยินเสียงเล็กๆ นั้นเรียกเขาว่า 'คุณลุง' เด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตาคมกริบ จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักลึกราวกับถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน... เลือดในกายของลีโอร้อนฉ่าและเย็นเฉียบสลับกันไปหมด เขาก้าวเท้าเข้าไปหาเด็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ปลายรองเท้าหนังราคาแพงขยับเข้าใกล้รườngรอยความสัมพันธ์ที่เขาเคยทำลายมันด้วยมือของตัวเอง "ธาม... ถอยมาลูก" รัญธิดาเอ่ยเสียงเรียบ แต่เฉียบขาดพอที่จะหยุดฝีเท้าของอดีตสามีไว้ได้ เธอก้าวขึ้นมาบังร่างเล็กของลูกชายไว้มิดชิด ราวกับแม่นกที่ปกป้องลูกน้อยจากเหยี่ยวร้าย ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนแสงและมีแต่น้ำตาในอดีต บัดนี้กลับแข็งกร้าวและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "รัญ..." เสียงของลีโอแหบพร่า สั่นเครือ และเต็มไปด้วยความอ้อนวอนที่เขาไม่เคยคิดว่าจะหลุดออกจากปากผู้ชายอย่างเขา "ขอร้องล่ะ... ให้ฉันได้คุยกับแก... ให้ฉันได้กอด..." "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อแกด้วยซ้ำค่ะ, คุณลุงไพศาลกุล" รัญธิดาย้ำคำพูดของเด็กชายเมื่อครู่ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน รอยยิ้มมุมปากของเธอบาดลึกหัวใจของคนฟังจนเลือดซิบ "จำไม่ได้เหรอคะว่าคุณเคยพูดอะไรไว้เมื่อสามปีก่อน วันที่คุณเซ็นใบหย่าให้ผู้หญิงโง่ๆ คนหนึ่งโดยไม่แม้แต่จะชายตามองหน้า วันที่คุณบอกว่าเด็กคนนี้มันเป็นแค่ภาระน่ารังเกียจ... ลืมไปแล้วหรือไงคะ?" "วันนั้น... วันนั้นฉันบ้าไปแล้ว ฉันไม่รู้..." ลีโอกัดกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความสำนึกผิดถาโถมเข้าใส่จนเขาแทบหายใจไม่ออก ภาพวันเก่าๆ ที่เขาเคยเมินเฉย ปัดป้อง และขับไลไสส่งเธอย้อนกลับมาลงทัณฑ์ราวกับกรรมติดจรวด "รัญ ฉันขอโทษ... ฉันขอโอกาสแก้ตัว ได้โปรด ให้ฉันได้ทำหน้าที่พ่อ ให้ฉันได้ชดใช้..." "การชดใช้เหรอคะ?" ดีไซเนอร์สาวหัวเราะในลำคอ แววตาสมเพชเวทนาฉายชัดเจนจนลีโอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางสาธารณชน "ความตายยังชดใช้สิ่งที่คุณทำกับฉันไม่ได้เลยค่ะ นับประสาอะไรกับคำขอโทษจอมปลอมจากปากของผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างคุณ" บรรยากาศรอบตัวเริ่มคุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ รัศมีแห่งความตึงเครียดแผ่ขยายออกไปจนผู้คนในงานนิทรรศการศิลปะเริ่มเหลือบมองมาทางพวกเขาเป็นตาเดียว แต่ลีโอในยามนี้ไม่สนสายตาใครทั้งสิ้น ความหึงหวง ความโกรธเกรี้ยว และความหวาดกลัวที่จะสูญเสียกำลังตีรวนอยู่ในอกจนเขาควบคุมอารมณ์ตัวเองแทบไม่อยู่ ยิ่งเขาเห็นท่าทีเย่อหยิ่งและเด็ดเดี่ยวของอดีตภรรยาที่ไม่ได้มีความรู้สึกอาลัยอาวรณ์เหลืออยู่เลย ยิ่งทำให้ไฟโทสะแผดเผา "เธอเกลียดฉันได้... เธอด่าฉันได้เต็มที่เลยรัญ!" ลีโอก้าวประชิดเข้ามาอีกก้าว มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อแขนเรียวของเธอด้วยความร้อนรน "แต่เธอไม่มีสิทธิ์พรากลูกไปจากฉัน! เด็กคนนี้มีเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันไหลอยู่ครึ่งหนึ่ง!" "มือสกปรกของคุณ อย่ามาแตะต้องลูกฉัน!" รัญธิดาปัดมือของเขาออกอย่างไม่ลังเล แรงกระแทกนั้นทำให้ลีโอชะงักไปชั่วครู่ ไม่ใช่เพราะเจ็บที่มือ แต่เจ็บที่ความเด็ดเดี่ยวไร้เยื่อใยในแววตานั้น ทันใดนั้นเอง... เงาร่างสูงโปรดของชายหนุ่มอีกคนก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมืออุ่นที่วางลงบนลาดไหล่บอบบางของรัญธิดาอย่างแผ่วเบาแต่สนิทสนม "มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับคุณรัญ? ให้ผมช่วยจัดการอะไรไหมครับ?" เสียงนุ่มทุบกังวานและรอยยิ้มอบอุ่นของ 'ภาคิน' นักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งผู้ทรงอิทธิพลและเป็นพาร์ทเนอร์คนสำคัญของรัญธิดาดังขึ้น เขาปรายตามองลีโอด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความเย้ยหยันอย่างสุภาพ แต่สายตากลับคมกริบราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ เส้นเลือดข้างขมับของลีโอปูดโปนขึ้นทันที ความหึงหวงที่ถูกกดทับไว้ระเบิดออกจนหน้ามืดตามัว ภาพที่ชายอื่นแตะต้องผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นภรรยาของตน (แม้เขาจะเคยละเลยเธอก็ตาม) และท่าทีสนิทสนมราวกับรู้ใจกันยิ่งกว่าสามีภรรยาคู่อื่นๆ ทำให้หมาบ้าอย่างลีโอขาดผึ่ง "ถอยมือสกปรกของแกออกไปจากเมียฉัน!" ลีโอคำรามต่ำในลำคอ เสียงนั้นต่ำลึกและเต็มไปด้วยจิตสังหารจนคนฟังต้องขนลุก เขาพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของภาคินทันทีด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ครอบงำจนขาดสติ "เมียเหรอครับ?" ภาคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนมุมปากของชายหนุ่ม "ถ้าผมจำไม่ผิด... พวกคุณ 'หย่า' กันขาดลอยไปสามปีแล้วนี่ครับ คุณลีโอ ประธานบริษัทไพศาลกุลผู้ยิ่งใหญ่ คงมีความจำสั้นเกินไปสินะครับถึงได้ลืมสถานะตัวเอง" "แก...!" ลีโอกำหมัดแน่นจนสั่นเทา ง้างขึ้นเตรียมจะซัดหน้าไอ้คนที่กล้ามาท้าทายเขาต่อหน้าเมียและลูก "หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ, ลีโอ!" รัญธิดาตวาดกร้าวเสียงดังลั่น ดวงตาคู่สวยลุกโชนด้วยไฟโทสะ เธอผลักอกแกร่งของอดีตสามีให้ออกจากภาคินอย่างแรงด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี "อย่ามาทำตัวเป็นอันธพาลไร้สมองแถวนี้! ถ้าคุณยังไม่อยากอับอายจนไม่มีแผ่นดินจะเดิน ก็ไสหัวไปซะ!" ลีโอเซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น เขาไม่ได้เจ็บที่ถูกเธอผลัก แต่เขาเจ็บปวดที่สายตาของรัญธิดายามมองเขามันเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ยิ่งเธอยืนเคียงข้าง คอยปกป้อง และห่วงใยผู้ชายอีกคนมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งกรีดแทงหัวใจของเขาให้แหลกสลายเป็นจุล "รัญ... เธอเลือกมันเหรอ? เธอเลือกไอ้สารเลวนี่แทนที่พ่อของลูกเธอเนี่ยนะ?!" ลีโอเค้นเสียงถาม รอยยิ้มหยันผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายที่อาบไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งความเครียด "ใช่ค่ะ! ฉันเลือกใครก็ได้บนโลกใบนี้ ดีกว่าต้องกลับไปเกลือกกลั้วกับคนใจร้ายไร้หัวใจอย่างคุณ!" รัญธิดาตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด สายตาเธอนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น "และจำใส่สมองของคุณเอาไว้ด้วยนะคะ ว่าชาตินี้... อย่าหวังว่าคุณจะได้แตะต้องลูกชายฉันแม้แต่ปลายนิ้ว!" พูดจบ รัญธิดาก็ก้มลงอุ้มเด็กชายธามขึ้นแนบอก มืออีกข้างคว้าแขนของภาคินให้เดินตามเธอไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองอดีตสามีที่ยืนนิ่งค้างดั่งรูปปั้นอีกเลย ลีโอทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงกว้าง เสียงหัวเราะเยาะเย้ยในหัวก้องกังวาน ความพ่ายแพ้แผ่ซ่านไปทั่วร่างเมื่อเขาตระหนักได้ว่า กำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปิดกั้นเขามันสูงเสียดฟ้า และไม่มีวันทลายลงได้ด้วยน้ำตาหรือคำขอโทษราคาถูก มือหนาที่กำหมัดแน่นขยับไปสัมผัสกับกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมของรัญธิดาตอนที่เธอปัดป้องเขาเมื่อครู่... ลีโอก้มลงหยิบมันขึ้นมาด้วยความสงสัย นิ้วเรียวสั่นเทากลางอากาศเมื่อกางกระดาษแผ่นนั้นออก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ลมหายใจสะดุดกักค้างกลางลำคอ เมื่อตัวอักษรบนหัวกระดาษจดทะเบียนหย่าและเอกสารสิทธิ์การปกครองบุตรแต่เพียงผู้เดียว ปรากฏชื่อของมารดา... รัญธิดา และชื่อบิดาที่ถูกเว้นว่างไว้เป็นช่องว่างสีขาวสะอาดตาอย่างจงใจ แต่ทว่า... ด้านล่างสุดของเอกสาร กลับมีสำเนาใบรับรองการจดทะเบียนรับรองบุตรโดยชอบด้วยกฎหมายของชายอีกคน... 'ภาคิน' พาร์ทเนอร์หนุ่มผู้ยืนเคียงข้างเธอเมื่อครู่นี้! หัวใจของลีโอหยุดเต้นไปชั่วขณะ... กระจกเงาต้องสาปยินดีรับฟังทุกเสียงสะท้อนจากหัวใจที่แตกสลายของรี้ดทุกท่านค่ะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะนะคะ