ความหึงหวงที่ไร้สิทธิ์

กลิ่นไวน์ชั้นดีราคาแพงระยับที่อบอวลเคล้าคลออยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางเมือง กลับไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวของลีโอ ไพศาลกุล รู้สึกผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับคล้ายกับสารเคมีเข้มข้นที่กำลังกัดกร่อนผนังหัวใจของเขาให้สึกกร่อนลงทีละนิดด้วยความกระวนกระวายอันน่าหงุดหงิด ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองผ่านม่านกระจกใสไปยังลานจัดงานด้านนอก ที่ซึ่งร่างระหงในชุดราตรีสีดำสนิทปักเลื่อมระยิบระยับราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนกำลังยืนสนทนากับใครบางคนอยู่ รัญธิดา... อดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงเงาจางๆ ไร้ตัวตนในบ้านหลังใหญ่ บัดนี้เธอกลับกลายเป็นจุดศูนย์กลางของสายตาทุกคู่ในงาน ดีไซเนอร์สาวปริศนาผู้กุมหัวใจของวงการแฟชั่นในชั่วข้ามคืน ผู้หญิงคนที่เดินจากเขาไปโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมามองหยาดน้ำตาของตัวเอง แต่สิ่งที่ทำให้เส้นเลือดขมับของลีโอเต้นตุบๆ จนแทบระเบิด ไม่ใช่ความสำเร็จอันเจิดจ้าของเธอ แต่มันคือผู้ชายคนนั้น... ชายหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาคมคายในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป สัญชาติยุโรปที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรัญธิดาด้วยระยะห่างที่เกินกว่าคำว่า "เพื่อนร่วมงาน" รอยยิ้มที่อีกฝ่ายส่งให้เธอ... รอยยิ้มที่เจือด้วยความเสน่หาอย่างเปิดเผยนั่น... และเสียงหัวเราะเบาๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสวยของรัญธิดาตอนที่ชายคนนั้นโน้มใบลงกระซิบข้างใบหูของเธอ ภาพนั้นมันบาดลึกเข้าไปในดวงตาของลีโอราวกับมีใครเอาเศษแก้วมาคว้าน "คุณลีโอคะ ทางประธานกรรมการบริหารจากลอนดอนต้องการจะ..." เสียงของเลขาฯ สาวที่ก้าวเข้ามาเอ่ยกระซิบถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นสบตากับประธานหนุ่ม ออร่าความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ทำเอาเธอต้องถอยหลังก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตาคู่คมของลีโอในยามนี้มืดมนและเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนเด่นชัด มือหนาที่ถือแก้วทรงสูงกำก้านแก้วแน่นเสียจนข้อต่องอขาวซีด "เลื่อนนัดออกไปก่อน" น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความกดต่ำจนน่ากลัว "ผมมีธุระสำคัญที่ต้องจัดการ" ก้าวเท้าฉับไวออกไปจากมุมอับ สายตาคมปลาบไม่เคยละไปจากเป้าหมายเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว เขากำลังเดินตรงไปยังจุดที่รัญธิดายืนอยู่ ความหึงหวงที่ไร้ซึ่งความชอบธรรม... ความรู้สึกประหลาดที่กัดกินขั้วหัวใจจนเจ็บแปลบ มันคืออะไรกัน? ในเมื่อเขาเองไม่ใช่หรือที่เป็นคนผลักไสเธอออกไปเองในอดีต? ในเมื่อเขาเองไม่ใช่หรือที่เคยบอกว่าเธอไม่มีค่าพอแม้แต่จะยืนเคียงข้างในฐานะภรรยา? ทว่าในวินาทีนี้ ทุกคำพูดที่เคยเยnชาใส่เธอ กลับย้อนกลับมาตบหน้าเขาอย่างเจ็บแสบ "ดูเหมือนคุณรัญธิดาจะฮอตเสียเหลือเกินนะคะคืนนี้ ขนาดหนุ่มนักธุรกิจจากปารีสคนนั้นยังละสายตาจากคุณไม่ได้เลย" เสียงหวานใสเย้าแหย่ดังขึ้นเบาๆ แต่ลีโอกลับไม่ได้สนใจเสียงรอบข้าง เขาก้าวเข้าไปใกล้จุดที่ทั้งสองคนยืนอยู่เรื่อยๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงทุ้มของไอ้ฝรั่งหน้าหล่อนั่นเอ่ยขึ้นเป็นภาษาอังกฤษด้วยน้ำเสียงละมุนละไม "ผมคิดว่างานเลี้ยงคืนนี้คงน่าเบื่อมาก ถ้าผมไม่ได้พบคุณ รัญ... คุณทำให้ค่ำคืนนี้มันพิเศษกว่าที่ผมคิดไว้เยอะ" รัญธิดายิ้มรับ... รอยยิ้มที่ไม่ได้เสแสร้ง แต่มันเป็นรอยยิ้มที่สดใสและเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มแบบที่เธอไม่เคยส่งให้เขาเลยตลอดหลายปีที่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันใต้ชายคาเดียวกัน! ความอดทนเส้นสุดท้ายในสมองของลีโอขาดผึ่งลงทันที พรึบ! มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวบางของรัญธิดาไว้ด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว แรงดึงกึ่งลากทำให้ร่างระหงต้องหันขวับมาปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่คุ้นเคยปลุกสัญชาตญาณการป้องกันตัวของหญิงสาวให้ตื่นตัวขึ้นทันที "อุ๊ย!" รัญธิดาอุทานออกมาเบาๆ ก่อนที่ใบหน้าหวานจะตึงขึ้นในเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนแสงลงเมื่ออดีต บัดนี้กลับฉายแววความเย็นชาและไร้เยื่อใยส่งตรงมายังเขาอย่างชัดเจน "คุณลีโอ!" เธอสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรงทันทีที่ตั้งหลักได้ แม้ว่าแรงนั้นจะไม่ได้ทำให้เขาหลุดมือไปง่ายๆ แต่สายตาที่เธอมองมามันกลับคมกริบยิ่งกว่าใบมีด "กรุณามารยาททรามๆ ของคุณเก็บไว้ใช้ที่อื่นด้วยค่ะ ที่นี่ไม่ใช่บ้านไพศาลกุลที่คุณจะทำตัวป่าเถื่อนใสใครก็ได้ตามอำเภอใจ" ชายหนุ่มชาวต่างชาติคู่สนทนาเมื่อครู่ขมวดคิ้วมุ่น ก้าวเข้ามาขวางหน้าเล็กน้อยด้วยท่าทีปกป้อง พร้อมกับเอ่ยเป็นภาษาอังกฤษด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "Excuse me? Do you know her, sir? You shouldn't be rude to a lady." (ขอโทษนะ? คุณรู้จักเธอหรือเปล่าครับ? คุณไม่ควรเสียมารยาทกับสุภาพสตรีย์นะ) ลีโอหันขวับไปมองหน้าไอ้หนุ่มฝรั่งตาน้ำข้าวด้วยสายตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหวงอาณาเขต รังสีอำมหิตแผ่ซ่านรอบตัวจนคนรอบข้างที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับต้องถอยร่นออกห่างด้วยความหวาดกลัว เขากัดกรามแน่นพล-เอ่ยสวนกลับเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกันที่ราบเรียบแต่เฉียบขาดบาดลึก "Get lost. She is my ex-wife." (ไสหัวไปซะ เธอเป็นอดีตภรรยาของฉัน) รัญธิดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสมเพชเวทนา ร่างบางก้าวถอยหลังออกห่างจากเขาอีกก้าวหนึ่งเพื่อสร้างระยะห่างที่ปลอดภัย เธอมองหน้าอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจนน่ากลัว "อดีตสามีงั้นเหรอคะ?" เธอย้ำคำพูดนั้นด้วยน้ำเสียงที่จงใจเน้นทีละพยางค์อย่างชัดเจน "คุณจำคำนี้ได้ดีด้วยหรือคะคุณลีโอ นึกว่าความจำเสื่อมจนลืมไปแล้วเสียอีกว่าเราหย่าขาดกันตามกฎหมายไปนานแค่ไหนแล้ว" "รัญ!" ลีโอคำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและ... ความปวดร้าวที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ "คุณมีสิทธิ์อะไรมายืนหัวร่อต่อกระซิกกับผู้ชายอื่นในงานแบบนี้? คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าคุณ..." "ฉันเป็นผู้หญิงโสดค่ะ!" รัญธิดาตัดบทขึ้นทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่คมของเขาอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย "ฉันจะคุยกับใคร จะยิ้มให้ใคร หรือจะเริ่มต้นใหม่กับใคร มันก็เป็นสิทธิ์ของฉันร้อยเปอร์เซ็นต์! คุณไม่มีสิทธิ์มาล้ำเส้นชีวิตส่วนตัวของฉันแบบนี้... และที่สำคัญที่สุด คุณไม่มี 'สิทธิ์' แม้แต่จะมาทำหน้าหึงหวงฉันในฐานะอะไรทั้งสิ้น!" คำว่า *'ไม่มีสิทธิ์'* วิ่งเข้ามาชนเข้ากลางหน้าอกของลีเวลาราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบซ้ำ ทะลุผ่านกระดูกซี่โครงเข้าบดขยี้หัวใจจนแทบแหลกสลาย จริงสินะ... เขาไม่มีสิทธิ์อะไรเลย เขามันก็แค่คนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่เพิ่งจะตาสว่างและอยากจะวิ่งกลับมาทวงคืนสิ่งที่ตัวเองเคยทำลายมันด้วยมือคู่นี้ แต่ทว่าทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเข้าหาเธอกลับพบเพียงกำแพงน้ำแข็งที่หนาเตอะและสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง "ถึงฉันจะไม่มีสิทธิ์..." ลีโอกัดฟันกรอด ก้าวประชิดตัวเธอเข้าไปอีกครั้งจนแผ่นหลังของรัญธิดาเกือบจะชิดติดกับเสาหินอ่อนด้านหลัง มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเธออีกครั้ง แต่หญิงสาวไวกว่า เธอเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับยกมือขึ้นห้ามปราม "ถอยไปค่ะคุณลีโอ อย่าทำให้ตัวเองดูน่าสมเพชไปมากกว่านี้เลย" รัญธิดากระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความเย็นชา "ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวรุ่มร่ามและสร้างความน่ารำคาญให้ฉันละก็ ฉันจะเรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัยมาเชิญคุณออกไปจากงานเดี๋ยวนี้" คำขู่ที่ออกจากปากของอดีตภรรยาไม่ได้ทำให้ลีโอกลัวแม้แต่น้อย แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ คือภาพสะท้อนในแววตาคู่นั้น... มันไม่มีร่องรอยของความรัก ความอาลัย หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่น่ากลัวที่สุด ราวกับว่าตัวตนของเขาในสายตาเธอนั้นเป็นเพียงแค่อากาศธาตุไร้ตัวตน แต่ก่อนที่สถานการณ์ระหว่างทั้งคู่จะระเบิดออกไปมากกว่านี้ เสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงคลอเบาๆ ภายในงานก็พลันเงียบลง พร้อมกับเสียงประกาศจากพิธีกรบนเวทีที่ดึงความสนใจของทุกคนในห้องโถงให้หันไปมอง *“และในค่ำคืนนี้ เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองความสำเร็จของโปรเจกต์ใหม่ล่าสุด ทางเราได้รับเกียรติจากแขกคนพิเศษ... ขอเรียนเชิญคุณรัญธิดา และ... ลูกชายตัวน้อยของคุณธาม ขึ้นมากล่าวความรู้สึกบนเวทีด้วยครับ!”* สิ้นเสียงประกาศ รัญธิดาชะงักไปเล็กน้อย เธอกวาดสายตามองไปยังทางเดินฝั่งซ้ายของเวที ส่วนลีโอ... เลือดในกายของเขากลับเย็นเฉียบลงในพริบตา สมองของเขาตื้อตันไปหมดเมื่อได้ยินชื่อนั้น *ลูกชาย... ของคุณธาม?* ในวินาทีต่อมา ท่ามกลางความเงียบงันของแขกเหรื่อในงาน ร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยสามขวบในชุดสูทเด็กตัวจิ๋วก็ถูกพี่เลี้ยงจูงมือเดินก้าวขึ้นมาบนเวทีด้วยรอยยิ้มสดใส ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้น... และโดยเฉพาะโครงหน้าที่ถอดแบบพิมพ์เขียวมาจากกระจกเงาบานเดียวกันอย่างไร้ที่ติ ลีโอหันขวับไปมองเด็กชายบนเวทีสลับกับใบหน้าซีดเผือดของรัญธิดา ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายแข็งทื่อราьюกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อสมองที่ชาชุนประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดในอดีตขึ้นมาได้ในเสี้ยววินาทีเดียว เด็กชายคนนั้น... อายุสามขวบ... หน้าตาเหมือนเขาราวกับแกะ... และเธอกลบเกลื่อนเรื่องนี้มาตลอดสามปีเต็ม! ดวงตาสสีเข้มของเด็กชายบนเวทีหันมาสบเข้ากับลีโอที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนพพอดี ก่อนที่เด็กน้อยจะเอียงคอด้วยความสงสัย แล้วเอ่ยเรียกมารดาเสียงใสโดยที่ไมโครโฟนรับเสียงได้ชัดเจนทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยง "คุณแม่ครับ... คุณลุงคนนั้น ทำไมมองผมเหมือนจะร้องไห้เลยล่ะครับ?" ...โปรดติดตามตอนต่อไป... เป็นอย่างไรบ้างคะกับบทนี้ รี้ดเดอร์ทุกท่านคงจะรู้สึกสะใจและเจ็บปวดไปพร้อมๆ กันแล้วใช่ไหมคะ หวังว่าจะชื่นชอบและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครกันนะคะ ขอขอบพระคุณสำหรับการติดตามผลงานของ "กระจกเงาต้องสาป" เสมอมาค่ะ